غزل مصیبت امام صادق علیه السلامشب بود ناگهان همه جا پر ز دود شدبیت الحرام فاطمه جایِ یهود شدنامرد تا که دید عزیز مدینه امبر این شکوهِ مادریِ من حسود شدسجاده ام کشید و نماز مرا شکستبا ضربه ای قیام نمازم سجود شدآنکس که بین کوچۀ باریک ضربه خوردداند چرا دو گونۀ مادر کبود شدبار دگر مدینه و یک مرد بی ادبآنچه سزای آل پیمبر نبود شددر بین شعله ناله زدم عمه جان کمکدر پیش دیده آتش خیمه شهود شدشکر خدا ندید کسی سر برهنه امبر حفظ آبرو ،شب تاریک سود شد اما میانِ کوچه بازار عمه رفتباعده ای ارازل واشرار عمه رفتدنبالِ اسب ،پایِ برهنه مرا کشیدراهِ مرا به روضة کرببلا کشیددر دستِ او محاسن من ریخته بهمبیرون مرا زخانه کسی ، بی حیا کشیدبا پیرِ سالخورده چنین تا نمی کنندبی تربیت لباس مرا بی هواکشیدگودال هم لباسِ حسین پاره پاره شدازبسکه گرگ ،پنجه به آن نخ نما کشیدهرکس رسید نیزة خودراشکست ورفتهرکس رسید یک طرف آن کشته را کشیدبا نعل هایِ تازه بهم ریخت پیکرشکار عزیز فاطمه بر بوریا کشیددرقتلگاه عمة مارا کتک زدندتادست از گلوی تنی سر جدا کشید#قاسم_نعمتی