‍ ‍ ‍ .به بهانه‌ی حضور پرشمار سیاسیون در خاک‌سپاری زنده‌یاد عبدالکریم گراوند پیام‌هایی که بر حضور افراد سایه افکند✍محمد بساطی [مدیرمسئول بلوطستان]بهشت زهرای کوهدشت، بعدازظهر امروز(یکشنبه ۲۸ تیرماه۱۴۰۵) شاهد حضور پرشمار سیاسیونی بود که از جای جای ایران زمین برای بدرقه و خاک‌سپاری پیکر زنده‌یاد عبدالکریم گراوند استاندار اسبق بوشهر در شهر زادگاهش قدم رنجه کرده بودند؛ حضوری که در خور احترام و ستایش بود.اغلب چهره‌های سیاسی(بویژه اصلاح‌طلبان) کوهدشتی که در جای جای این کهن بوم و بر مسئولیت داشتند، هم‌فکران لرستانی و بعضاً غیرلرستانی خود را به کوهدشت رسانده بودند تا این مدیر اخلاق‌مدار کوهدشتی را به شایستگی بدرقه کنند. مراسم تشییع به خوبی برگزار شد، آنچه در این میان ملال‌آور بود، پیام‌های تسلیت مدیران و سیاسیون شرکت کننده بود که از رونق مراسم کاست و آن را به حاشیه کشاند، آن‌ها با آنکه در مراسم حضور داشتند، پیام مکتوب نیز صادر کرده بودند و متأسفانه مجری مراسم هم بارها اقدام به قرائت متن پیام‌نویسان خاضر می‌کرد. برخی از پیام‌ها، بیش از آنکه رنگ و بوی هم‌دردی داشته باشند، نمایان‌گر خودنمایی و معرفی نویسندگان بود؛ گویی برخی بیش از آنکه در اندیشه ادا احترام به مرحوم باشند، از فضای ایجاد شده بهره برده بودند، تا خود را به حاضران بشناسانند.پیام‌نویسان باید به این مهم توجه داشته باشند که پیام را وقتی صادر می‌کنند که امکان حضور و بیان شفاهی فراهم نباشد، والا وقتی با دم گرم و زبان نرم می‌توان حرف خود را به مخاطب زد چه حاجت به صدور پیام و نگارش بیان!افزون بر این؛ حضور پرشمار مسئولان، مدیران و چهره‌های سیاسی در مراسم امروز، در مقایسه با استقبال نه‌چندان گسترده مردم، پرسشی را پیش روی افکار عمومی قرار می‌داد که: چرا میان همراهی خواص و مشارکت مردم چنین فاصله‌ای دیده می‌شد؟ به گمانم پاسخ را باید در انتظارات طبیعی مردم از مدیران هم‌تبار جست. مردم از مدیران هم‌استانی که سال‌ها در جایگاه‌های مهم اجرایی کشور فعالیت کرده‌اند، انتظار دارند در کنار مسئولیت‌های ملی سهمی نیز در توسعه، آبادانی و پیش‌رفت زادگاهشان داشته باشند. اگر مردم اثر این مسئولیت‌ها را در زندگی و دیارشان احساس نکنند، طبیعی است که پیوند عاطفی و اجتماعی نیز کم‌رنگ شود.ناگفته پیداست که این سخن به معنای نادیده گرفتن ویژگی‌های شخصیتی و توانایی‌های مدیریتی و اخلاق حسنه و رفتار مشفقانه مرحوم گراوند نیست، بلکه بیان یک انتظار عمومی است؛ توقعی که خاص همه مدیران هم‌تبار است تا در کنار خدماتشان در مسئولیت‌های مختلف، برای زادگاه و مردمانی که از میان آنان برخاسته گام‌های مؤثر و ماندگار بردارند. اگر اثری از کارهایشان در ذهن و زندگی مردم باقی نماند، بازتاب آن را می‌توان در رفتارهای اجتماعی مشاهده کرد. آیین تشییع تنها بدرقه یک انسان نیست؛ گاه بازتابی از نگاه جامعه به کارنامه عمومی افراد نیز محسوب می‌شود. امیدوارم این صحنه برای همه‌ی مدیران و سیاست‌ورزان پیامی روشن داشته باشد که ماندگاری در ذهن و دل مردم بیش از آنکه با عنوان، جایگاه یا پیام‌های رسمی به دست آید، با خدمت صادقانه، مؤثر و ماندگار به مردم و زادگاه حاصل می‌شود.ممکن است باز بعضی با لحن خرده‌گیرانه بگویند خبرنگاران به همه چی حساسیت نشان می‌دهند و توصیه به سکوت کنند، اما آن‌ها باید بدانند خبرنگاران وجدان بیدار جامعه‌اند؛ هرجا کژی، بدعت یا رفتاری دور از انتظار مشاهده کنند، باید احساس وظیفه نمایند و آن را انعکاس دهند.چیزی که باعث متقاعد شدن نگارنده گشت، همین بود؛ والا خوش نداشت در سوگ عزیزان شهر آهنگ نقد ساز نماید.✓با ما در جریان باشید پایگاه خبری زاگرس👇⭕️https://t.me/zagrosyan1⭕️ eitaa.com/zagros_ir