عطاییسلام، وقت بخیر.مشغول مطالعه مشخصات و مطالب مربوط به خوابگاه‌های دانشگاه یزد بودم که ناگهان نام خوابگاه عطایی توجهم را جلب کرد.دکتر رضا عطایی، از استادان دانشکده عمران دانشگاه یزد بودند که در سال ۱۳۸۸ به اجبار بازنشسته شدند. در آن سال‌ها، با وجود شرایط سختی که برای ایشان و بسیاری از دانشجویان معترض به وجود آمده بود، ایشان درِ خانه خود را به روی دانشجویانی که در جریان اعتراضات آسیب دیده و چشم‌هایشان بر اثر گاز اشک‌آور دچار مشکل شده بود، گشودند و با تمام وجود به آنان کمک کردند. منزل ایشان در نزدیکی نعل اسبی قرار دارد.اما شاید زیباترین بخش این ماجرا، اقدام ارزشمند و ماندگار ایشان باشد؛ دکتر عطایی مبلغ پاداش بازنشستگی خود را که بر اساس سنوات خدمت به ایشان تعلق گرفته بود، به دانشگاه اهدا کردند تا برای ساخت خوابگاه دانشجویی هزینه شود.این کار، تنها یک کمک مالی نبود؛ نشانه‌ای از بزرگواری، انسانیت، دل پاک و روح بلندمردی بود که حتی در شرایطی که خود مورد بی‌مهری قرار گرفته بود، کینه‌ای به دل نگرفت و به فکر آینده دانشجویان و دانشگاه بود.امروز که نام ایشان را در کنار «خوابگاه عطایی» دیدم، با خودم فکر کردم چه خوب است پیش از آنکه دیر شود، از این بزرگ‌مرد و انسان شریف قدردانی شود؛ مردی که بخشی از زندگی و دارایی خود را برای دانشجویان و دانشگاهش به یادگار گذاشت.ای کاش دانشگاه یزد و جامعه دانشگاهی، از این سرمایه‌های انسانی و بزرگان خود در زمان حیاتشان یاد کنند و آن‌گونه که شایسته است، از بزرگی و انسانیتشان قدردانی کنند.دکتر رضا عطایی، نامشان تنها بر سردر یک خوابگاه نیست؛ یادآور انسانیتی است که شایسته است نسل‌های آینده نیز آن را بشناسند و به خاطر بسپارند.🕶 @YazdUnion | a.mباشگاه دانشجویان دانشگاه یزد ناشر این پیام است و صحت و سقم گزارش دریافتی را تایید یا رد نمی‌کند.