✍پاسخی به مقاله وبسایت خبرآنلاین!چندی پیش وبسایت خبرآنلاین مطلبی منتشر کرد با این عنوان که "..لطفعلی‌خان زند به‌هیچ‌وجه جوان برنای خوب‌روی مظلومی نبود..". از آنجایی که تمامی مطالب وبسایت‌ها از نگاه تیزبین ما رصد می‌شود، جوابیه‌ای نوشتیم بر مغالطات سنگین این مقاله:لطفعلی‌خان اول مرتبه به کرمان حمله کرد و برای ۴۰ روز آن سامان را مورد محاصره قرارداد، سربازانش در غارت و چپاول مردم اطراف از هیچ‌کاری فروگذار نکردند.آذوقه از قبل جمع‌آوری شده بود و این حمله پس از فصل گرما اتفاق افتاده بود. در اینجا از «مغلطه استاندارد دوگانه» استفاده شده است. در سنت جنگ‌های آن دوران، همکاری روستاهای اطراف با قشون مستقر، امری رایج بود اما نادیده گرفتن خشونت عریان آغامحمدخان در همین مقطع مصداق بارزِ جانبداری است. بنا به نقل باستانی پاریزی قشون قاجار در جریان محاصره حتی درختان چندصدساله روستاهای اطراف را برای ساختن سرپناه قطع کرده بود اقدامی که از نظر تخریب زیست‌محیطی و معیشتی، دست‌کمی از حمله مغول نداشت! "قانون جنگ" را برای زندیه جرم، و برای قاجاریه نادیده گرفته است.درحالی‌که مردم شهر ۲۰ هزار تومان برای این خان زند هدیه فرستادند که دست از سرشان بردارد و به راه خودش برود. لطفعلی‌خان به محاصره ادامه داد تا جایی که قحطی به اردوی خودش هم رسید و سربازانش به خوردن اسب، قاطر و الاغ افتادند. ازاین‌قبیل قتل، غارت، چپاول و تلاش برای نشستن بر سریر حکومت به هر قیمتی، لطفعلی‌خان زند، کم ندارد.قشون‌کشی برای لطف‌علی خان عیب است اما برای اغامحمدخان وحدت تمامیت ارضی توصیف می‌شود!؟ «مغلطه تفسیر به رأی»... قشون‌کشی زمانی که توسط آغامحمدخان صورت می‌گیرد، وحدت ارضی می‌نامد، اما وقتی لطفعلی‌خان برای مطیع کردن حاکم سرکش کرمان اقدام می‌کند آن را «تلاش برای قدرت به هر قیمتی» می‌خواند! ۲۰ هزار تومان (که از سوی حاکم فرستاده شد، نه مردم!) نمی‌توانست جایگزینِ حاکمیت ملی و حضور حاکم در اردو باشد. این یک تناقض منطقی است که هدفِ استراتژیکِ حفظ قلمرو را به یک باج‌گیری پولی تقلیل دهیم..آقا محمدخان در آن زمان چنان سرگرم فرونشاندن آشوب‌های خان‌های کوچک و حکام خودخوانده بود که فرصتی برای انتقام‌کشی از زندیه نداشت. ادعای "فرصت نداشتن" آغامحمدخان، یک مغلطه علت جعلی برای پوشاندن ضعف نظامی او در آن مقطع است. واقعیت تاریخی نشان می‌دهد که او هنوز توان رویارویی مستقیم با دلاوری‌های لطفعلی‌خان را نداشت. نویسنده مدعی است او سرگرم سرکوب آشوب‌ها بود، اما سوال اینجاست: کدام آشوب؟ در حالی که خان‌های آذربایجان بدون کمترین مقاومت تسلیم شدند. ناتوانی او را به «مشغولیاتِ خیرخواهانه» تعبیر می‌کنند!در روایت مستند دکتر زرگری‌نژاد، لطفعلی‌خان زند برای تجهیز دارودسته نظامی، ادامه جنگ و گریزهایش، تصمیم به فروش الماس دریای نور به سرهارفورد جونز، نماینده کمپانی استعماری هند شرقی و وزیرمختار بریتانیا می‌گیرد و با او قراری هم می‌گذارد که آقا محمدشاه قاجار مانع می‌شود و الماس را پس از کشمکش‌های فراوان به خزانه ایران بازمی‌گرداند. خاطرات یک دیپلمات ذینفع انگلیسی را وحی منزل قرار داده و جالب است که جریان فکریِ اینها هرجا به نفعشان باشد، انگلیسی‌ها را استعمارگر می‌دانند و هرجا لازم باشد، برای تخریب چهره‌ای ملی مثل لطفعلی‌خان، به قول آن‌ها استناد می‌کنند! لطفعلی‌خان اگر قصد فروش داشت، به راحتی انجام می‌داد و آغامحمدخان اصلاً نمی‌توانست مانع شود! همچنین بکار بردن واژه‌ی "خزانه ایران" در آن مقطع، یک «مغلطه زمان‌پریشی» (Anachronism) است؛ چرا که آن جواهرات در آن زمان متعلق به پادشاهِ مستقر بود و تلاش آغامحمدخان برای دستیابی به آن‌ها، نه برای "مردم"، بلکه صرفاً برای کسب "مشروعیتِ سلطنت" خودش بود.وارونه جلوه‌ دادن تاریخ قاجاریه اجزا و ابعاد شگفت‌انگیزی دارد تا آن‌جا که حتی حکایت خیانت میرزا ابراهیم کلانتر، شرحی دیگر و به‌کلی متفاوت از روایتی دارد که در کتاب‌های درسی و رسمی تاریخ خوانده‌ایم.تلاش برای بازتعریف خیانت، مصداق بارز «مغلطه مسموم کردن چاه» است! خیانت در هیچ مکتب اخلاقی و سیاسی در دنیا، با هیچ بهانه‌ای تطهیر نمی‌شود. ادعای «نگاه ملی» برای ابراهیم کلانتر، یک توهم است. اسناد نشان می‌دهد که او از مدت‌ها قبل با همدستی حاکمان کازرون و بوشهر قصد توطئه داشت. ترس او از شکست‌های پی‌درپی قشونش در برابر لطفعلی‌خان در اطراف شیراز، حاجی را به سمت این خیانت سوق داد، نه دلسوزی برای ایران. اینکه پیروزیِ نهاییِ قاجار را دلیلی بر "حقانیتِ خیانتِ کلانتر" بدانیم، افتادن در دام «مغلطه غایت‌گرایی» است.@zand_history