گلوریا استاینم، فمینیست و فعال پیشگام، در ۹۲ سالگی درگذشتنویسنده‌ای پرکار که عمر خود را وقف مبارزه ب

گلوریا استاینم، فمینیست و فعال پیشگام، در ۹۲ سالگی درگذشتنویسنده‌ای پرکار که عمر خود را وقف مبارزه با خشونت خانگی، ختنه زنان، پورنوگرافی و جنگ‌های ویتنام و خلیج فارس کرد، دیده از جهان فرو بست.در بیانیه‌ای که در صفحه اینستاگرام او منتشر شد، آمده است که استاینم «در آرامش و در خانه‌اش در نیویورک، در حالی که شماری از کسانی که دوستش داشتند در کنارش بودند، درگذشت.»این بیانیه افزوده است:گلوریا نزدیک به یک قرن بر زمین زیست و این سال‌ها را به‌خوبی زندگی کرد؛ او تا آخرین لحظه به تلاش برای برابری ادامه داد. بزرگ‌ترین موهبت گلوریا توانایی او در گوش دادن به دیگران و ایجاد این احساس در آن‌ها بود که دیده و شنیده می‌شوند. کلمات، اعمال و الگوی رفتاری او به مردم اجازه می‌دادند خودِ واقعی‌شان باشند.استاینم با روزنامه‌نگاری دقیق و جدی، سخنرانی‌های عمومی و فعالیت‌های اجتماعی، نگاه فمینیستی را به جریان اصلی جامعه وارد کرد. او نویسنده ۹ کتاب بود و علیه خشونت خانگی، ختنه زنان (ناقص‌سازی اندام تناسلی زنان)، صنعت پورنوگرافی و جنگ‌های ویتنام و خلیج فارس مبارزه کرد. او همچنین از جنبش‌ها و اهدافی چون «جان سیاه‌پوستان مهم است» (Black Lives Matter)، اتحاد دوباره کره، حقوق باروری زنان، حقوق دگرباشان جنسی و جنبش «تایمز آپ» (Times Up) حمایت کرد. او در سال ۱۹۸۴، هنگام اعتراض به آپارتاید در برابر سفارت آفریقای جنوبی در واشنگتن دی‌سی، بازداشت شد.استاینم در سال ۱۹۳۴ در ایالت اوهایو به دنیا آمد و در یک خانه کاروانی بزرگ شد. بیماری روانی مادرش باعث شده بود او برای حفظ شغل خود با دشواری روبه‌رو باشد و دوره‌هایی را در آسایشگاه‌های روانی بگذراند. هنگامی که گلوریا ۱۰ ساله بود، والدینش از یکدیگر جدا شدند. او که همراه مادرش در خانه‌ای فرسوده در شهر تولدو بزرگ می‌شد، به‌تدریج متوجه خصومتی شد که مادرش به‌عنوان یک زن شاغل با آن روبه‌رو بود.استاینم پس از فارغ‌التحصیلی از یک کالج هنرهای آزاد ویژه زنان در سال ۱۹۵۶، به هند رفت و دو سال در آن‌جا ماند و به‌عنوان دستیار حقوقی در دیوان عالی این کشور کار کرد. پس از بازگشت به آمریکا، مدیر «خدمات پژوهشی مستقل» شد؛ سازمانی که در واقع پوششی برای سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سی‌آی‌ای) بود و دانشجویان آمریکایی را برای ایجاد اختلال در جشنواره‌های جهانی جوانان در وین و هلسینکی، که تحت کنترل اتحاد شوروی برگزار می‌شدند، جذب می‌کرد. استاینم بعدها فاش کرد که از همان ابتدا می‌دانست چه کسی هزینه این عملیات را تأمین می‌کند: «اگر حق انتخاب داشتم، دوباره همین کار را می‌کردم.»در سال ۱۹۶۲، کلی فِلکر، سردبیر مجله اسکوایر، نخستین «مأموریت جدی» او در روزنامه‌نگاری را به وی سپرد. گزارش او درباره روش‌های پیشگیری از بارداری، با عنوان «خلع سلاح اخلاقی بتی دانشجو»، توضیح می‌داد که چگونه زنان مجبور می‌شوند میان پیشرفت شغلی و تشکیل خانواده یکی را انتخاب کنند.https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/899729/&rhash=0ceb6994783a68#پیشگامان_مبارزه_علیه_ستم_بر_زنان@zan_j