عزیزِ قلبم،مشترک کَسی را دوست داشتند، آن‌هم دیوانه‌وار،شاید یکی از نادرترین شکل‌های خوشبختی باشد؛این‌که کسی در جهان تو آن‌قدر محبوب باشد که تمام واژه‌هایت،بی‌اجازه‌ی عقل، به سمت او کوچ کنند.من تو را دوست داشتم؛نه آن‌قدر که بتوانم ساده از کنارت بگذرم،آن‌قدر که هنوز وقتی از تو می‌نویسم،فعل‌هایم ناخواسته به گذشته پناه می‌برند.«بود»...چه واژه‌ی کوتاه و بی‌رحمی‌ست برای کسی که روزیتمامِ وسعتِ بودنم بود.اما حالا می‌فهممفعلِ «رفتن» همیشه مترادفِ شکست نیست.گاهی رفتن، باشکوه‌ترین تصمیم زنی‌ستکه سرانجام میان دوست داشتنِ دیگریو نجات دادنِ خویش،دومی را انتخاب می‌کند.گاهی یک زن باید برود؛نه چون دیگر دوست نمی‌دارد،بلکه چون دوست داشتن،نباید بهایِ گم‌کردنِ خویشتن باشد.من رفتم...با تمامِ آن عشقی که هنوز در من نفس می‌کشید،با خاطراتی که مثل خرده‌شیشه در حافظه‌ام مانده بودند،و با قلبی که بلد نبود یک‌باره از دوست داشتن دست بکشد.رفتنم شکست نبود؛آخرین شکلِ پیروزی‌ام بود.من از تو نگذشتم،از زنی گذشتم که برای ماندنِ توداشت خودش را از یاد می‌برد.و شاید زیباترین معنای بلوغ همین باشد؛این‌که روزی بفهمیبعضی آدم‌ها را می‌شود دیوانه‌وار دوست داشتو با این‌همه،عاقلانه از زندگی‌شان بیرون رفت.تو محبوب بودی...اما حالا،فقط «بود»ی.و من،برای نخستین‌بار،میان تمامِ فعل‌های گذشته،دارم خودم را در زمانِ حال صرف می‌کنم.به نام زن، برای زن.فرشته خالدیان﻿╭━═━⊰✹♡✹⊱━═━╮   @zaneh_emroozi╰━═━⊰❀♡❀⊱━═━╯