ما یه عده آدم تنهاییم…آدم‌هایی که شاید به خاطر زخم‌ها، مشکلات و خستگی‌های زندگی، به دنیای مجازی پناه آوردیم؛ جایی که شاید نخواهیم خودِ واقعی‌مون باشیم، شاید خودمون رو پشت یه اسم، یه عکس یا یه نقاب پنهان کنیم، فقط برای اینکه بتونیم چند ساعتی از سنگینی این زندگی فاصله بگیریم و ادامه بدیم.اما متأسفانه حتی اینجا هم گاهی با آدم‌هایی روبه‌رو می‌شیم که معلوم نیست پشت این اکانت‌ها و نقاب‌ها چه چیزی پنهان شده…ذات آدم‌ها رو نمی‌شه همیشه از روی ظاهرشون تشخیص داد؛ نه در دنیای واقعی، نه در دنیای مجازی.پس بیایید حداقل همین پناهگاه کوچیکی رو که برای خودمون ساختیم، امن نگه داریم.قرار نیست دردهای همدیگه رو بیشتر کنیم.قرار نیست حاشیه، قضاوت، بی‌احترامی و نامردی، تنها جایی رو هم که برای چند لحظه آرامش بهش پناه آوردیم، ازمون بگیره.بیایید با هم مهربون‌تر باشیم؛مرهم درد همدیگه باشیم، نه چوبِ لای زخم…شاید ندونیم آدمی که روبه‌رومونه، با چه چیزی در زندگی خودش می‌جنگه.پس کمی ملاحظه، کمی مهربونی و کمی انسانیت…گاهی می‌تونه برای یک آدم خسته، بیشتر از هزار حرف و نصیحت ارزش داشته باشه. 🤍S.r@harim6811🌺🌺