⁨ تبریز، ریحانه سلطان‌پور سرشکِ نیازدلی که پیشِ تو ره یافت بازپس نرودهوا گرفته عشق از پیِ هوس نرودبه بوی زلفِ تو دم می‌زنم درین شبِ تاروگرنه چون سَحرم بی‌تو یک نفَس نرودچنان به دامِ غمت خو گرفت مرغِ دلمکه یادِ باغِ بهشتش درین قفس نرودنثارِ آهِ سَحر می‌کنم سرشکِ نیازکه دامنِ تواَم ای گل ز دسترس نروددلا بسوز و به جان برفروز آتشِ عشقکزین چراغِ تو دودی به چشمِ کس نرودفغانِ بلبلِ طبعم به گلشنِ تو خوش استکه کارِ دلبریِ گل ز خار و خس نروددلی که نغمهٔ ناقوسِ معبدِ تو شنیدچو کودکان ز پیِ بانگِ هر جرس نرودبر آستانِ تو چون سایه سر نهم همه عمرکه هر که پیشِ تو ره یافت بازپس نرود.تهران، آذر ۱۳۲۸@YaldaEbtehaj