اصفهان- سهراب پرواز پراکندهزمان میانِ من و او جدایی افکنده‌ستمن ایستاده در اکنون و او در آینده‌ستچه مایه گشتم و آینده حال گشت و گذشتهنوز در پیِ آینده، حال گردنده‌ستبه هر قدم، قدَری گفتم از زمان کندمکنون چو می‌نگرم، او ز عمرِ من کنده‌ستکه سر برآرد از این ورطه جز کسی که هلاککمندِ شوقِ کنارش به گردن افکنده‌ست؟بهانهٔ کششِ عشق و کوششِ دلِ منهمین غم است که مقصودِ آفریننده‌ست!به آرزو نرسیدیم و دیر دانستیمکه راه دورتر از عمرِ آرزومندستتو آن زمان به سرم سایه خواهی افکندنکه پیشِ پای تو ترکیبِ من پراکنده‌ستبه شاهراهِ طلب بیمِ نامرادی نیستزهی امید که تا عشق هست، پاینده‌ستز دورباشِ حوادث دلم ز راه نرفتبیا که با تو هنوزم هزار پیوندستبه جانِ سایه که میرنده نیست آتشِ عشقمبین به کشتهٔ عاشق که عاشقی زنده‌ست.تهران، خردادِ ۱۳۸۵⁩@YaldaEbtehaj