اصفهان- علی عسگریپژواکدلِ شکستهٔ ما همچو آینه پاک است بهای دُر نشود گم، اگرچه در خاک است ز چاکِ پیره

اصفهان- علی عسگریپژواکدلِ شکستهٔ ما همچو آینه پاک است بهای دُر نشود گم، اگرچه در خاک است ز چاکِ پیرهنِ یوسف آشکارا شد که دست و دیدهٔ پاکیزه‌دامنان پاک است نگر که نقشِ سپید و سیه رهت نزند که این دو اسبهٔ ایام سخت چالاک است قصورِ عقل کجا و قیاسِ قامتِ عشق؟ تو هر قبا که بدوزی، به قدرِ ادراک است سحر به باغ درآ، کز زبانِ بلبلِ مست بگویمت که گریبانِ گل چرا چاک است رواست گر بگشاید هزار چشمهٔ اشک چنین که داسِ تو بر شاخه‌های این تاک است ز دوست آنچه کشیدم، سزای دشمن بود فغان ز دوست که در دشمنی چه بی‌باک است صفای چشمهٔ روشن نگاه دار، ای دل اگرچه از همه سو تندبادِ خاشاک است صدای توست که برمی‌زند ز سینهٔ من کجایی، ای که جهان از تو پُر ز پژواک است؟ غروب و گوشهٔ زندان و بانگِ مرغِ غریب بنال، سایه، که هنگامِ شعرِ غمناک است دلِ حزینم از این نالهٔ نهفته گرفت بیا که وقتِ صفیری ز پردهٔ راک است تهران، اردیبهشتِ ۱۳۶۲⁩@YaldaEbtehaj