❤️ درباره‌ی مرزهای رضایت و مسئولیت🖍پرستو فرخی ۱. حضور زن، سکوت او یا همراهی اولیه‌اش را نمی‌توان به‌طور خودکار به‌معنای رضایت تفسیر کرد.۲. رضایت باید صراحتا، روشن و بدون فشار یا تهدید بیان شود و در شرایطی عاری از اجبار، فریب و نابرابری قدرت شکل بگیرد. ۳. رضایت باید خاص و مشخص باشد؛ رضایت به یک چیز، به‌معنای رضایت به چیز دیگر نیست.۴. رضایت تنها زمانی معتبر است که آگاهانه و داوطلبانه باشد؛ از این رو، هرگونه توافقی که در وضعیت مستی، بیهوشی یا عدم هشیاری حاصل شود، اساساً رضایت محسوب نمی‌شود.۵. رضایت باید در هر لحظه قابل پس‌گرفتن باشد.۶. رضایت باید در تمام مراحل رابطه محترم شمرده شود و هرگز نباید به‌منزله‌ی مجوزی کلی برای ادامه‌ی هر نوع رفتار تلقی گردد.۷. رفتن به خانه‌ی یک مرد، به معنای رضایت به رابطه‌ی جنسی یا هر رفتار دیگری نیست.۸. رضایت به یک دیدار یا رابطه، به معنای رضایت به همه‌ی رفتارهای بعدی نیست.۹. حتی اگر زنی با میل وارد خانه‌ی مردی شود، این فقط یکی از اجزای معادله‌ی رضایت است. ۱۰. بخش‌های دیگر این معادله به کیفیت رفتار، تصریح کلامی، احترام به مرزهای فردی و به‌رسمیت‌شناختن بی‌قیدوشرط حق خروج و انصراف بستگی دارد.۱۱. زن ممکن است در ابتدا مایل باشد، اما بعد نظرش تغییر کند و نخواهد رابطه یا موقعیتی ادامه پیدا کند.۱۲. هیچ‌کس حق ندارد از حضور یا اعتماد زن نتیجه بگیرد که هر رفتاری با او مجاز است.۱۳. مسئولیت خشونت یا نقض مرزها بر عهده‌ی فردی است که آن خشونت یا نقض را مرتکب شده است، نه فردی که در آن موقعیت حضور داشته است.۱۴. زمان، مکان، لباس یا شیوه‌ی رفت‌وآمد زن نمی‌تواند مسئولیت رفتار آزارگرانه‌ی مرد را توجیه کند.۱۵. توصیه‌های احتیاط‌محور با تمرکز بر رفتار زن، مسئولیت مرد را از مرکز توجه خارج و قربانی را به متهم تبدیل می‌کند.۱۶. اعتراض زن به یک رفتار آزارگرانه، حتی اگر پیش‌تر به دیدار یا رابطه‌ای رضایت داده باشد، حق اوست.۱۷. تجربه‌ی خشونت همیشه بلافاصله روشن و قابل‌نام‌گذاری نیست و ممکن است فرد بعداً بتواند آن را روایت کند.۱۸. ترس، شوک، انجماد روانی یا وابستگی می‌تواند مانع واکنش فوری زن شود، بی‌آن‌که این سکوت به معنای رضایت باشد.۱۹. تجاوز در بستر نابرابری‌های قدرت شکل می‌گیرد و نمی‌توان آن را بدون توجه به موقعیت شغلی، اقتصادی، اجتماعی و عاطفی، «رابطه‌ای برابر» فرض کرد.۲۰. القای شرم جنسی ابزاری سیستماتیک جهت بی‌اعتبارکردن روایت زن، سلب آزادی و عاملیت اوست. ۲۱. زنی که درباره‌ی تجربه‌اش سخن می‌گوید، در پی نمایش یا جلب توجه نیست؛ او در حال بازپس‌گیری صدا و مطالبه‌ی پاسخ‌گویی است.۲۲. سرزنش قربانی مسئولیت خشونت را به قربانی منتقل می‌کند.۲۳. هشدارهای محافظه‌کارانه معمولاً با طبیعی و اجتناب‌ناپذیر جلوه‌دادن خشونت مردانه، مسئولیت و پاسخ‌گویی مردان در قبال رفتارشان را به حاشیه می‌رانند.۲۴. خصوصی‌بودن یک موقعیت، آن را از مسئله‌ی قدرت و خشونت جدا نمی‌کند؛ خانه، خلوت و روابط خصوصی نیز می‌توانند عرصه‌ی خشونت و قدرت‌نمایی باشند.۲۵. زن نباید برای حفظ آبرو و اعتبار خود از حق اعتراض، سخن‌گفتن و دادخواهی محروم شود.۲۶. هیچ مردی نمی‌تواند حضور زن را به معنای تسلیم زن و امتیاز یا حقی مسلم برای خود تفسیر کند.۲۷. بدن و حضور زن را نمی‌توان به دلخواه مرد تفسیر کرد.۲۸. تفسیر حضور زن به‌عنوان رضایت، به‌معنای حذف عاملیت و اراده‌ی اوست.۲۹. قربانی‌نکوهی با تمرکز بر زندگی و انتخاب‌های زن، توجه را از رفتار آزارگر منحرف می‌کند.۳۰. رضایت امری مستمر است؛ احترام به رضایت یعنی در هر مرحله به خواسته‌ها، مرزها و امکان تغییر نظر زن توجه شود؛ رضایت اولیه مجوزی دائمی برای عبور از مرزهای بعدی نیست.#تجاوز#رضایت #آزار_جنسی ✈️@Zane_Ruz_Channel