کرج - سولماز سپهری بوسه @YaldaEbtehajبوسهگفتمش:ـ «شیرین‌ترین آواز چیست؟»چشمِ غمگینش به رویم خیره م

کرج - سولماز سپهری بوسه @YaldaEbtehajبوسهگفتمش:ـ «شیرین‌ترین آواز چیست؟»چشمِ غمگینش به رویم خیره ماند،قطره‌قطره اشکش از مژگان چکیدلرزه افتادش به گیسوی بلندزیرِ لب، غمناک خواند:ـ «نالۀ زنجیرها بر دست من!»گفتمش:ـ «آن‌گه که از هم بگسلند...»خندۀ تلخی به لب آورد و گفت:ـ «آرزویی دلکش است اما دریغ!بختِ شورم ره بر این امید بستوان طلایی زورقِ خورشید راصخره‌های ساحلِ مغرب شکست!...»من به خود لرزیدم از دردی که تلخدر دلِ من با دلِ او می‌گریستگفتمش:ـ «بنگر، در این دریای کورچشمِ هر اختر چراغِ زورقی‌ست!»سر به سوی آسمان برداشت، گفت:ـ «چشمِ هر اختر چراغِ زورقی‌ست،لیکن این شب نیز دریایی‌ست ژرفای دریغا شب‌روان! کز نیمه‌راهمی‌کشد افسونِ شب در خوابشان...»گفتمش:ـ «فانوسِ ماهمی‌دهد از چشمِ بیداری نشان...»گفت:ـ «اما، در شبی این‌گونه گنگهیچ آوایی نمی‌آید به گوش...»گفتمش:ـ «اما دلِ من می‌تپدگوش کن، اینک صدای پای دوست!»گفت:ـ «ای افسوس! در این دامِ مرگباز صیدِ تازه‌ای را می‌برند،این صدای پای اوست!»گریه‌ای افتاد در من بی‌اماندر میانِ اشک‌ها، پرسیدمش:ـ «خوش‌ترین لبخند چیست؟»شعله‌ای در چشمِ تاریکش شکفتجوشِ خون در گونه‌اش آتش فشاندگفت:ـ «لبخندی که عشقِ سربلندوقتِ مردن بر لبِ مردان نشاند»من ز جا برخاستمبوسیدمش.تهران ۱۳۳۴@YaldaEbtehaj