❤️ پایان هژمونی «صاحب‌خانه‌های» بی‌کیفر🖍پرستو فرخی محسن نامجو به ایران بازگشت؛ کسی که گفت «یک ساعت نفس کشیدن من برابر با شش ماه زندگی شماست»، حالا از طرف روزنامه هم‌میهن «صاحب‌خانه» خطاب می‌شود! این ادعای خودبزرگ‌بینانه نامجو صرفاً یک غرور فردی نبود، بلکه جلوه‌ای عریان از سلسله‌مراتب ارزشی پدرسالار است که در آن تن و روان زن یا فرد آسیب‌دیده به بهای بازتولید «نبوغ هنری مذکر» مستحق فدا شدن پنداشته می‌شود.بازگشت و خوشامدگویی به او با عنوان صاحب‌خانه، مهر تأییدی است بر اینکه هنوز بخشی از تریبون‌ها «یک ساعت زیست یا کارنامه هنری یک مرد» را باارزش‌تر از تمامیت و امنیت روانی زنان می‌دانند.✅تعریف پدرسالاری همین است: متجاوزی که جان و تن زنان را بی‌ارزش می‌شمارد، بر صدر می‌نشیند و تریبون می‌گیرد. اما آزاردیده از تمام ساحت‌های عمومی طرد و منزوی می‌شود، فقط برای اینکه ساختار پدرسالار بتواند خواب راحت متجاوز را پاس بدارد. در این مناسبات سهم بازمانده ترومای مادام‌العمر، انزوا و تهدید به سکوت و سهم متجاوز فرش قرمز، تیتر «خوش آمدید» و تریبون رسمی است.وقتی به متجاوز «خوش‌آمد» گفته می‌شود، پیامی که به طور ضمنی به آسیب‌دیدگان داده می‌شود این است «اینجا جایی برای شما نیست»؛ در جامعه‌ای که بهشت مردسالاری است و متجاوزان صاحبخانه‌اند، آسیب‌دیدگان بی‌خانمان و در تبعید روانی‌اند. ✒️خانهٔ پدرسالاری همیشه حیاط خلوت آزارگران بوده است. تیتر شرم‌آور هم‌میهن اثبات کرد که برای روشنفکری مردمحور، امنیت زنان و تن بازماندگان یک شوخی است. روشنفکری جریان اصلی مفاهیمی مثل «تقدم هنر بر اخلاق»، یا «سرمایه ملی» را دستمایه قرار می‌دهد تا سازوکار پاسخگویی را دور بزند. این موضوع نشان می‌دهد که رسانه‌ها چگونه تجاوز و آزار را به یک خطای حاشیه‌ای یا امر خصوصی فرو می‌کاهند تا سرمایه نمادین مردان نام‌آور حفظ شود.صاحب‌خانه یک متجاوز است و این خانه‌ ستون‌هایش بر انکار رنج قربانیان بنا شده است. فرش قرمزی که هم‌میهن برای نامجو پهن کرده، آغشته به نقض رضایت و ستم جنسیتی است. این تعفن روزنامه‌نگاری با عادی‌سازی تجاوز، امنیت عمومی جامعه را به حراج گذاشت. رسوایی این تیتر پاک‌شدنی نیست.بااینکه پدرسالاری هرگز داوطلبانه سنگرهایش را واگذار نمی‌کند. اما تغییر بنیادین در زیرپوست جامعه رخ داده است: ده سال پیش، این آزارها اساساً تابو بودند، نامی نداشتند و آسیب‌دیدگان حتی زبانی برای صورت‌بندی ترومای خود نداشتند.اما امروز، با وجود تمام هزینه‌ها افشاگری، مطالبه پاسخگویی و رسواسازی هم‌دستان خشونت تبدیل به گفتمان عمومی شده است. تیتر یک روزنامه دیگر به راحتی خوانده و رد نمی‌شود؛ بلکه با موجی از خشم، مقاومت و نقد رادیکال روبرو می‌شود.✒️هژمونی پدرسالاری ترک برداشته دقیقاً به این دلیل که تجاوز دیگر یک راز پنهان نیست، بلکه به میدان نبرد سیاسی و اجتماعی بدل شده است. پدرسالاری شاید هنوز قدرت پهن کردن فرش قرمز را داشته باشد، اما دیگر نمی‌تواند مانع از آن شود که افکار عمومی و جنبش‌های آگاه، آن فرش قرمز را نماد لکه‌دار هم‌دستی با خشونت جنسی بدانند. 🌸افکار عمومی در حال بازتعریف و بازپس‌گیری مفهوم «خانه» و «صاحبخانه» است. سپهر عمومی، ملک طلق، ارثیهٔ پدری یا حیاط‌خلوت چهره‌های مسلط و آزارگران نیست. خانه متعلق به کسانی است که در آن زیست می‌کنند، آسیب می‌بینند و خواهان امنیت و برابری‌اند. سلب مالکیت نمادین از متجاوز یعنی اعلام این‌که «شما حامیان تجاوز، دیگر صاحبان پیش‌فرض این جغرافیا، فرهنگ و گفتمان نیستید و به عبارتی دیگر صاحب‌خانه نیستید».پدرسالاری همیشه بر روی فراموشی جمعی و گذر زمان حساب باز می‌کند. اما امتناع از فراموشی به‌مثابه یک مقاومت فمینیستی همچنان به عنوان یک استراتژی پویا عمل ‌می‌کند تا مانع از مصادره حقیقت شود.مقابله با فراموشی حالتی انفعالی نیست، بلکه یک مداخله فعال روزمره در زبان، بایکوت تریبون‌های هم‌دست، ثبت مستندات و به چالش کشیدن هر تریبونی است که در پی ادغام مجدد و بدون هزینه‌ی متجاوز در جامعه است.#تجاوز #آزار_جنسی ✈️@Zane_Ruz_Channel