گاهی آدم می‌شود شنونده‌ی دردِ دلِ همه...وقتی به ما نیاز دارند، هستیم؛وقتی کارشان گیر می‌کند، هستیم؛و

گاهی آدم می‌شود شنونده‌ی دردِ دلِ همه...وقتی به ما نیاز دارند، هستیم؛وقتی کارشان گیر می‌کند، هستیم؛وقتی دلشان می‌گیرد و از همه‌ی عالم و آدم بریده‌اند، هستیم؛وقتی هیچ‌کس را برای شنیدن حرف‌هایشان ندارند، باز هم هستیم...گوش می‌دهیم، سکوت می‌کنیم، دلداری می‌دهیم، حتی گاهی خودمان را کنار می‌گذاریم تا حال دیگری بهتر شود.اما جالب است...وقتی نوبت به خودمان می‌رسد، وقتی حالمان خوب نیست، وقتی کمی در خودمان فرو می‌رویم و دلمان پر از حرف و غم است، ناگهان همه مشغول می‌شوند!انگار «حالِ ما» همیشه باید خوب باشد؛ چون ظاهراً ما را برای شنیدن ساخته‌اند، نه برای شنیده شدن!البته از کسی ناراحت نیستم...نه از رفتار کسی، نه از حرفی که شنیده‌ام و نه حتی از آدم‌هایی که فقط وقتِ نیاز یادمان می‌افتند.توقعی هم ندارم؛ آدم وقتی زیاد تنها می‌ماند، کم‌کم به تنهایی هم عادت می‌کند.فقط یک چیز برایم عجیب است...چقدر راحت بعضی‌ها دلشان را روی شانه‌های ما خالی می‌کنند و سبک می‌شوند؛اما هیچ‌وقت به ذهنشان نمی‌رسد شاید همین شانه‌ها، خودشان هم روزی خسته شوند.دلم می‌سوزد برای آدم‌هایی که همیشه شنونده‌اند؛برای آن‌هایی که درد دیگران را می‌شنوند، غم دیگران را جذب می‌کنند، انرژی منفی دیگران را تحمل می‌کنند و آخر شب، با تمام خستگی‌شان، باز هم لبخند می‌زنند.برای این آدم‌ها فقط یک سؤال دارم:وقتی خودشان کم می‌آورند، چه کسی کنارشان می‌ماند؟وقتی خودشان دلگیرند، چه کسی می‌پرسد «چی شده؟»وقتی خودشان سکوت می‌کنند، چه کسی متوجه سکوتشان می‌شود؟وقتی خودشان از همه‌چیز خسته‌اند، چه کسی هست که فقط بگوید:«این بار تو حرف بزن، من گوش می‌دم.»شاید بد نباشد گاهی به جای اینکه فقط دنبال شنونده باشیم، کمی هم شنونده‌ی آدم‌هایی باشیم که همیشه برای ما شنونده بوده‌اند.چون بعضی آدم‌ها چیزی نمی‌خواهند...نه کمک، نه معجزه، نه حتی راه‌حل.فقط گاهی یک توجه کوچک می‌خواهند؛یک «حالت خوبه؟»یک «من هستم»یا حتی چند دقیقه گوش دادن...و شاید همین چیزهای ساده، برای آدمی که همیشه سنگ صبور دیگران بوده، بزرگ‌ترین دلگرمی دنیا باشد.ما همیشه هستیم...اما کاش گاهی یکی هم برای ما باشد.@harim6811 🕠♣️♣️