دامغان - مانی زواره بیداد همایونفتنهٔ چشم تو چندان ره بیداد گرفتکه شکیبِ دلِ من دامنِ فریاد گرفتآن ک

دامغان - مانی زواره بیداد همایونفتنهٔ چشم تو چندان ره بیداد گرفتکه شکیبِ دلِ من دامنِ فریاد گرفتآن که آیینهٔ صبح و قدح لاله شکستخاکِ شب در دهنِ سوسنِ آزاد گرفتآه از شوخیِ چشمِ تو، که خونریزِ فلکدید این شیوهٔ مردم‌کشی و یاد گرفت!منم و شمعِ دلِ سوخته، یارب مددی!که دگرباره شب آشفته شد و باد گرفتشعرم از نالهٔ عشاق غم‌انگیزتر استداد از آن زخمه که دیگر ره بیداد گرفتسایه! ما کشتهٔ عشقیم، که این شیرین کارمصلحت را، مدد از تیشهٔ فرهاد گرفت.تهران، اردیبهشت ۱۳۵۰@YaldaEbtehaj