❤️ چرا فمینیست‌ها باید با مجازات اعدام مخالفت کنند؟🖍نویسنده: سیلویا فدریچی🖊برگردان: طه رادمنشدلایل زیادی وجود دارد که چرا فمینیست‌ها باید با مجازات اعدام مخالفت کنند. برخی از این دلایل، از سیستمِ ارزشیِ ضمنی و نهفته در چند‌و‌چونِ کاربستِ فمینیسم سرچشمه می‌گیرند. منظورم تعهدی است که فمینیست‌ها باید به‌جهتِ ارتقای ارزش زندگی انسان‌ها در آن مشارکت داشته باشند، از رنجِ دیگران برای خود منبع رضایت نسازند، و تعهد متقابلِ خود و دیگری را به رسمیت بشناسند؛ تعهد به اینکه هرگونه آسیب و تحمیلِ حقارت به دیگری را، به زخمی بر خودِ آدمی تبدیل می‌کند. منظورم همچنین کارکرد سیاست فمینیستی چونان فعالیتی‌ست که وظیفه‌اش زیر سؤال بردنِ تمامِ اَشکالِ سلطه است و در نتیجه، باید آن سیستمِ آپارتاید هستی‌شناختی که مجازات اعدام را نهادینه می‌سازد، محکوم کند. مرادم از «آپارتاید هستی‌شناختی»، این واقعیت است که مجازات اعدام وجودِ دو انسانیتِ به‌لحاظ هستی‌شناختی متفاوت را فرض می‌گیرد: از یک‌سو، «شهروندان عاقل»، که گویا ظاهراً اعدام‌ها به نفعِ آن‌ها انجام می‌شود، و از سوی دیگر، «جنایتکارانِ وحشی» که می‌توان هر کاری با آن‌ها انجام داد، زیرا به ما گفته می‌شود که آن‌ها با اَعمال خود، خود را از حدود و مرزهای انسانیتِ ما بیرون گذاشته‌اند. ✅با این وجود، دلایل دیگری نیز وجود دارد که چرا فمینیست‌ها باید در حمایت از جامعه‌ای عاری از چوبه‌های‌ دار، صندلی‌های الکتریکی و تزریقات مرگبار سخن بگویند.اولین مورد، این واقعیت است که فمینیسم با هدفِ تبیینِ یک سیستم ارزشی جدید، برخاسته از تجربۀ تاریخی زنان و متعهد به اعتراض به بی‌ارزش‌سازیِ زندگی، که مشخصۀ سنت پدرسالارانۀ ماست، شکل گرفته است. بنابراین، فمینیسم ناگزیر باید با مجازات اعدام مخالفت کند؛ زیرا مجازات اعدام، درست مانند جنگ، نهایی‌ترین آیینِ حکومتی است که به‌واسطۀ آن، زندگی و فعالیت‌های حیات‌بخش بی‌ارزش شده و ارزش‌های مردسالارانه تداوم می‌یابند. ✒️در واقع، مجازات اعدام هرگز نمی‌تواند قابل قبول تلقی شود – حتی از دیدگاهی کاملاً انتقام‌جویانه – اگر فعالیت‌های بازتولیدیِ دخیل در فرآیند فرزندپروری و تربیت فرزند، و پیوندهای میان فرزندان و والدینی که آن‌ها را به وجود آورده‌اند، مورد توجه قرار گیرد. زیرا در این صورت، به سیستم عدالت کیفری اجازه داده نمی‌شد این مهم را نادیده بگیرد، که زنانی هستند که افرادی را که امروز به مرگ محکوم می‌شوند، به دنیا آورده و بزرگ کرده‌ و زندگی بخشیده‌اند؛ و هر بار که یک مرد یا زن در صف اعدام می‌میرد، مادرش نیز همراه او جان می‌دهد. اگر بپذیریم که فرزند حاصلِ زندگیِ مادرش، بدن و کارِ آن مادر است، بعد از اعدام فرزند، مادر نیز نابود می‌شود. با این حال، پیامدهای ویرانگرِ مجازات اعدام برای مادران محکومان، از نظرها پنهان می‌مانَد. دردِ آن‌ها هرگز در دادگاه‌ها یا رسانه‌ها به زبان آورده نمی‌شود، با وجود اینکه این درد، از هر شکنجۀ قابل تصوری ترسناک‌تر است؛ زیرا آن‌ها نه‌تنها باید از تصورِ مرگِ قریب‌الوقوع فرزندانشان عذاب بکشند، بلکه باید وحشت خود را روز در پی روز، و گاهی تا سالیان طولانی در سینۀ خود نگاه دارند، و سپس، با این داغ به «زندگیِ» خود ادامه دهند و وحشتِ این تجربه را تا آخرِ عمر به دوش بکشند.🌸می‌توانیم بگوییم که به‌معنای واقعی کلمه، مجازات اعدام آیینی حکومتی است که آشکارا «قانون پدر» را جشن می‌گیرد. می‌توانیم بگوییم این مفهوم، نفی «حق مادری» است، البته اگر بتوان از این مفهوم، به‌گونه‌ای استفاده کرد که هیچ امتیازی به دیدگاهی بیولوژیک ندهد و تمایلی به جایگزینیِ یک مردسالاری سرکوبگر با یک مادرشاهیِ (سالاری) به‌همان اندازه سرکوبگر را نشان ندهد، بلکه صرفاً هدیۀ زندگی، که با هر زایمان محقق می‌شود را مطالبه کند، و از کارِ طاقت‌فرسای بازتولید که بزرگ‌کردنِ یک کودک مستلزم آن است، محافظت شود.#اعدام#فمینیسم📎ادامه مطلب ✈️@Zane_Ruz_Channel