قزوین: محنا رضاییلب خاموشامشب به قصۀ دلِ من گوش می‌کنیفردا مرا چو قصه فراموش می‌کنیاین دُر همیشه در صدفِ روزگار نیستمی‌گویمت ولی تو کجا گوش می‌کنیدستم نمی‌رسد که در آغوش گیرمتای ماه با که دست در آغوش می‌کنیدر ساغرِ تو چیست که با جرعۀ نخستهشیار و مست را همه مدهوش می‌کنیمی جوش می‌زند به دلِ خُم بیا ببینیادی اگر ز خونِ سیاووش می‌کنیگر گوش می‌کنی سخنی خوش بگویمتبهتر ز گوهری که تو در گوش می‌کنیجامِ جهان ز خونِ دلِ عاشقان پُر استحرمت نگاه‌دار اگرش نوش می‌کنیسایه چو شمع شعله در افکنده‌ای به جمعزین داستان که با لبِ خاموش می‌کنیتهران، خرداد ۱۳۳۸⁩@YaldaEbtehaj