"از یادداشت‌های روزهای جنگ"هنرمندِ مستقل سربازِ مردم است اما از آن‌ها فرمان نمی‌گیرد. خط‌شکنی‌ست که در جنگ، باید به قدرِ توانِ خود پیشتر از نگاهِ عام را رصد کند و دام‌چاله‌ها و میادین مین را ببیند و هشدار بدهد. به هیچ رهبر و والی و شاه و رییس‌جمهوری وقعی نمی‌گذارد. به اقلیتِ غرغرو و اکثریتِ خوش‌باور به یک اندازه مشکوک است. کمونیسم و امپریالیسم و فاشیسم را، چپ و راست را به یک اندازه نقد می‌کند. در چهارچوبِ هیچ حزب و مسلکی نمی‌گنجد حتا اگر شعارهای مسلکی را به خود نزدیک بداند. برعکس بسیاری زنده است و وکیل و وصی و آقابالاسر لازم ندارد. سمتِ هر که قدمی در راه بهروزی جامعه برمی‌دارد را می‌گیرد و هر که شجاعت برگشت از راه غلط را دارد. در شکست‌ها کنار مردم و راوی آمال و خشم و اندوهِ آنان است و در پیروزی‌ها به تماشایشان از دور قانع است. برای هیچ فردِ سیاسی پادویی نمی‌کند چرا که ذاتِ سیاست را به ریا آلوده می‌داند. ضدِ انواع استبداد است، از استبداد دینی گرفته، تا سلطنتی. هوادار هیچ به قدرت رسیده، یا آنکه در توهم به قدرت رسیدن است نمی‌شود.هورایش قیمت دارد و به هر نسناسی نثارش نمی‌کند‌... و تمام این استقلال، بهای سنگینی دارد. چه در تنگناها که از طرف نظامِ قهارِ مستقر تحتِ تهدید و توهین و افتراست و چه در دورانی که عامِ خوش‌باور به اجماعی درباره‌ی گزینه‌ای دیگر برای حکومت می‌رسند و آن هنرمند را هم‌راهِ خود نمی‌بینند و همان که "قهرمان" و "صدا" و "سمتِ خود" می‌دانستند را به سنگِ ناسزا می‌بندند. او به هر حال مرغِ قربانی‌ست، چه در عزای اختناق و چه در شادیِ توهمِ آزادی. بر صلیبِ استقلالِ خود می‌ماند و سنگ‌پرانانِ دور و برش را می‌بخشد با این جمله‌ی مسیحِ صلیب رفته بر لبانش: "پدر! اینان را بیامرز، چرا که نمی‌دانند با خود چه می‌کنند‌." من در تمام دوران فعالیتم از حکومت زخم‌خورده‌ام. از ممنوع‌الفعالیتی گرفته، تا پرونده‌سازی و بازداشت و دادگاه و حبس و جریمه. یعنی بلایی نیست که بر سرم نیامده باشد. همواره بَر قدرتِ متمرکز بوده‌ام و کوشیده‌ام استقلال خود را حفظ کنم. اگر غیر این بود می‌توانستم همان پرونده‌ی اولم را زیر بغل بزنم و پناهندگی بگیرم و قهرمانِ دورکارِ فضای مجازی شوم.چه بسیار شومن و بازیگر و فوتبالیست‌هایی که تا خرتناق در رانت‌های حکومتی فرو رفته بودند و با جمع شدن سفره ناگهان به مبارزان مجازی بیرون گود بدل شدند‌. من اهلِ این بازی‌ها نبوده و نیستم. همین‌جا مانده‌ام و تاوانش را هم داده‌ام. با تهدیدها و نداری‌هایش ساخته‌ام، کار یدی کرده‌ام، دوستان زیادی را در بزنگاه‌های جنبش‌های مردمی از دست داده‌ام و همیشه هم با حمله نظامی به سرزمینم مخالف بوده‌ام‌. هم مخالف حاکمیتم و هم مخالف سیاست‌های استعماری هر کشور سلطه‌گر. از آمریکا و اسراییل گرفته تا روسیه و چین.حالا اگر فلان خبرگزاری که تا دیروز مرا "شاعر ضدانقلاب" خطاب می‌کرد، حالا در خبرِ مخالفتم با این جنگ، مرا "شاعر پرآوازه" بنامد از حماقت، یا فرومایگیِ اوست‌. از ظنِ خود دارد یارگیری می‌کند اما من یارِ هیچ قدرتی نیستم جز قدرتِ باشکوهِ مَردُم‌. همچنان کنار مردمم، زیرِ بمب و موشک و علیه همه‌ی خودکامه‌گان.چه دیوهایی که در همه‌ی این سال‌ها استعداد و ذوق و عمر و جوانیِ مرا با سانسور و تعزیر سوزاندند، چه آنان که کمیتِ وجودشان آمیزه‌ای از استعمار و تمامیت‌خواهی‌ست و چه آن‌ نسخه‌ی مجازیِ دورکار که عام، خضرش پنداشته و گمان می‌کنند با طیاره در مهرآبادِ سوخته فرود میاید و مثل قصه‌های پریان شادی و آزادی با خود میاورد. من ضدِ این نمایش شومم و گمان می‌کنم جنبش مهسا و جنبش بازار به زیباترین و مسالمت‌آمیزترین شکل در حال پیش رفت و بزرگ شدن بوند و اگر سهم‌خواهانِ خارج‌نشین با وعده‌ها و ادعاهای دروغین به بی‌راهه نمی‌کشاندنشان می‌توانستند باعث عبور از این سیستم شود. راهی به جز مردم برای تغییر وجود ندارد‌. هر راهِ خارجیِ دیگری از چاه به چاله شدن است. می‌فهمم چاهی که در آنیم آنقدر عمیق است که هر چاله‌ای اوجِ قله به نظر می‌رسد اما هم‌چنان از نگاه من چاه، چاه است و چاله، چاله‌.