هدف من در این متن تأمل در برخی سازوکارها و سیاست‌های فرهنگی در شیوۀ مواجهۀ جامعه با خشونت جنسی است. نمی‌خواهم «اثبات» کنم که روایات جنبش روایت‌گری علیه آزار جنسی درست‌اند یا نه. مسئله‌ام صدق یا عدم صدق این روایات نیست (که این نیازمند فضا و موقعیتی دیگر است). جهت‌گیری‌ام دربارۀ جنبش روایت‌گری البته در سراسر متن روشن است، و به آن نخواهم پرداخت. آنچه برای من محل پرسش است، روایت به‌مثابۀ میدان گفتمانی است: میدانی که در آن صداهای متخاصم سامان می‌یابند، مرزهای اخلاقی ترسیم می‌شود، و سیاست حقیقت میان درست و نادرست و خود و دیگری تفکیک ایجاد می‌کند. از‌این‌رو، گامی به عقب برمی‌دارم تا بفهمم جامعه چگونه روبه‌روی این روایت‌ها قرار می‌گیرد و از دل این مواجهه چه چیز تثبیت یا نامرئی می‌شود. پس سؤال اصلی‌ام را طرح می‌کنم.ادامهٔ این مطلب را در سایت زنان امروز:zananemrooz.com/article/اقتصادِ-اعتبار-و-سیاستِ-حقیقت/و یا در نسخه چاپی شماره ۵۴:https://shorturl.at/CdP51بخوانید.