چو این  نامور‌نامه  آمد  به بُنز من روی کشور شود پر سَخُناز آن پس نمیرم که من زنده‌امکه  تخمِ  سخن  را    پراگنده‌امهر آنکس که دارد هُش و رای و دینپس  از  مرگ    بر من   کند   آفرینآخرین ابیات شاهنامه‌ی فردوسی