🔴تنوع زبانی بعنوان قدرت نرم، ابزاری برای همگرایی در منطقه🔺از ترکی و کردی، عربی تا فارسی و انگلیسی؛ آیا ایران می‌تواند تنوع زبانی خود را به سرمایه‌ای برای قدرت منطقه‌ای تبدیل کند؟✍ر.رهنما🔺وقتی زبان به ابزار دیپلماسی تبدیل می‌شود؛ پزشکیان و عبور از سیاست تک‌زبانه📰به دنبال حادثه سقوط بالگرد حامل رئیس جمهور و برگزاری انتخابات زود هنگام در شرایط سیاسی که حتی مشارکت انتخابات مجلس شورای اسلامی از استقبال بی سابقه پائینی برخورد بود، با حضور مسعود پزشکیان بعنوان کاندیدای اصلاح طلب میانه رو از خطه حماسه ساز آذربایجان و جلیلی و قالیباف از کاندیداهای سنتی جناح اصولگرا برگزار شد و پزشکیان توانست با شعار و ادبیات جدیدی بخش خاموشی از مردم را پای صندوق‌های رای بکشاند و پیروز انتخابات گردد، واما ریاست‌جمهوری ‌مسعود پزشکیان در شرایطی آغاز شد که ایران با کاهش مشارکت سیاسی، شکاف‌های اجتماعی و چالش‌های اقتصادی و امنیتی روبه‌رو بود. پزشکیان با تأکید بر وفاق ملی، عدالت، کاهش تبعیض، توجه به اقوام و مذاهب و بهبود روابط با همسایگان، رویکرد متفاوتی را مطرح کرد. یکی از ویژگی‌های برجسته او نیز استفاده از زبان‌های ترکی، کردی، فارسی و انگلیسی در ارتباطات سیاسی و دیپلماتیک بود.🔺این رویکرد را می‌توان نوعی «دیپلماسی زبانی» دانست؛ یعنی استفاده از زبان به عنوان ابزاری برای احترام فرهنگی، اعتمادسازی و تقویت قدرت نرم. سخن گفتن به ترکی با کشورهای ترک‌زبان، استفاده از کردی و عربی در ارتباط با اقلیم کردستان عراق و دولت عراق و فارسی در حوزه کشورهای تاجیکستان و افغانستان، می‌تواند پیام نزدیکی فرهنگی و تمایل به ارتباط مستقیم را منتقل کند.🔷در روابط ایران با جمهوری آذربایجان و ترکیه، زبان می‌تواند به کاهش فاصله‌های سیاسی و تقویت اعتماد کمک کند، هرچند به‌تنهایی قادر به حل اختلافات ژئوپلیتیکی نیست. در ارتباط با اقلیم کردستان عراق نیز توجه به گویش و فرهنگ کردی، در صورت همراهی با سیاست‌های عملی، توسعه مناطق مرزی و افزایش مشارکت اجتماعی، می‌تواند به تقویت وفاق ملی و روابط منطقه‌ای کمک کند.🔺استفاده از زبان‌های مختلف لزوماً با جایگاه فارسی به عنوان زبان رسمی ایران در تضاد نیست. زبان رسمی کشور و زبان ارتباطی یک سیاستمدار دو موضوع متفاوت‌اند. حفظ جایگاه فارسی می‌تواند هم‌زمان با احترام به تنوع زبانی و فرهنگی دنبال شود؛ زیرا وحدت ملی الزاماً به معنای یکسان‌سازی نیست.🔺تجربه کشورهای دیگر نیز نشان می‌دهد که استفاده چندزبانه در دیپلماسی امری رایج است و می‌تواند برای احترام، صمیمیت و ارتباط مستقیم با افکار عمومی به کار رود. ایران نیز به دلیل موقعیت تاریخی و جغرافیایی خود، به حوزه‌های فرهنگی عربی، کردی، ترک، آسیای مرکزی و حوزه کشورهای فارسی پیوند دارد و می‌تواند از این تنوع به عنوان بخشی از قدرت نرم خود استفاده کند.🔺در شرایط بحران و فشار خارجی، چنین ظرفیت‌هایی اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. ارتباط با همسایگان، کشورهای آسیایی و قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی، در کنار مذاکره و اعتمادسازی، می‌تواند به کاهش فشارهای خارجی کمک کند. با این حال، دیپلماسی زبانی نباید صرفاً به نمایش چندزبانی محدود شود. اگر استفاده از زبان‌های محلی با سیاست‌های اقتصادی، اجتماعی و دیپلماتیک واقعی همراه نباشد، اثر آن صرفاً نمادین خواهد بود.🔺آزمون اصلی پزشکیان این است که نشان دهد می‌توان در کنار حفظ هویت ملی و جایگاه زبان فارسی، از تنوع فرهنگی و زبانی ایران برای تقویت انسجام داخلی و روابط خارجی استفاده کرد. هویت‌های ترک، کرد، عرب، بلوچ، ترکمن، لر و دیگر گروه‌ها الزاماً رقیب هویت ملی نیستند و می‌توانند بخشی از آن باشند.🔷در نهایت، قدرت ملی الزاماً از یکدستی به دست نمی‌آید. اگر زبان‌ها و فرهنگ‌های مختلف به عنوان پل ارتباطی استفاده شوند، می‌توانند به تقویت روابط ایران با همسایگان و حوزه‌های تمدنی کمک کنند. بنابراین، مسئله اصلی زبان مورد استفاده رئیس‌جمهور نیست، بلکه چگونگی تبدیل تنوع زبانی و فرهنگی به سرمایه‌ای برای منافع ملی است.https://t.me/yashilmoghan