ادامه پست قبلی۶) تعارض‌های داخلی حل‌نشدهرباتیک ذاتاً چندرشته‌ای است و همین یعنی اختلاف نظر دائمی بین مکانیک، کنترل، perception، نرم‌افزار و عملیات. مشکل زمانی شروع می‌شود که این اختلاف‌ها به‌جای فنی، شخصی شوند و اعتماد تیمی از بین برود. تیمی که نتواند تنش را مدیریت کند، انرژی‌اش را به جای رقابت بیرونی صرف جنگ داخلی می‌کند.۷) شور و اشتیاق زیاد، اما Product-Market Fit کمعشق به ربات و تکنولوژی اگر بدون سنجش نیاز واقعی بازار باشد، تبدیل به دام می‌شود. برخی بنیان‌گذاران چنان به معماری یا ایدهٔ خود وابسته‌اند که بازخورد مشتری را “مزاحمت” می‌بینند. نتیجه، محصولی است که زیباست اما کاربردی نیست.۸) برخورد سطحی با واقعیت میدانیورود به حوزه‌هایی مثل کشاورزی، درمان یا انبارداری، فقط با شبیه‌سازی و مقاله حل نمی‌شود. زنجیره تأمین، محدودیت‌های محیطی، ابزارهای قدیمی، رفتار کاربران، و مقررات… همه تعیین‌کننده‌اند. ندانستن این‌ها یعنی طراحی محصول برای دنیایی که وجود ندارد.۹) شوک‌های بیرونی و نداشتن تاب‌آورییک تأخیر ساده در موتورها، کمبود نیمه‌هادی‌ها، تغییر قوانین یا افزایش هزینه حمل‌ونقل می‌تواند کل برنامهٔ شرکت را ماه‌ها عقب بیندازد. شرکت‌های بزرگ این شوک‌ها را مدیریت می‌کنند؛ ولی استارتاپ‌های رباتیک حاشیهٔ امن بسیار کمی دارند.۱۰) لجبازی بنیان‌گذار(ها)بزرگ‌ترین دلیل مرگ استارتاپ‌ها نه تکنیک، نه بازار، بلکه عدم انعطاف است. تیم‌هایی که بازخورد را نمی‌شنوند، واقعیت را قبول نمی‌کنند، و حاضر به pivot نیستند، دیر یا زود سقوط می‌کنند. فروتنی در رباتیک، یک فضیلت نیست؛ یک الزام برای بقاست.منبع: Aaron Prather