دی خجسته باد دی نام ماه دهم از سال خورشیدی و نیز نام روز بیست و چهارم از هر ماه است و هرگاه نام روز و ماه یکی می شود آن روز را جشن می گیرند و جشن دیگان بیست و چهارم دی است دی آغاز زمستان است و در گونه ای از گاهشماری دی آغاز سال دینی بوده است واژگان دی، دا، دو، دین همه از یک ریشه اندبه معناهای روز، بزرگ، دیو ( هر آنچه بزرگ غیر ایرانی غیر عادی و نیز موجودی که بر عکس دیگران کاری را انجام می دهد) در گاهشماری باستانی نام بیست و چهارم هر ماه دین روز است دین واژه ای ايرانيست به معنی های کیش و مذهب و نیز وجدان انسان که یکی از قوای پنجگانه انسان است دین روز در اصل به معنی روز آفريدگار است در هادخت نسک از یشت های اوستا سخنان دلپذیری در وصف دین به معنای وجدان آمده است: روان شخص درگذشته نیک منش پس از سه روز صبح روز چهارم به سوی چینوت پل ( پل صراط در آیین اسلام) می رسد روان انسان پاکدین در میان گل ها باشد و بوی های خوش دريابد و او را چنین می نماید که باد خوشبویی از سوی جنوب به وی می رسد بادی خوشبوتر از بادهای دیگر او با خود گوید این باد چیست که خوشبوتر از آن هرگز به مشام خود درک نکرده بودم در وزش این باد دین وی به پیکر دختری زیبا درخشان با بازوان سفید نیرومند خوشرو راست قامت نیکوتن آزاده ( ایرانی)  شریف نژاد پانزده ساله کالبدش به اندازه جمیع زیباترین آفریده ها زیبا آنگاه انسان پاکدین از او پرسد ای دختر جوان تو کیستی پس دختر ( دین)  به او گوید تو ای جوانمرد نیک اندیش نیک گفتار نیک کردار نیک دین من دین خودت هستم جوانمرد پرسد کجاست کسی که تو را دوست داشت دختر گوید ای جوانمرد آن تو هستی که مرا دوست داشتی آنگاه که دیگری لاشه می سوزاند و ایزد آذر را می آزرد و به بت پرستی می پرداخت و ستم می کرد و درخت ها را می برید تو گاثاها می سرودی و آب های نیک و اهورامزدا را می ستودی و مرد پاک را که نزد تو می رسید را خوشنود می ساختی ( پذیرایی از مهمان از وظایف دینی ایرانیان بوده)  محبوب بودم تو مرا محبوب تر ساختی زیبا بودم تو مرا زیباتر ساختی مطلوب بودم تو مرا مطلوب تر ساختی بلند پایه بودم تو مرا بلند پایه تر ساختی سخن انسان بی دین نیز همین است مگر آنکه به جای دختر زیبا زنی اهریمنی بدبوی و آلوده به پيشوازش می آید و روان او را به سوی دوزخ می بردبرگرفته از کتاب زروان نوشته فریدون جنیدی آیین های ایرانی را پاس بداریم@zarvansanjeshezaman