کهگیلویه و بویراحمد، چرام- نازنین حسن‌پورتاسیانخانه دل‌تنگِ غروبی خفه بودمثلِ امروز که تنگ است دلم.پ

کهگیلویه و بویراحمد، چرام- نازنین حسن‌پورتاسیانخانه دل‌تنگِ غروبی خفه بودمثلِ امروز که تنگ است دلم.پدرم گفت چراغو شب از شب پُر شدمن به خود گفتم یک روز گذشتمادرم آه کشیدزود برخواهد گشت.ابری آهسته به چشمم لغزیدو سپس خوابم برد.که گمان داشت که هست این همه درددر کمینِ دلِ آن کودکِ خُرد؟آری آن روز چو می‌رفت کسیداشتم آمدنش را باورمن نمی‌دانستممعنی هرگز راتو چرا بازنگشتی دیگر؟آه ای واژه‌ی شوم!خو نکرده‌ست دلم با تو هنوزمن پس از این همه سالچشم دارم در راهکه بیایند عزیزانم، آه!تهران، آبان ۱۳۵۷@YaldaEbtehaj