در شهر هرچه می نگرم غیر درد نیستحتی به شاخ خشک دلم برگ زرد نیستاینجا نفس به حنجره انکار می شودبا صد زبان به کفر من اقرار می شود با هر اذان صبح به گلدسته های شهرهر روز دیو فاجعه بیدار می شوداین جا زخوف خشم خدا در دل زمیندیوار خانه روی تو آوار می شود با ازدحام این همه شمشیر تشنه لبهر روز روز واقعه تکرار می شود آخر چگونه زار نگریم برای عشقوقتی نبود آنچه که دیدم سزای عشق دیدم در انزوای خزان باغ عشق رادیدم به قلب خون غزل داغ عشق رادیدم به حکم خار به گل ها کتک زدندمهر سکوت بر دهن قاصدک زدند دیدم لگد به ساقه امید می زنندشلاق شب به گرده خورشید می زننددیدم که گرگ بره ما را دریده استدیدم خروس دهکده را سر بریده است دیدم هبل به جای خدا تکیه کرده بوددیدم دوباره رونق بازار برده بوددیدم خدا به غربت خود زار می گریستدر سوگ دین به پهنه رخسار می گریست دیدم هر آنچه دیدنش اندوه و ماتم استباز این چه شورش است که در خلق عالم است #بیداد@Yekbeyteshgh ✍️