🔹نشود فاش کسی آنچه میان من و توست(یادداشت برگزیده از ژاله حساس‌خواه)امروز، پیش از شروع کلاس، صفحه ر

🔹نشود فاش کسی آنچه میان من و توست(یادداشت برگزیده از ژاله حساس‌خواه)امروز، پیش از شروع کلاس، صفحه را باز کردم. نام‌ها آمدند. یکی‌یکی. همان نام‌های آشنا. کنار هر نام، چراغ کوچکی روشن شد؛ نشانه حضور. همه بودند. و با این حال، احساس کردم چیزی غایب است.در همان لحظه، میان خبرهای روز، خواندم که برگزاری کلاس‌های مجازی برای ترم تابستان هم مجاز شده است. خبر را بستم. اما چیزی در من گشوده شد. ذهنم دیگر به امروز تعلق نداشت. رفت به سال‌هایی که کلاس، پیش از آنکه درس باشد، زندگی بود.دانشجویان آرام‌آرام می‌آمدند. یکی با عجله. یکی با کتابی زیر بغل. یکی هنوز گفت‌وگویی را که در راهرو نیمه‌تمام مانده بود، ادامه می‌داد. و کلاس، پیش از آنکه درس آغاز شود، آغاز شده بود. آن روزها خیال می‌کردم درس را من شروع می‌کنم. امروز می‌دانم کلاس، پیش از ورود من زنده بود.در خنده‌ای که از انتهای کلاس بلند می‌شد. در سلامی که هر روز تکرار می‌شد و هیچ‌وقت تکراری نبود. در سکوتی که ناگهان، میان یک پرسش، همه را به فکر فرو می‌برد. سال‌ها طول کشید تا بفهمم من هرگز فقط زبان درس نداده‌ام. زبان، بهانه بود. هر ترم، جوانانی روبه‌رویم می‌نشستند که هرکدام، روایتی ناتمام بودند. یکی فقط به کسی نیاز داشت که بگوید: «می‌توانی.» یکی فقط می‌خواست کسی باورش کند. یکی فقط لازم داشت بداند شکست، پایان راه نیست.آنچه در کلاس می‌گذشت، همیشه در کتاب‌ها نوشته نمی‌شد. یک روز، کلاس آن‌قدر طول کشید که نگهبان دانشگاه چند بار چراغ راهرو را خاموش و روشن کرد تا بفهمیم وقت رفتن است. وقتی بیرون آمدیم، چند دانشجو بی‌آنکه چیزی بگویند، از دکه بیرون دانشگاه برایم چای خریدند. چای، چیز مهمی نبود.آنچه هنوز بعد از سال‌ها در خاطرم مانده، این است که آن روز، چند جوان، خستگی معلمشان را دیده بودند. سال‌ها بعد، یکی از دانشجویانم خبر قبولی‌اش را در مقطع بالاتر آورد. اشک در چشمانم نشست. سال‌ها بعدتر، خودش گفت: «استاد... از همه آن روز، اشک‌های شما را فراموش نکرده‌ام.» آن روز فهمیدم گاهی انسان‌ها، نه حرف‌های ما، که احساس ما را با خود می‌برند.دانشجویی دیگر، قرار بود در مصاحبه‌ای سرنوشت‌ساز شرکت کند. از خودش مطمئن نبود. آن‌قدر از توانایی‌هایش برایش گفتم، آن‌قدر به او ایمان قرض دادم، تا جرئت کرد به خودش ایمان بیاورد. بعد از مصاحبه، اولین تلفنی که زد، برای تشکر نبود. برای شریک شدن شادی‌اش بود. انگار موفقیتش، فقط موفقیت خودش نبود.روزی دختری آمد. چشم‌هایش پر از نگرانی بود. گفت همسرش نمی‌گذارد ادامه تحصیل بدهد. از من راهکار نخواست. امید می‌خواست. کسی را می‌خواست که هنوز باور داشته باشد رؤیایش ارزش جنگیدن دارد.و روزی دیگر... استعداد درخشانی، بعد از مرگ پدرش، دانشگاه را رها کرد. پرونده‌اش هنوز روی میز بود. اما چیزی در من راضی نمی‌شد بپذیرد که داستان او همین‌جا تمام شده است. بارها با او تماس گرفتم. نه برای نمره. نه برای پایان‌نامه. فقط برای اینکه هر بار به او یادآوری کنم: «تو همان آدمی نیستی که امروزِ غمت به تو می‌گوید.» بازگشت. درسش را ادامه داد. و دوباره درخشید.امروز که به همه آن سال‌ها نگاه می‌کنم، از خودم می‌پرسم: «واقعاً در آن کلاس‌ها چه چیزی تدریس می‌شد؟» واژه‌ها؟ دستور زبان؟ مهارت‌های زبانی بی‌شک. اما اگر همه حقیقت همین بود، چرا هنوز چای آن عصر را به یاد دارم؟ چرا اشک آن روز، در حافظه یک دانشجو مانده است؟ چرا نخستین تماس پس از موفقیت، به استاد زده می‌شود؟ چرا انسانی، در سخت‌ترین روزهای زندگی‌اش، به جای دیگری، به کلاسش پناه می‌آورد؟ شاید پاسخ، در هیچ سرفصلی نوشته نشده باشد. شاید آموزش، پیش از آنکه انتقال دانش باشد، ساختن رابطه‌ای باشد که در آن، انسان، خودش را از نو کشف می‌کند.شاید کلاس، تنها جایی نبود که در آن درس می‌دادیم. جایی بود که انسان‌ها، آرام‌آرام، انسانِ یکدیگر می‌شدند. من با تغییر بیگانه نیستم. فناوری، فرصت‌های بزرگی پیش روی آموزش گذاشته است. از آن آموخته‌ام و باز هم خواهم آموخت. اما گاهی با خودم فکر می‌کنم اگر روزی، همه چیز را بتوان از پشت صفحه‌ها آموخت، آیا هنوز می‌توان دلگرمی را هم آموخت؟ آیا می‌توان جرئت را فرستاد؟ آیا می‌توان امید را بارگذاری کرد؟ نمی‌دانم. فقط می‌دانم بسیاری از چیزهایی که بعدها فرهنگ یک جامعه را می‌سازند، روزی در سکوت یک کلاس متولد شده‌اند. در نگاهی. در مکثی. در جمله‌ای که شاید همان روز ساده به نظر می‌رسید، اما سال‌ها بعد، مسیر زندگی انسانی را عوض کرد.امروز هم کلاس تمام شد. صفحه خاموش شد. نام‌ها رفتند. من اما چند دقیقه همان‌جا ماندم. به صفحه‌ای نگاه می‌کردم که دیگر چیزی در آن نبود.ادامه در بانوانه#ثنایی_نژاد🆔 @Yek_Harf_Az_Hezaran