از صفحه فیس‌بوک آقای تاکایوکی نی‌شیدامدیر مدرسه ژاپنی در تهرانامروز در شهر اوزاکا با پروفسور محمدرضا سرکار آرانی استاد دانشگاه ناگویا ملاقات کردم. من پرسشی را پرسیدم که مدت‌ها بود مرا به فکر فروبرده بود. چرا ایرانی‌ها در مجامع عمومی نسبت به هم دلسوز و البته در جمع پرحرف هستند. آنها همیشه مراقبِ گرم‌کردن محفل‌های خودمانی و عمومی‌اند، و حتی مشتاقانه با غریبه‌ها احوالپرسی می کنند. برای مثال، وقتی ما در پارک هستیم، همه چیزشان، که خیلی هم نیست، را با ما به اشتراک می گذارند.پاسخ سرکار آرانی حیرت‌انگیز بود: "من نمی دانم که آیا شما هنوز هم قلب کودکی خود را دارید یا نه؟" "آیا کودک درون شما سرزنده است؟" پرسیدم پاسخ شما از پرسش من سخت‌تر شد! لطفا با مثالی توضیح دهید، وی گفت: "اگر کودکی برای رفتن به دیزنی لند توکیو از ماه ها پیش آماده و خانواده اش برای وی برنامه ریزی کرده باشند، وقتی صبح روز عزیمت می بیند در همسایگی یا کنارکوچه یا محله‌اشان بزن بکوبی برقراراست، می‌خواهد همه برنامه‌های سفر را متوقف کند تا برود ببیند آنجا چه خبر است، شاید هم در آنجا کمی وقت بگذراند. علایق و اهداف کودکان تنها به انتهای راه خلاصه نمی شود، بلکه در لحظه به لحظه راه جریان دارد و آن به آن نیز تغییر می کند. اراده آنها تنها به نتیجه و همه آنچه که از قبل برای رسیدن به هدف آماده شده است محدود نمی شود؛ کل فرایند و مسیر و جزء جزء قدم‌های در حال حرکت به سوی نتیجه برایشان هدف است. گفتم آهان! ایرانی‌ها هنوز شبیه چنین حالتی را در خود حفظ کرده اند. پس به همین دلیل است که آنها در لحظه ای که می بینند و حس می کنند به خوبی عمل می کنند! یعنی در لحظه زندگی می کنند! و به قول سرکار آرانی:کودکی درونشان زنده است!https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=362278070173243&id=100091731586816&rdid=4tYqdAZKydRbq3N6#@zakersalehii