آیا درست است که در جهانی ازهم‌گسسته شاد باشیم؟ این پرسشی است که سیمون دوبووار با آن سراغ آلبر کامو ر

آیا درست است که در جهانی ازهم‌گسسته شاد باشیم؟ این پرسشی است که سیمون دوبووار با آن سراغ آلبر کامو رفت. بووار نگران بود که متمرکز شدن بر شادیِ خود به معنی جدا شدن از واقعیت سیاسی جهان پیرامون باشد. اما تا زمانی که شادی ما زادۀ تبختر و لاقیدی نباشد، تا زمانی که از درون بجوشد، حتی اگزیستانسیالیست‌ها هم اجازه دارند شاد باشند. در‌واقع، باید باشند. شادمانی می‌تواند شکلی از مقاومت در برابر بی‌عدالتی و پوچی محسوب شود.با عادت روزانۀ رصد کردن اخبار بد، خیلی ساده غرق در تشویش و حس بی‌پناهی می‌شویم. در یورش بی‌امان بیماری‌های همه‌گیر، ژانگولرهای سیاسی، تغییرات اقلیمی، تبعیض، بهره‌کشی، و این‌همه مصیبت‌، به قول آدری لرد: «کدام هیولای تباهی می‌تواند همیشه شادمان باشد؟»یک روش دفاعی تکراری، لاقیدی است. حجم رنج و وحشتی که روزانه از جهان به سوی ما سرازیر می‌شود آن‌قدر زیاد است که می‌تواند انسان را به دام حالتی بیندازد که سیمون دوبووار، فیلسوف اگزیستانسیالیست، آن را «فلج تخیل» می‌نامد...ادامه این مطلب را در سایت «زنان امروز» بخوانید.