🔹غنی از بی‌نیازی!در راه می‌رفتیم که او را دیدم؛ خسته، گام‌زنان به سوی خانه‌اش در روستا. کنار او توق

🔹غنی از بی‌نیازی!در راه می‌رفتیم که او را دیدم؛ خسته، گام‌زنان به سوی خانه‌اش در روستا. کنار او توقف کردم تا سوارش کنم. هنوز سوار نشده بود که ما را به خانه‌اش دعوت کرد. ما هم بی‌هیچ تکلفی پذیرفتیم.چند دقیقه بعد، در آخرین خانهٔ روستا، کنار چند درخت گردو، مهمان خانهٔ ساده‌اش بودیم. در حیاط خاکی و ناهموار، درختی انار ایستاده بود و بوتهٔ انگوری که بر دیوار سنگ‌چین خانه قد کشیده بود.تکیه به دیوار، زیر سایهٔ همان بوتهٔ انگور نشستیم و چای نوشیدیم. از خودش گفت؛ از تنهایی‌ای که پس از درگذشت همسرش، شش سال بود بر زندگی‌اش سایه انداخته بود. می‌گفت آشپزی را چندان نمی‌داند، اما به هر روی از پس زندگی‌اش برآمده است.سخنش را با لبخندی آرام چنین به پایان برد:«شکر خدا، همه چیز دارم.»و همهٔ آن «همه چیز»، بی‌نیازی بود؛ در نهایت سادگی.#ثنایی_نژاد🆔 @Yek_Harf_Az_Hezaran