۱پَرسه در جریان امواج صوت چِشم تصویر دریای سرخمن افزودم از طول به پهنای عمر یه سایه تو اعماق نور این گوسفند چاق، میراث قوچه که بی دردسر تنها می سازه گوشت یه دیدگاه پوچ که میزبان هوشه یه از خونه بیزارِ بیگانه جوش همه لب ها تنور، کسی همراه نبود نه چندان صبور، از این تنگنا کبود همه متن ها رَوون، شَست ها زَبونامّا معنا معلومه از مبنا محرومهتو هر واژه خوف، از ماشه گفت بذر اون سیم خارداری که ریشه کرد از ما شکفتپس در های قفل، دل همسایه مردتَــهِ سرمایه سوختاین یعنی بی مقدمه، بیم مقدمهتو این محوطه، کی مردّده؟یه نردبون صاف، به قعر گورستان یا حبس موندگار، یه نسل خونه زاد و بیم شکم! یه پُل رو بُهت و وحشتِ جمعیتیه نردبونِ شعله ور تو مرکز قَرنیَت به لطفِ مُهرِ اَفسَرِ امنیتفقط سقوط آزاده با حداکثر ظرفیَتاز خودم بیشتر از همه ترسیدم اون طفل معصومی که شد حضرت مَعصیَتاین سروده های ناب لحظه های سکوت رو به مغز تبریک بگو به قلبم تسلیتمن در پی کنج پنهانواسه حدس این سرنوشت موج پیما نه دیگه مرغ شیدام، نه تو عمق میدان تنها نور باقی از هر نقطه پیداست یه رخ بنما بِما تا برهنه تر-ببینی چهارستونت رفت به رهن ترس- که خورده به ایست، این قومِ گُمِ توبه نِویس یه طعمه ی ریز، بقول کهنه رییس:"از دشمنان برند شکایت به دوستانچون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟سعدی تو کیستی که در این حلقه ی کمند چندان فتادند که ما صید لاغریم" (به به) همین بوده ما هم عین مابقی روانه ایم به کام مرگ رو این ریل نامرئی ما، نتیجه سلیقه و میل داوریمنه مصرع اولیم، نه بیت آخریمهمخوانپرسه در جریان امواج صوتچشم تصویر دریای سرخ من افزودم از طول به پهنای عمریه سایه تو اعماق نورورس خنده های کودکانه، مَقَرِ دوستی صدای نَکَرِه اون تَه گفت نخند بگو سیبدستور ها تیز، درس خونا میخ- به تخته، سیب رو گفتی دندونا ریختگفت درکش نکن همین رو فرو کن توتشروع کن کور، از همین افق غروب کن زودولی من تو این فضای تحت نظارتتجدید‌ شدم تا واسه خودم وقت بذارم اونی که منتظره تکلیفش رو بگن از همین حالا ورق های تقویمش رو بِکَن محافظ خویشتن، تو حادثه نیستن هر چی گل مچاله تر رایحه بیشتر ولی اون حرف رو از اون جاکشه می شنید که دیدش جز انعکاس تابِشِ دیش نیستشاه بیت هاشون غلام دربار با ملکه ی ذهنی که به سادگی یه فاحشه بیش نیستاون که به ابلهیت جرأت می گه، بهش هویت میده، حرفش حجت میشه نکتش اینه که بی رحم جلوه دادن این آدم ها-داره برعکس بهشون حس قدرت میده (صحیح)حریم اعتراض پاره شد علناچون یه عده از واقعیت واقشو بلدناونی که جیغتو می کشه تَهِتو ببینه دیگه لزومی نداره جلو لبت رو بگیره! می ترسم و می نویسم عذابش نمونه چرا داد بزنم وقتی شعر حالش معلومه؟اون که سلاحش قلم و سازش زبونه می دونه حتی یه فاتح با یه "ه" کارش تمومه!تو ذات جماعت بی کیفیت اینه کهرو حیثیت آدما برچسب بکوبه با همون زبون از حقوق بشر بخونهمثل اینه که باتلاق رو با لجن بشورهیه توجیه گذرا واسه تو جیب و گذران هر جا نگاه کنی یه هوچی خوش اداشده مرید خودزن ها، این محیط مبتلا حتّی اعتراض می کنه واسه تولید محتوانصف مخاطب ها مخ ها تباه رخ ها نما صبح ها شب ها جفت پا هوا همگی محو یه منظره ی مضحکن که هر کی بیشتر از این درخت موز بکنه بت شکنه؟!همخوانپرسه در جریان امواج صوتچشم تصویر دریای سرخ من افزودم از طول به پهنای عمریه سایه تو اعماق نورورس صاحب کل، من عابر کور از جاده به دور ، لایق نور چاره بجو، ساده بگو از سال نکو، ختم این قائله کو ؟ مقابل کوه وایستا همه نگفته هاتو معامله کنتا سبکبال دوباره بشی وارد گود تو باش و کوه و باشکوه بشنو بی کم و کسراونه که می تونه حس پشت سینمو وصف کنه کله ای که می زنه کج این نفسی که هنوز داره می دمه گرم بدنبال گوش میون این همه کر صدات می زنه تو این جو بی برکت چرخ بی حرکتی که قعر دره سُریدعلم خارج از کنترل و یه فهم اُریب نظم نوین، زوار رو داده دست کُوویدتسمه برید، دنیا از یه عطسه گُریختکمر شهر جلو چشام شکست من دیگه نمی خوام خودمو نجات بدم چون کور ترین این رشته ی هزار گِره امخوشم میاد جا زخم هامو فشار بدم خُمار چشم، سنگین رو هم اُفتاد پلک دنیام بینِ تُنگِ آبِ حباب شکلپای وجدان، سایه افتاد (یک!) لای مشتام جای خودکار (دو!) خمار چشم، می پیچه به هم اوضام چرت اتاق چرک، انگار دفنه زیر طوفان شن مواظب، گرفتم به سر کُلام سِفت وابَستگی، وارَستِگی، کُدامیک؟