عزیزِ دور از من؛خیلی رندوم، میانِ انبوهِ آدم‌هایی که هر روز از کنارشان رد می‌شوم، پُست یکی از کانال‌

عزیزِ دور از من؛خیلی رندوم، میانِ انبوهِ آدم‌هایی که هر روز از کنارشان رد می‌شوم، پُست یکی از کانال‌های مورد علاقه‌ام، نوشته بود:بیوگرافیِ اینستاگرامِ زنی را دیدم که نوشته بود:«یک زنِ بی‌پروا، در میانِ انبوهی از زنانِ محتاط.»دروغ چرا؛نیشم تا بناگوش باز شد.نه از سرِ تمسخر،نه حتی برای آن‌که جمله‌اش زیادی جسورانه بود؛لبخندم از جایی آمد که فهمیدم هنوز زن‌هایی هستند که برای توضیح دادنِ خودشان، اجازه‌ی کسی را نمی‌خواهند.زن‌هایی که یاد گرفته‌انداگر قرار است زندگی‌شان را ببازند،لااقل به قاعده‌ی دیگران نبازند.بی‌پروایی برای من همیشه یعنیبلند حرف زدن و بی‌حساب رفتن نبود؛گاهی یعنی زنی که بعد از هزار بار شکستن،باز هم خودش را جمع می‌کند،موهایش را شانه می‌زند،رژش را می‌زندو از خانه بیرون می‌رود؛بی‌آنکه مجبور باشد برای زنده ماندنشبه کسی توضیح بدهد.شاید من هم سال‌هامیانِ همان زنانِ محتاط ایستاده بودم؛با هزار «مبادا»،هزار «شاید»،و هزار بار نگفتنِ چیزی که باید گفته می‌شد.اما امروز،اگر دوباره آن جمله را ببینم،باز هم لبخند می‌زنم.چون بعضی زن‌هابرای بی‌پروا بودننیازی به شاهد ندارند.همین که یک روزاز ترسِ قضاوتِ جهان عبور کنندو خودشان را پس بگیرند،کافی‌ست.و چه خوب که گاهییک جمله‌ی کوتاه در بیوی یک زن،می‌تواند به زنِ دیگری یادآوری کند:هنوز می‌شودبی‌اجازه‌ی دنیا،خودت بود.همین.و شاید همین،تمامِ بی‌پرواییِ یک زن باشد.فرشته خالدیان﻿╭━═━⊰✹♡✹⊱━═━╮   @zaneh_emroozi╰━═━⊰❀♡❀⊱━═━╯