کتاب: سالتونویسنده: مهدی افروزمنشموضوع: داستان ایرانیانتشارات: چشمهانتخاب نام یکی از فنون کُشتی برای نام‌گذاری کتاب، از آن جهت بوده که راوی داستان جوانی است شیفته‌ی ورزش کُشتی با نبوغی در آستانه‌ی کشف شدن، جوانی از قشر رنج‌کشیده‌ی جامعه.رویکرد کاوشگرانه و منتقدانه‌ی افروزمنش، که تجربه‌ی سال‌ها روزنامه‌نگاری بخش اجتماعی را در کارنامه‌ی خود دارد، شیوه‌ی روایت و غافلگیر کردن‌هایش، این رمان را به کتابی قابل‌تأمل و جذاب بدل کرده است که مخاطبش گذر زمان را احساس نخواهد کرد.گزیده‌ای از داستان:     گفتم: "می‌گه یا باید کفشم رو عوض کنم یا برم ردِ کارم. می‌گه این‌طوری خطر داره." بازنده‌ها داشتند با شوخی و خنده می‌رفتند. نگاهی به کتانی‌های مشکی‌ام انداخت و گفت "خب راست می‌گه، عوض‌شون کن. به پات هم که بزرگن." گفتم: "مال بابام بوده." دستش را گرفت به گرهی که به بند دوبنده‌ام زده بودم تا اندازه‌ام بشود و کشید. "اینم مال باباته؟" فقط سرم را تکان دادم. چند ثانیه بی‌این‌که کسی کلمه‌ای بگوید، کلی حرف بین‌مان ردوبدل شد. من به او نگاه کردم و نادر به رفیقش. نشنیدم به سیا چیزی بگوید، اما دیدم که سیا چشم‌هاش را درشت کرد و نادر فقط سرش را کمی خم. بعد سیا نالید "آخه من الان از کجا گیر بیارم؟!" برگشت سمتم. "شماره‌ی پات چنده؟" گفتم "سی." سیا رفت و با نادر تنها ماندم. "یه آب دیگه به صورتت بزن. پاهات هم بشور." انگارنه‌انگار هنوز اسمم را هم نمی‌داند، همین‌طور دستور می‌داد. من هم انگارنه‌انگار نمی‌شناسمش، هرچه می‌گفت انجام می‌دادم...