◼️ شاعران جهان ● @World_poetsمی‌توانم امشبشعرها بنویسم از همیشه غمگینتر.مثلاً بنویسم:چه شب پرستاره‌یی!ستاره‌ها آییند و می‌لرزنددر دوردستها.باد شبمی‌چرخد در آسمان و می‌خواند.می‌توانم امشبشعرها بنویسم از همیشه غمگینتر.دوستش داشتم، او هم گاهیدوستم می‌داشت.در چنین شبهاییاو در آغوشم بود.بوسه‌ها می‌زدم بَروزیر آسمان بی‌پایان.دوستم داشت و من هم گاهیدوستش می‌داشتم.چگونه می‌شد آن چشمهای آرام‌درشت را دوست نداشت.می‌توانم امشبشعرها بنویسم از همیشه غمگینتر.به خیال این‌که او با من نیست،احساس این‌که از دست داده‌ام‌ او را.شنیدن شب بی‌کرانه و بی‌او بی‌کرانه‌تر.و شعر می‌افتد روی روح،چنان که روی علف، شبنم.چه باککه عشقم نتوانست نگاهش دارد.شب پرستاره است و او با من نیست.همه‌اش همین.چیزی به دوردست می‌خواند. به دور دست.دلم به از دست دادنش راضی نیست.نگاهم پی‌ی او می‌گرددکه او را به من آورد.دلم پی‌ی او می‌گردد،و او با من نیست.همان شب که سفید می‌کندهمان درختان را.ما از آن زماندیگر آن که بودیم نیستیم.دوستش ندارم دیگر، مسلم است، اماچه دوست داشتمش.صدایم پی‌ی باد می‌گرددتا به گوش او برسد.آنِ دیگری. آنِ دیگری خواهد بود.چنان که پیشتر از بوسه‌های من.صدای او، پیکر تابناک او.و آن چشمهای بی‌پایان.دوستش ندارم دیگر، مسلم است، اماشاید که دوستش دارم.چه کوتاهست عشق،چه درازست فراموشی.چون که در چنین شبهاییاو در آغوشم بود،دلم به از دست دادنش راضی نیست.گرچه این پسین رنجی‌ستکه به من می‌دهد او،و این پسین شعریکه می‌نویسم از برای او.پابلو نرودابرگردان: بیژن الهیکتاب: نرودا، بیژن الهی؛ نشر بیدگل◼️ شاعران جهان● @World_poets