کتاب: شب‌های ترمه و بادامنویسنده: حمید امجدموضوع: نمایشنامه (ایرانی)انتشارات: نیلا این نمایشنامه، با درون‌مایه‌ای طنز، دارای پنج شخصیت می‌باشد که در پنج صحنه ایفاء نقش می‌کنند.پدری که هر روز می‌میرد و زنده می‌شود، دو پسر و یک دختر که علاوه بر داشتن مشکلات شخصی و روزمره، بین اندوه از دست دادن پدر و شادی دوباره زنده شدنش بلاتکلیف مانده‌اند و پرستاری که او نیز در این بلاتکلیفی سهیم شده است.گزیده‌ای از داستان:دختر چه کلکی تو کارته؟ شروین نگاهش می‌کند. واسه چی این زنگِ کوفتی رو به اورژانس نمی‌زنی؟شروین [چایش را در سکوت می‌نوشد و فنجان را می‌گذارد] داشتم می‌گفتم... دفه‌ی اول که بابام این‌جوری شد فرشته به من زنگ زد...دختر فرشته یعنی پرستارِ قبل از من؟شروین اسماشون که یادم نمی‌مونه، به همه‌شون می‌گم فرشته جون. گمونم این دفه‌ی سومِ آقاجون باشه؛ پس می‌شه دو تا فرشته قبل از تو. عصری سرِ کار بودم، فرشته اِس داد که بابات تموم کرد، قبلشَم زنگیده بود اورژانس. منم هول، تو راهِ خونه تِل زدم امریکا که دکتر بلیت بگیره بیاد - شاهین، داداشم. ده دقیقه بعد من و اورژانسیا با هم رسیدیم خونه، ولی تا بریم بالا سرش - مرده پا شد نشست، آبرومون رفت.دختر یعنی چی؟شروین کُلّی هم با اورژانسیا دعوا کرد که چرا نمی‌ذارن یه چُرت بخوابه. دختر یعنی فرشته جون اشتباه فهمیده بود.شروین هم فرشته جون، هم فشارسنج و گوشی و درجه‌ی تبش... همه اشتباه کرده بودن. زدیم به کَل‌کَل و فرشته گذاشت رفت. واسه همین، چند روز بعد، می‌شه همین دو سه روز پیش، اصلاً به حرفِ فرشته جون اعتبار نکردم؛ یعنی به پرستار بعدیه. خودم خونه بودم، نبضِ آقا جونو گرفتم، فشارِ خون، همه چی. تکونش دادم، به پاش سوزن زدم، یه تیکّه یخ گذاشتم زیر گلوش، نیشگون، قلقلک - انگار نه انگار. مطمئن که شدم زنگ زدم اورژانس.دختر من جاشون بودم دیگه نمی‌اومدم.شروین اومدن. معاینه و بساط و برانکار و - داشتن آقا جونو می‌ذاشتن تو نعش‌کِش که چشم وا کرد، زُل زد به دکترِ بالا سرش، گفت تو دفه‌ی چندمه زابِرام می‌کُنیا!