در مدح و ستایش تولد پیامبر صلح و دوستی حضرت عیسی (ع) می‌فرمایند: «انسان تنها با نان زنده نیست، بلکه با هر کلامی که از دهان خدا بیرون آید.» این سخن، حقیقتی جاودانه را آشکار می‌سازد: کلمه، ذات خلقت است و گفتگو، اساس توسعه‌ی جان و جهان. انسان با کلمات زیبا، سلامتی روحی، جسمی، اجتماعی و نهایتاً معنوی خود را به دست می‌آورد. او با مهربانی و محبت به دیگران راه تعالی را می‌پیماید و با درک درست فلسفه و معنای زندگی، خدمت به خلق را عبادت می‌شمارد. این کلام، مهم‌ترین موهبت الهی است؛ چرا که در آن، راز پیوند میان آسمان و زمین نهفته است. عین‌القضات همدانی در این خصوص می‌نویسد: «کلمه، آیینه‌ی جان است؛ هر سخن که از دل برآید، بر دل نشیند، و هر کلامی که به صدق و محبت آراسته گردد، چراغی می‌شود در راه حقیقت.» او بر این باور است که زبان، نه تنها وسیله‌ی بیان، بلکه جوهر هستی است؛ همان نفَس رحمانی که جهان را زنده نگاه می‌دارد. پس انسان، هنگامی که سخن نیکو می‌گوید، در حقیقت در آفرینش شریک می‌شود؛ و هر واژه‌ی آراسته به صدق و محبت، همچون بذری است که در زمین دل‌ها کاشته می‌شود و ثمره‌ی آن، صلح، دوستی و تعالی است. این همان راهی است که پیامبران و اولیای الهی نشان داده‌اند: راهی که از کلمه آغاز می‌شود و به حقیقت ختم می‌گردد. صمیمانه سالروز تولد حضرت عیسی علیه السلام را به شما دوست عزیز و بزرگوارم تبریک عرض می کنم . هادی زمانیhttps://t.me/zamanipr