.---### داستان: آیینه‌ی شکسته و خزانه‌ی خدایک روز، دختری با چشمانی که گویی سال‌هاست گریه کرده، به کو

.---### داستان: آیینه‌ی شکسته و خزانه‌ی خدایک روز، دختری با چشمانی که گویی سال‌هاست گریه کرده، به کوخ او آمد. او گفت: «خدا مراد، من از وزنِ خاطراتم خسته شده‌ام. خاطرات تلخ مثل سنگ‌های بزرگی در جیب لباس‌هایم هستند؛ هر قدمی که برمی‌دارم، مرا به زمین می‌کوبند. می‌خواهم آن‌ها را رها کنم، اما هر چه تلاش می‌کنم، انگار به آن‌ها می‌چسبم.»خدا مراد لبخندی زد که بیشتر شبیه به یک درک عمیق بود تا یک لبخند معمولی. او دختری را به پشت کوخ، جایی که یک چشمه کوچک جاری بود، برد.خدا مراد گفت: «ببین دخترم، مردم فکر می‌کنند رها کردن یعنی "فراموش کردن". اما رها کردن، یعنی تغییر دادنِ رابطه با آن خاطره. رهایی یعنی آن خاطره دیگر نتواند تو را تغییر دهد.»دختر پرسید: «پس چطور باید این کار را کرد؟»خدا مراد یک آینه کوچک و قدیمی را از جیبش درآورد و جلوی صورت دختر گرفت. او گفت: «اولین قدم در خودشناسی است. وقتی یک خاطره تلخ به سراغ تو می‌آید، به جای اینکه از آن فرار کنی، به درون خودت نگاه کن. از خودت بپرس: این خاطره، دقیقاً کدام بخش از من را آزار می‌دهد؟ آیا ترس از تنهایی است؟ آیا احساس بی‌عدالتی است؟ یا شاید احساس بی‌ارزشی؟»او ادامه داد: «خاطره، فقط یک پیام‌آور است. او می‌آید تا به تو نشان دهد کجا در درون خودت، هنوز زخمی است که نیاز به التیم کردن دارد. رها کردن شروع می‌شود از جایی که می‌گویی: **"من آن اتفاق را دوست نداشتم، اما می‌پذیرم که آن اتفاق بخشی از مسیر من بود و حالا می‌دانم که در آن لحظه، چه درسی از خودم گرفتم."**»سپس خدا مراد تمرین ساده‌ای را به او یاد داد. گفت: «هر شب، پیش از خواب، به جای جنگیدن با خاطرات، با آن‌ها مانند مهمانانی ناخوانده اما قدیمی رفتار کن. در تمرین خودشناسی، به جای اینکه بپرسی "چرا این اتفاق افتاد؟"، بپرس "این اتفاق، مرا به کدام نسخه از خودم سوق داد؟" اگر آن خاطره تو را به آدمِ قوی‌تر، صبورتر یا حساس‌تر تبدیل کرده، آن را به عنوان یک "بخش از تجربه" بپذیر، نه یک "بارِ سنگین".»@yogasp