‌🔹برف است و آفتاب تموز... داستان آخرین صعودم به بینالود(قسمت اول)دیروز همراه با دو همنورد ورزیده و خوش‌بزم که از همکاران دانشگاهی‌ام هستند، عزم صعود قله بینالود از مسیر روستای فریزی کردیم. ساعت سه بامداد از مشهد به راه افتادیم و ساعت پنج به نقطه‌ای در چند کیلومتری بالاتر از روستای فریزی رسیدیم. محلی‌ها ابتدای جاده خاکی را با مانعی آهنی بسته بودند تا خودروهای غریبه نتوانند بالاتر بروند. عصر هنگام بازگشت، راننده نیسانی که ما را در بخشی از مسیر سوار کرد، گفت دلیل این کار جلوگیری از تخریب جاده بر اثر تردد خودروهاست.در خنکای دلپذیر دره، زیر سایه درختان گردو و گاه آلبالو، گیلاس و سیب، راه افتادیم تا به پاکوبی برسیم که با شیبی تند ما را در مسیر اصلی کوهنوردی قرار می‌داد.آفتاب کمی بالا آمده بود که به جان‌پناه اول رسیدیم. در سایه‌اش نشستیم و صبحانه خوردیم. تپه‌های اطراف، حاصل بهاری پرباران، یکسره پوشیده از علف‌های بلند بودند و در دوردست، گله‌ای آرام به چرا مشغول بود.سرشار از زیبایی مسیر، خرامان‌خرامان پیش رفتیم تا به چشمه‌ای در نزدیکی جان‌پناه دوم رسیدیم؛ جایی که بر دره‌های جنوبی بینالود مشرف بود و در افقی دور، شهر من، نیشابور، زیر آفتاب نخستین روزهای تابستان غنوده بود.این اولین بار بود که از این مسیر به بینالود صعود می‌کردم. هفده صعود پیشینم همگی از مسیر رودخانه میرآباد نیشابور بود. سه سال از آخرین صعودم می‌گذشت و دیدن آن منظره زیبا در دامنه قله زرگران و محلّه‌های چوپانان در نزدیکی آن، حس خوشایندی در من زنده کرد.کنار چشمه نشستیم، از آب گوارایش نوشیدیم و خستگی از تن به در کردیم. سپس دوباره راه قله را در پیش گرفتیم؛ از شیبی بسیار تند بالا رفتیم و پس از عبور از کنار قله‌های صخره‌ای و تیزِ شرق بینالود، همچنان اوج گرفتیم تا جانمان را در آن بلندا جلا دهیم.نرسیده به قله، در شیب تند دره‌ای، به انبوهی از برف کهنه برخوردیم که هنوز در برابر آفتاب تموز مقاومت می‌کرد. لحظه‌ای به آن خیره شدم و لبخندی بر گوشه لبم نشست: «زمستان تمام شده است؛ حتی اگر هنوز لکه‌هایی از آن باقی مانده باشند...»(ادمه دارد)#ثنایی_نژاد🆔 @Yek_Harf_Az_Hezaran