سورنا هم پرکشید... اینجا راجع به او نوشته بودم. https://t.me/yaser_arab57/13621 و اینجا راجع به بی‌

سورنا هم پرکشید... اینجا راجع به او نوشته بودم. https://t.me/yaser_arab57/13621 و اینجا راجع به بی‌جایی بچه‌های اوتیسم. https://t.me/yaser_arab57/14151?singleسلام آقای عرب! مطلبتان در مورد سورنا را خواندم و گریه کردم. شاید اگر 4 سال پیش بود اصلا برایم اهمیتی نداشت. الان 4 سال است که دارم در استرالیا دکترای علوم کامپیوتر میخوانم در حوزه ارتباط انسان و رایانه. در حوزه طراحی تکنولوژی های ارتباطی برای افراد معلول ذهنی. 4 سال است که به مراکزی میروم که بزرگسالان دارای ناتوانی ذهنی را دور هم جمع کرده اند تا بتوانند بهتر زندگی کنند. میروم تا از ان ها یاد بگیرم و پزوهش کنم و تکنولوزی متناسب با نیازشان طراحی کنم. همه شان بیمه دولتی دارند تا از این خدمات استفاده کنند. دولت گرنت های پژوهشی زیادی میدهد تا social inclusion ان ها را زیاد کند بار خانواده هایشان کم شود و مستقل زندگی کند. بعضی ها را سر کار میفرستند و حقوق میدهند بعضی ها را ساپورت میکنند تا با افراد مشابه خودشان در یک خانه مستقل زندگی کنن و ساپورت ورکر ها کمکشان کنند. بعضی ها در مراکز فقط برای اینکه خوشحال باشند و زندگی زیباتری داشته باشند دور هم جمع میکنند با هم فعالیت های مختلف انجام میدهند. آشپزی ورزش تکنولوژی گفتگو باغبانی مهارت های زندگی.... قبل از این فکر میکردم چه فایده ای دارد تمرکز روی زندگی این افراد وقتی هزاران انسان نیازمند عادی وجود دارد؟ مگر این ها چه می‌فهمند؟ الان جگرم آتش میگیرد وقتی فکر می کنم چه توانمندی هایی در وجودشان پنهان شده که کسی نمیبیند. چقدر میفهمند چقدر خوبند. چقدر وقتی آن ها آرامند خانواده هایشان خوشحالند.روزی نیست که به برگشتن به ایران فکر نکنم. به اینکه اگر کاری بلدم و حرفه ای یاد گرفته ام ببرم با هر سختی در کشورم برای کسانی که نیاز دارند خرج کنم. اما احساس میکنم زورم نمیرسد به خیلی چیزها.... امیدی ندارم به مفید بودن... به کار کردن...جگرم سوخت برای سورنا😭😭😭@yaser_arab57