4_6046149179112167031 (1).mp4روزی خواهد رسید که انسان، تنها با قامت خویش، از میان ظلمت عبور می‌کند؛ نه با شمشیر، بلکه با تصمیمی که از عمق یقین برآمده است.به مانند آنهایی که به جنگ نرفتند.بلکه جنگ، به حقیقتی که در دل آنها مأوا داشت، اعلان نبرد کرد.و آنگاه که سایه‌ی ظلم، قامت انسان را نشانه گرفت، آنها ایستادند؛ بی‌هیاهو، بی ترس، بی‌تکلیف‌سازی.آنان که از پشت، نظاره کردند، هرگز نفهمیدند که قدم گذاشتن در دل ویرانی، نه از سر بی پروایی،بلکه از آن روست که آدمی، گاه ناچار است خود را بشکند، تا حقیقت نشکند.آنها نرفتند تا رفته باشند.رفتند، چون رفتنشان، مقدمه‌ای بود بر زیستنی که گمان میکنم ما هنوز شایستگی‌اش را نداریم.بی ریا بودند و صدایی نداشتند، چرا که آنچه از حقیقت می‌آید، همواره بی‌صداست.اما اگر هنوز این جهان رمق دارد، از انعکاس همان سکوتِ سرخ بی صدا است.و آنچه ما باید بدانیم این است کهادای حق آنها، با پاسداشت نامشان نیست.بلکه اگر جایی، چه در دنیای حقیقی و چه در جهان مجازی، در هزار توی گروه ها و کانال ها، متاثر از لایک👍 و 👎دیس لایک دیگران ،لحظه‌ای، سکوت و نشستن آسان‌ترین راه بود…و تو برخاستیآنگاه، تنها آنگاه، راه آنها را فهمیده‌ای.زیرا مردان حقیقت، برای خود نایستادند…بلکه برای جهانی بود که اگر هنوز ارزش زیستن دارد،این ارزش از ایستادگی آنهاستتقدیم به روح همه شهدابه ویژه شهید حاج رضا گودینی