بسم‌الله الرحمن الرحیمآقا اباعبدالله الحسین علیه‌السلام کریمانه زیست؛ و این کرامت را نه در روزهای آ

بسم‌الله الرحمن الرحیمآقا اباعبدالله الحسین علیه‌السلام کریمانه زیست؛ و این کرامت را نه در روزهای آرام، بلکه در سخت‌ترین لحظه‌های تاریخ متجلی ساخت. وقتی با دستان خود به سپاه ابن‌زیاد ـ به فرماندهی حر ـ آب داد و حتی اسب‌هایشان را سیراب کرد، نشان داد که کرامت، اخلاقِ روزهای آسان نیست؛ هویتِ انسان در روزهای سخت است و این زندگی کریمانه، در لحظه شهادت منجلی‌تر شد. آنجا که تنها و بی‌کس، میان دشمنان قسم‌خورده خود ایستاده بود و فریادهای شمر را می‌شنید که می‌گفت: «تسلیم شو تا امان بیابی.» اما امام، با تمام زخم‌ها و غربتش، فرمود: «لا أعطیهم بیدی إعطاء الذلیل.» به خدا سوگند، دست ذلت به آنان نمی‌دهم.اینجاست که حقیقت روشن می‌شود: کرامت، ریشه است و آزادگی، میوه آن. و کرامت یعنی چه؟ یعنی تلاشی بی‌وقفه برای عبور از منفعت‌طلبی شخصی؛ نادیده گرفتن خود در برابر خداوند یکتا؛ و حرکت به سمت خدمتی بی‌منت، خدمتی که رنگ آسمان دارد نه رنگ معامله.انسانی که کرامت دارد، آزاد می‌شود؛ و انسانی که آزاد است، هرگز به ذلت تن نمی‌دهد. عاشورا به ما آموخت که آزادگی از آسمان نمی‌افتد؛ از دل کرامتی برمی‌خیزد که انسان را در برابر تهدید، تطمیع و ترس استوار می‌کند. کرامت حسین، آزادگی حسین را ساخت؛ و آزادگی حسین، تاریخ را.https://t.me/zamanipr