کهگیلویه و بویراحمد، سی‌سخت تشویش @YaldaEbtehajتشویشبنشینیم و بیندیشیم!این‌همه با هم بیگانهاین‌همه دوری و بیزاریبه کجا آیا خواهیم رسید آخر؟و چه خواهد آمد بر سر ما با این دل‌های پراکنده؟جنگلی بودیم:شاخه در شاخه همه آغوشریشه در ریشه همه پیوندوینک انبوه درختانی تنهاییم.مهربانی به دلِ بستۀ ما، مرغی‌ستکز قفس در نگشادیمش.و به عذری که فضایی نیست،وندرین باغ خزان‌خوردهجز سمومِ ستم‌آورده، هوایی نیستره پرواز ندادیمش.هستیِ ما که چو آیینهتنگ بر سینه فشردیمش از وحشتِ سنگ‌انداز،نه صفا و نه تماشا، به چه‌کار آمد؟دشمنی دل‌ها را با کین خوگر کرددست‌ها با دشنه همدستان گشتند.و زمین از بدخواهی به‌ستوه آمد.ای دریغا که دگر دشمن رفت از یادوینک از سینهٔ دوستخون فرو می‌ریزد.دوست کاندر بر وی گریۀ انباشته را نتوانی سر داد،چه توان گفتش؟بیگانه‌ست.و سرایی، که به چشم‌اندازِ پنجره‌اش نیست درختی که بر او مرغیبه فغانِ تو دهد پاسخ،زندان است.من به عهدی که بدی مقبولو توانایی دانایی استبا تو از خوبی می‌گویماز تو دانایی می‌جویمخوبِ من! دانایی را بنشان بر تختو توانایی را حلقه به‌گوشش کن!من به عهدی که وفاداریداستانی‌ست ملال‌آورو ابلهی نیست دگر، افسوس!داشتن جنگِ برادرها را باورآشتی را،به امیدی که خرد فرمان خواهد راندمی‌کنم تلقین.وندرین فتنۀ بی‌تدبیربا چه دل‌شوره و بیمی نگرانم من.این‌همه با هم بیگانهاین‌همه دوری و بیزاریبه کجا آیا خواهیم رسید آخر؟و چه خواهد آمد بر سر ما با این دل‌های پراکنده؟بنشینیم و بیندیشیم!تهران، شهریور ۱۳۴۳@YaldaEbtehaj