❤️ Gloria Steinem’s Final Essay❤️ آخرین مقاله‌ی گلوریا استاینم🖍 برگردان: پرستو فرخی ✒️ اگر بخت آن را داشته باشی که مثل من عمر طولانی کنی، رسالتت این خواهد بود که به بقیه یادآور شوی چه راه طولانی را پیموده‌‌ایم و چقدر پیشرفت کرده‌ایم.همیشه گفته‌ام که من نویسنده شدم تا مجبور نباشم حرف بزنم! اما به محض نوشتن از تجارب زیسته‌ام، به‌طور غیرمنتظره‌ای با انبوهی از دعوت‌نامه‌ها برای سخنرانی در دانشگاه‌ها و محافل زنان مواجه شدم. با درک ضرورت این کنش، سفرهای خود را با همراهی دیگر سخنرانان در داخل و خارج از آمریکا آغاز نمودم تا در ترویج گفتمان جنبش جهانی زنان سهیم باشم.نهایتاً پس از گشت‌‌وگذار در مناطق بسیار و پرداختن به موضوعات متعدد، دریافتم که به یک «کنشگر و سازمان‌دهنده سیار» تبدیل شده‌ام. شاید حرفه عجیبی به نظر بیاید، اما در اصل بسیار ساده است: سازمان‌دهندگان دنیا را رصد می‌کنند، پتانسیل‌های نهفته‌اش را شناخته و برای تحقق آن ظرفیت‌ها یاری می‌رسانند. اکنون در بازنگری زندگی‌ام، تجربه‌هایی را بازمی‌شناسم که چراغ راه مسیر زندگی شخصی‌ام شدند.تجربه‌ی دو سال زندگی در هندِ دهه‌ی پنجاه، نگاه مرا به فمینیسم تغییر داد. آنجا بود که فهمیدم سبک زندگی آمریکایی، تنها راه زیستن نیست. درک کردم که دنیای اطرافم درگیر نوعی تک‌رنگی و یکدستی آسیب‌زا بوده و سفیدپوستان در جهان، اقلیتی کوچک‌اند. در هند نه‌تنها با تنوع نژادی خو گرفتم، بلکه آن را به عنوان حقیقتی ارزشمند فراگرفتم.بسیاری از فعالان اجتماعی که در هند با آن‌ها در تعامل بودم، از پیروان گاندی بودند. مواجهه من با آنان در محیط کار، آموزش و حضور میدانی در روستاها، منجر به کشش عمیق من نسبت به ویژگی‌های انسانی‌شان شد؛ آنها مهربان، خوش‌برخورد، غیرخشونت‌طلب بودند و اصلا ملی‌گرا نبودند.گمان می‌کنم زنان به لحاظ فرهنگی گرایش به صلح‌طلبی و نفی خشونت‌ دارند؛ احتمالاً چون ما زنان قربانیان اصلی خشونت هستیم، به محرک‌های اصلی صلح تبدیل می‌شویم.تازه در سنین بالاتر بود که فهمیدم آن سال‌ها چقدر بر جهان‌بینی فمینیستی من اثر گذاشته‌اند. برخی ترجیح می‌دهند از واژگانی چون زن‌گرایی یا زن‌محوری استفاده کنند. تفاوتی ندارد نامش هرچه باشد، معمولاً واژگانی که نماینده‌ی برابری‌اند، توسط ذی‌نفعان نابرابری، اهریمن‌سازی می‌شوند‌.منشأ این مخالفت‌ها، افرادی هستند که مشروعیت قدرت خود را از هویت انتسابی‌شان (جنسیت، نژاد، طبقه) می‌گیرند، نه از عاملیت فردی‌شان. این تقلا به دلیل پایبندی به سلسله‌مراتب و ترسِ از دست‌دادن امتیاز ساختاری است. تراژدی ماجرا اینجاست که چنین افرادی، به‌دلیل تکیه بر جایگاه‌های کاذب، فرصت شناخت خویشتن حقیقی و خواسته‌های اصیل خود را از دست می‌دهند. آنان هیچ‌گاه خود واقعی‌شان را کشف نمی‌کنند.✅فمینیست بودن برای من همواره به معنای باور قلبی به برابری اجتماعی، اقتصادی و سیاسی تمامی انسان‌ها فارغ از جنسیت، نژاد و تعلقات گروهی بوده است. شاید این تعریف در ظاهر چنان بدیهی باشد که نیازی به واژه‌سازی و نامگذاری نداشته باشد، اما در جهان ما، برابری هنوز یک استثنا است، نه قاعده.واژگان جایگزینی مانند «اومانیسم» یا «برابری‌خواهی» را می‌توان بررسی کرد؛ اما اومانیسم اغلب در دوقطبی‌های دینی مصادره می‌شود و اصطلاحی فراگیر نیست. نامش مهم نیست؛ آنچه مهم است به رسمیت شناختن اصالت انسانی هر فرد است. نژاد، جنسیت و طبقه، پدیده‌های برساخت اجتماعی و تغییرپذیرند؛ اما انسانیت ما، گوهر اصیل و ثابت است.🌸هنوز هم برای عده‌ای سوال است که اصلاً چرا زنان به جنبش مستقلی برای رسیدن به برابری نیاز دارند؟ از دید من، این ضرورت کاملاً بدیهی است. نخست آنکه با احتساب کار مزدی و بی‌مزد، زنان اکثریت کار جهان را انجام می‌دهند، اما تنها حدود یک‌سوم از کل درآمد کار جهانی را دریافت می‌کنند و کمتر از بیست درصد زمین‌های جهان را در تملک دارند. افزون بر این، احتمال محرومیت از تحصیل، گرسنگی، افتادن در دام قاچاق انسان یا کشته شدن به دست یکی از اعضای خانواده در میان زنان بسیار بیشتر از مردان است. به‌علاوه در کشوری مثل آمریکا، برخلاف بسیاری از جوامع دموکراتیک پیشرو، هنوز هیچ زنی در رأس حکومت قرار نگرفته است.همین حالا که این سطور را می‌نویسم، جهان به نظر در یک سراشیبی سقوط افتاده است. بسیاری احساس می‌کنند که تمام پیشرفت‌هایی که داشته‌ایم، در حال عقب‌گرد است. اما وقتی بخت آن را داشته‌ باشید که عمری طولانی زندگی کنید، نقش شما به عنوان یک فرد باتجربه‌تر این است که به دیگران یادآوری کنید که چه مسیر طولانی را پیموده‌ایم و چقدر پیشرفت داشته‌ایم!🌸در تجربه‌ی زیسته‌ی من، زنان هم در فضای عمومی و هم از طریق ساختارهای زبانی نادیده گرفته می‌شدند. به یاد دارم که حتی مردان روشن‌فکر روزنامه‌نگار نیز وقتی با جمعیتی از زنان روبرو می‌شدند، گزارش می‌نوشتند: «اینجا کسی نیست» یا زمانی که من و سایر زنان ایده‌ای داشتیم، تنها راه بیان آن این بود که مردی که کنارمان بود آن را به زبان بیاورد تا شنیده شود.✒️مردم اغلب از من می‌پرسند: چه باید کرد؟ پاسخ واحدی برای همگان وجود ندارد. اما معتقدم باید کنار هم باشیم تا برابری، به بخشی از عادت‌های روزمره‌مان تبدیل شود.به یاد داشته باشید، بزرگ‌ترین تغییرات از درون خودتان شروع می‌شود. ایستادگی برای حفظ تمامیت انسانی خودتان، الگویی است که می‌توانید به دیگران نیز بیاموزید. برابری را به محیط کار و خانه‌تان بیاورید و به آن حس اصیل عدالت‌خواهی دوران کودکی‌تان رجوع کنید؛ همان حس نابی که پیش از فراگرفتن نقش‌های جنسیتی تحمیلی در وجودتان داشتید.ما تا همین‌جا نیز پیشرفت‌های زیادی داشته‌ایم که آن را مدیون تلاش میلیون‌ها زن و دختر—و البته بسیاری از مردان و پسرانی—هستیم که برای تحقق برابری ایستادگی کرده‌اند. به واسطه جنبش حقوق زنان، چهره‌ی جدیدی از زنان در جایگاه‌های مختلف اجتماعی به جهان عرضه شده است: از زنان فضانورد و بنیان‌گذار تشکل‌های کارگری گرفته تا زنان پیشگام کشاورزی و مهندسان صلح.🟡به لطف زنانی که دور میز آشپزخانه یا چاه روستا گردهم آمدند تا روایت‌های پنهان زندگی خود را بر زبان آوردند و به لطف آن زنانی که در انتخابات محلی یا در سازمان ملل کنشگری کردند و پاپس نکشیدند؛ امروزه فمینیسم نه تنها یک جنبش، بلکه به‌عنوان ستون اصلی دموکراسی و صلح در جهان مدرن شناخته می‌شود.پس با هر زنی به عنوان یک انسان کامل و انسانی برابر رفتار کنید؛ چه با تشویق مادرتان به انجام کاری که همیشه آرزویش را داشته و چه با دست کشیدن از این توقع که همسرتان همیشه باید برایتان آشپزی کند. ⬅️تنها با کنشگری تک‌تک ماست که برابری به واقعیت زندگی ما تبدیل می‌شود.#ترجمه_متون_فمینیستیhttps://www.newyorker.com/culture/life-and-letters/gloria-steinems-final-essay✈️@Zane_Ruz_Channel