تهران- شبیر قنبریبا سینه‌سردانمنشین چنین زار و حزین چون روی‌زردانشعری بخوان، سازی بزن، جامی بگردانره دور و فرصت دیر، اما شوقِ دیدارمنزل‌به‌منزل می‌رود با رهنوردانمن بر همان عهدم که با زلفِ تو بستمپیمان شکستن نیست در آیینِ مردانگر رهروِ عشقی، تو پاسِ ره نگه‌داربالله که بیزار است ره زین هرزه‌گردانصد دوزخ اینجا بفسُرَد، آری عجب نیستگر در نگیرد آتشت با سینه‌سردانآن کو به دل دردی ندارد، آدمی نیستبیزارم از بازارِ این بی‌هیچ‌دردانآری هنر بی‌عیبِ حرمان نیست لیکنمحروم‌تر برگشتم از پیشِ هنردان!با تلخ‌کامی صبر کن، ای جانِ شیریندانی که دنیا زهر دارد در شکردانگردن رها کن، سایه، از بندِ تعلقتا وارهی از چنبرِ این چرخِ گردانکلن، اسفند ۱۳۷۶@YaldaEbtehaj