نه قهرم را کسی جدی گرفت،نه بغضم را،نه رفتنم را،و نه ماندنم را…من ماندم همیشه ماندم.برای آدم‌هایی که حتی یک بار نپرسیدند:خوبی؟برای دل‌هایی که من را زخمی خواستند و قلبم را لگدمال کردند و با غرور رفتند و هر بار که برگشتندمن ساده بودم…و بخشیدم.اما امشب دیگر فرق دارد.امشب بغضی در من نیست،چون اشک‌هایم خشک شده‌اند…تنها چیزی که ماندهیک جسم خسته استو روحی که انگار صد سال پیر شده…و حالا که همه رفتندو من را با زخم‌هایم جا گذاشتندتنها چیزی که دارمخدای شب‌های بی‌کسی ام هست…خدایی که تا صبح اشک‌هایم را دیدنمی‌دانم فردا چی میشودنمی‌دانم قراره چندبار دیگر زخم بخورماما فقط می‌ دانمدیگر دلم نمیخواهدآغوشم سرپناه آدم های بی‌وفا باشددیگر دلم نمی‌خواهدهمیشه من باشم که می‌بخشم که می‌مانم که صبر می‌کنم…من دیگر فقط خودم را می‌خواهم…خودِ شکسته ولی زنده‌م را…که هنوز نفس می‌کشدکه هنوز امید دارد🖤و این قصه‌ی کسی استکه هر شب با اشک می‌خوابداما هنوز در دل تاریکیبه نور ایمان دارد...♠️