... از سیدهاشم خواستم کمی برایمان آواز بخواند. بدون هیچ تعارفی پذیرفت و با صدایی آرام و گرم، قطعه‌ای از ایرج خواجه‌امیری را بازخوانی کرد:«ز هشیاران عالم هر که را دیدم غمی دارد بزن بر طبل بیعاری که آن هم عالمی دارد»صدایش در همان فضای ساده و صمیمی خانه طنین انداخت. من آن آواز را در نوجوانی بارها شنیده بودم و حالا، پس از سال‌ها، حس نوستالژیک شیرینی به من می‌داد. تحریرهای زیبای او هر نت را زنده می‌کرد و من بی‌اختیار لبخند می‌زدم و او را تشویق می‌کردم.آوازش که تمام شد، کمی درباره خانواده‌اش گفت و بلافاصله سایه‌ای از غم بر چهره‌اش نشست. خیلی زود معلوم شد آن خانواده مصیبت سنگینی را به دوش می‌کشند: سه برادر جوان هاشم در فاجعۀ دهشتناک انفجار قطار نیشابور در سال ۱۳۸۲ جان خود را از دست داده‌ بودند. غم و بهتی همراه با صدای حزن‌انگیز هاشم تمام وجودم را پر کرد. مادرش کنارمان نشسته بود، با اندوهی تلخ بر چهره‌ و چشمانی که به اشک‌ نشسته بودند....بخشی از کتاب در دست تألیف «سفر به کرانه‌های نیشابور»پ.ن: هاشم دیروز رفته بود سر مزار عزیزانش و این آواز را خوانده بود که برایم فرستاد.#ثنایی_نژاد🆔 @Yek_Harf_Az_Hezaran