کهگیلویه و بویراحمد، سی‌سخت آوا زابلی زندگی @YaldaEbtehajزندگیچه فکر می‌کنی؟که بادبانِ شکستۀ زورق

کهگیلویه و بویراحمد، سی‌سخت آوا زابلی زندگی @YaldaEbtehajزندگیچه فکر می‌کنی؟که بادبانِ شکستۀ زورقِ به گل نشسته‌ای‌ست زندگی؟در این خرابِ ریختهکه رنگِ عافیت از او گریختهبه بن‌رسیده راهِ بسته‌ای‌ست زندگی؟چه سهمناک بود سیلِ حادثهکه همچو اژدها دهان گشودزمین و آسمان ز هم گسیختستاره خوشه‌خوشه ریختو آفتاب در کبودِ دره‌های آب غرق شد.هوا بد استتو با کدام باد می‌روی؟چه ابرِ تیره‌ای گرفته سینۀ تو راکه با هزار سال بارش ِ شبانه‌روز همدلِ تو وا نمی‌شود.تو از هزاره‌های دور آمدیدر این درازنای خون‌فشانبه هر قدم نشانِ نقشِ پای توست.در این درشتناکِ دیو‌لاخز هر طرف طنینِ گام‌های ره‌گشای توستبلند و پستِ این گشاده‌دامگاهِ ننگ و نامبه خون نوشته نامۀ وفای توستبه گوش ِ بیستون هنوزصدای تیشه‌های توست.چه تازیانه‌ها که با تنِ تو تابِ عشق آزمودچه دارها که از تو گشت سربلندزهی شکوهِ قامتِ بلندِ عشقکه استوار ماند در هجوم ِ هر گزند.نگاه کنهنوز آن بلندِ دورآن سپیده، آن شکوفه‌زارِ انفجارِ نورکهربای آرزوستسپیده‌ای که جانِ آدمی هماره در هوای اوستبه بوی یک نفس در آن زلال دم زدنسزد اگر هزار باربیفتی از نشیبِ راه و بازرو نهی بدان فراز.چه فکر می‌کنی؟جهان چو آبگینۀ شکسته‌ای‌ستکه سروِ راست هم در اوشکسته می‌نمایدت.چنان نشسته کوه در کمینِ دره‌های این غروبِ تنگکه راه بسته می‌نمایدت.زمانِ بی‌کرانه راتو با شمارِ گامِ عمرِ ما مسنجبه پای او دمی‌ست این درنگِ درد و رنج.به سانِ رود که در نشیبِ دره سر به سنگ می‌زندرونده باش.امیدِ هیچ معجزی ز مرده نیستزنده باش.تهران، اسفند ۱۳۷۰@YaldaEbtehaj