دهه شصتبه گمانم ما دهه‌شصتی‌ها هویت جمعی خاصی داریم که فقط خودمان می‌دانیم، می‌فهمیم و زندگی‌اش می‌ک

دهه شصتبه گمانم ما دهه‌شصتی‌ها هویت جمعی خاصی داریم که فقط خودمان می‌دانیم، می‌فهمیم و زندگی‌اش می‌کنیم. همیشه دوست داشتم درباره‌ی این «هویت جمعی دهه‌شصتی‌ها» بنویسم، بخوانم و گفتگو کنم! زندگیِ مشترکِ جمعیِ ما حالا وارد دهه‌ی پنجم عمرمان شده. من فکر می‌کنم ما پر از حرف‌های ناگفته، خاطرات نداشته و افسوس‌های بی‌پایان‌ایم.کلی محتوای ثبت و ضبط‌شده دارم در این مورد؛ از یادداشت‌های این‌ور و آن‌ور گرفته تا تکه‌ای از آن گفتگو، چند دقیقه از آن مصاحبه و چند سطری از این کتاب و آن کتاب. اما چند روز پیش نشستم و گفت‌وگوی سروش صحت با مجتبی شکوری را دیدم و زبانم بند آمد! ده بار با خودم گفتم: «یارا، سخن از زبان ما می‌گویی!»مصاحبه‌ای با لحنی صادقانه، باوقار، آرام، درست، سخت و عمیق… زخم‌هایمان را یادآوری کرد و البته این را هم که ما جمعیتی هستیم که در هویتمان تنها نیستیم.از مشکلات نسل ما گفتید؛ از مهاجرت، از غرب و شرق عالم (که ای وای، چقدر همیشه برای من مسأله بوده، اسم کانال تلگرامم هم همین هست) از حق انتخاب‌‌ِ نداشته‌مان گفتید، از بیرون آمدن، دیدن، جنگیدن، خیس‌شدن و در نهایت انتخاب کردن! وای از بحث آرزوها! از اهمیت اینکه خودمان محدودیت‌ها و اصولمان را تعریف کنیم (که نسل ما کمتر چنین امکانی داشت). شاه‌کلید گفت‌وگو برای من آن‌جایی بود که مجتبی شکوری گفت: «ما کارهایی هستیم که نمی‌کنیم!» (دوباره بخونید ما کارهایی هستیم که نمی‌کنیم) و سروش صحت چه به‌جا گفت: «دو چیز طَیرهٔ عقل است، دم فرو بستن به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشی» حضرت سعدی. و چقدر درست گفت که یادمان باشد اشتباه نکردن خطرناک است و آن‌جا که گفت ایمان فقط در آزادی ممکن است! آخ، چقدر درست!و نهایتاً آن جمله‌ی دردناک مجتبی که گفت: «در مسیر خودشناسی، صدای خرد شدن استخوان‌هایت را می‌شنوی!»یه چیزم هم من اضافه کنم، ما نسلی بودیم که به همه‌چیز دیر رسیدیم… به همه‌ی دهه‌شصتی‌ها پیشنهاد می‌کنم ببینید و کیف کنید.