‍ 🇮🇷" ایران، تنهاترین و غمگین ترین نهنگ ۵۲ هرتزی دنیا، که جهان صدایش را نمی شنود! "🔸در صحنه سیاست جهانی، جایی که تنها زبان مشترک، زبان منافع متقابل است، ایران به نهنگی تنها می‌ماند که صدایش شنیده نمی‌شود. این یک توصیف بی نقص و دقیق از واقعیتی تلخ است که سرنوشت یک ملت را به تراژدی نهنگ ۵۲ هرتزی گره زده است.🔸دانشمندانی به رهبری دکتر ویلیام واتکینز آمریکایی، در سال ۱۹۸۹، صدایی منحصر به‌ فرد را در اعماق اقیانوس ثبت کردند: آوای نهنگی که در فرکانس ۵۲ هرتز آواز می‌خواند، در حالی که هم نوعانش در فرکانسی کاملاً متفاوت (۱۰ تا ۳۹ هرتز) با یک دیگر ارتباط برقرار می‌کنند.🔸این نهنگ به خاطر آن که نمیتواند در محدوده فرکانس دیگر نهنگ‌ها آواز بخواند و هم نوایی و نغمه سرایی کند، به تنهایی برای جفتی که هرگز نخواهد یافت آواز می‌خواند و به تنهایی در اقیانوس پهناور سفر می‌کند. نتیجه، یک تنهایی محض بود، زیرا هیچ نهنگ دیگری قادر به شنیدن و درک آن نبود. 🔸این داستان شگفت‌انگیز و دردناک، امروز به طرز غریبی بیان کننده حال و روز جمهوری اسلامی است. مسؤولان ما، نغمه‌هایی سر می‌دهند که در ذهن خودشان زیبا و آرمانی هستند و از حقانیت سخن می‌گویند، اما پرسش اساسی این جاست: در دنیایی که بر اساس منافع تعریف می‌شود، چند کشور این نغمه را می‌شنوند و حاضر به همراهی با آن هستند؟ شاید زمان آن رسیده که به جای متهم کردن جهان به اختلال شنیداری از خود بپرسیم که آیا ما دچار اختلال گفتاری نیستیم و با زبانی سخن نمی‌گوییم که در عرصه ی بین‌الملل مشتری و خریداری ندارد. البته در این میان نباید فراموش کرد که آمریکا و غرب نیز در این انزوای تحمیلی و شنیده نشدن صدای جمهوری اسلامی، تأثیری انکارناپذیر داشته اند. این انزوا، این نشنیدن و نشنیده شدن، خود را در صحنه و سپهر سیاست به تلخی به نمایش می گذارد. 🔸در سالیان اخیر و در توافق جامع چین و روسیه با عربستان، دیدیم که چگونه شرکای استراتژیک ما! در بیانیه‌ای مشترک، بر سر تمامیت ارضی ایران در جزایر سه‌گانه، آشکارا به ما پشت کردند، چرخشی که منطق آن در زبان سرد و بی‌رحم اعداد و منافع نهفته است.🔸در جهانی که تراز تجاری چین به ۶ هزار میلیارد دلار نزدیک می‌شود، سهم ناچیز ایران (۲۰ میلیارد دلار) در برابر تجارت ۶۰۰ میلیارد دلاری با آمریکا و شریک ۱۱۶ میلیارد دلاری‌اش، عربستان سعودی، چه وزن و جایگاهی می‌تواند داشته باشد؟! این جاست که درمی‌یابیم شعارهای آرمانی، در برابر منطق سخت مصالح ، منافع و اعداد، چه آسان رنگ میبازند. 🔸و این داستان، ما را به همان نقطه آغازین بازمی‌گرداند: تا زمانی که منطق حاکم بر سیاست جهانی را درک نکنیم و نخواهیم با زبان آن سخن بگوییم، سرنوشتی جز نهنگ ۵۲ هرتزی نخواهیم داشت.🔸ما اکنون بر سر یک دوراهی سرنوشت‌ساز ایستاده‌ایم. یک راه، پافشاری بر فرکانس تک‌روانه‌ی خویش است، آوازی که در گوش خودمان طنینی حماسی دارد، اما در عمل، ما را در انزوایی ژرف و بی پایاب فرو می‌برد. راه دیگر، آموختن زبان مشترک جهان و تنظیم فرکانس صدای مان برای شکستن این تنهایی است.🔸با این همه، عشق به ایران، آن رشته‌ی ناگسستنی است که قلب ما را به این خاک گهر بار پیوند می‌زند. آوازی که امروز بنا به دلایلی مشخص در هیاهوی جهان گم شده، اما هرگز خاموش نخواهد شد. به امید طلوع روزی که این نغمه‌ی دیرینه و سرود عاشقانه نه از سر انزوا، که از اوج افتخار، گوش جهان را بنوازد. و گوش‌های ما نیز برای شنیدن همدلانه‌ی سخن دیگران، شنوایی دوباره بیابد.🔸پایان این سخن را با سخنی از سعدی بزرگ و در خطاب به ایران عزیز ، مزین و متبرک می کنم:"همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی / که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی / تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد / دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی".✍ علی توکلی / چمستان👇👇👇@yasinn_news