❤️ کمک کردن یا مسئولیت‌پذیری؟ 🖍دکتر سارا حسنی یه جامعه‌شناس روی ۳۵ تا زوج تحقیق کرد تا ببینه واقعاً توی خونه‌ها چه کسی داره همه‌چیز رو می‌چرخونه. حتی اگه شوهرها می‌گفتن: «من نصف کارای خونه رو انجام می‌دم»، یه نکته مهم رو اصلاً نمی‌دیدن.چون یه کار خونه از لحظه‌ای که انجامش می‌دی شروع نمی‌شه. خیلی قبل‌تر از اینکه کاری انجام بشه، یکی باید متوجه بشه یه کاری لازمه. تصمیم بگیره دقیقاً چی باید انجام بشه. یادش بمونه و پیگیریش کنه تا بالاخره تموم بشه. این همون چیزیه که بهش می‌گن بار ذهنی.ممکنه کارای خونه رو نصف‌نصف کرده باشید، ولی هنوز بیشترِ این بار ذهنی روی دوش خانومت باشه و اینجاست که قضیه یه کم دردناک می‌شه.دامینگر فهمید این کار ذهنی اصلاً به شکل مساوی بین زن و شوهر تقسیم نشده.یه تحقیق جدیدتر در سال ۲۰۲۴ حتی یه عدد مشخص هم براش پیدا کرد. از ۳۲۲ مادر درباره مسئولیت ۳۰ تا کار مختلف خونه سؤال کردن. مادرها گفتن به‌طور میانگین ۷۲٫۶ درصد از بار ذهنی خونه روی دوش اون‌هاست، نه فقط انجام دادن کارها بلکه:به یادشون موندن، پیش‌بینی کردن، برنامه‌ریزی کردن، پیگیری کردن.✅یعنی همون کارایی که قبل از اینکه کسی اصلاً ببینتشون، توی ذهن یه نفر اتفاق می‌افتن: کارهای نامرئیِ خونهجامعه‌شناس، آلیسون دامینگر، با ۷۰ نفر از ۳۵ زوج صحبت کرد تا بفهمه خونه‌ها واقعاً چطوری اداره می‌شن. نه فقط اینکه کی غذا درست می‌کنه؟ کی خونه رو تمیز می‌کنه؟ کی بچه‌ها رو مدرسه می‌بره؟سؤال اصلیش خیلی عمیق‌تر بود: کی اصلاً حواسش هست که چه کاری باید انجام بشه؟مثلاً خانومت می‌گه «می‌تونی وقت دندون‌پزشکی رو بگیری؟» تو هم وقت رو می‌گیری و با خودت می‌گی «خب، انجامش دادم. منم کمک می‌کنم. پس کارا تقسیم شده.» اما یه لحظه صبر کن… کی فهمید اصلاً وقت دندون‌پزشکی گذشته؟ کی می‌دونست باید از کدوم دندون‌پزشک وقت بگیره؟ کی تقویم رو چک کرد؟ کی یادش بود که اصلاً باید این کار انجام بشه؟ و بعدش کی باید یادش بمونه که کار انجام شده یا نه؟انجام دادن یه کار، با مسئولیت داشتن اون کار یکی نیست.خیلی وقت‌ها زن‌ها بیشتر مسئول این بخش هستن که بفهمن خانواده چی لازم داره و مطمئن بشن که واقعاً انجام شده. تصمیم‌گیری اما بین زن و شوهر خیلی عادلانه‌تر تقسیم می‌شه. یعنی ممکنه یه شوهر واقعاً فکر کنه: «من که خیلی توی کارای خونه مشارکت می‌کنم.» اما همسرش همچنان کسی باشه که باید حواسش باشه همه‌چیز رو به راه بمونه و اینجاست که یکی از ظاهراً بی‌ضررترین جمله‌هایی که یه شوهر می‌تونه بگه، ممکنه برای زنش واقعاً خسته‌کننده باشه: «خب فقط بهم بگو چی کار کنم.»✒️ممکنه واقعاً نیتت کمک کردن باشه. اما اگه هنوز این زنه که باید بفهمه چی لازمه، تصمیم بگیره، کار رو به تو بسپره و حتی بعداً یادت بندازه انجامش بدی… تو بار ذهنی رو از دوشش برنداشتی. فقط از مدیرت خواستی وظیفه بعدیت رو بهت بده.مردها، با من تکرار کنید: ببین، پیش‌بینی کن. تصمیم بگیر. تا آخر انجامش بده. ببین، پیش‌بینی کن. تصمیم بگیر. تا آخر انجامش بده و این همون چیزیه که باعث می‌شه خانومت احساس کنه باید کنترلت کنه یا حتی باهات مثل بچه رفتار کنه… چون تو واقعاً مسئولیت کار رو کامل به عهده نگرفتی.یه فرق خیلی بزرگ هست بین «وقتی دیدی پوشک‌ها داره تموم می‌شه، بهم بگو تا بخرم» و «پوشک بچه با منه». دومی یعنی خودت حواست هست پوشک‌ها داره تموم می‌شه و می‌دونی بچه چه سایزی می‌پوشه، خودت سفارش می‌دی و خودت مطمئن می‌شی کار تا آخر انجام شده.و خب حالا نمیشه گفت تمام تقصیر این وضعیت به عهده‌ی مردهاست. همه‌شون تا حدی قربانی الگوهایی هستن که باهاش بزرگ شدن. ولی اینکه از این الگو بیان بیرون، دیگه مسئولیت خودشونه. باید تلاششون رو بکنن که بتونن تغییرش بدن. به نظرتون وقتی یک مرد می‌گه «فقط بگو چی کار کنم»، واقعاً داره کمک می‌کنه؟۱. آره، کمک کردنه۲. نه، هنوز مسئولیتش با زنه🟡خیلی وقت‌ها دعوای زن و شوهر سر این نیست که «کی بیشتر کار می‌کنه» مسئله اینه که کی باید حواسش به همه‌چیز باشه.کی می‌فهمه چیزی تموم شده، کی یادش می‌مونه وقت دکتره، کی برنامه‌ریزی می‌کنه، کی باید پیگیری کنه و کی آخرش مطمئن می‌شه کار واقعاً انجام شده.ممکنه تو ظرف‌ها رو بشوری، بچه رو مدرسه ببری و خرید هم بکنی؛ اما اگر همسرت هنوز باید بهت بگه چی، کی و چطور انجام بشه، بخش بزرگی از بار ذهنی هنوز روی دوش اونه.🌸کمک کردن با مسئولیت پذیرفتن فرق داره.#کارخانگی#مشارکت#کارخانگی_زنانه_نیست ✈️@Zane_Ruz_Channel