⭕️ ایران در حلقه بحران؛ سناریوهای محتمل جنگ و تنش در هفت روز آیندهتحولات نظامی و سیاسی روزهای اخیر ن

⭕️ ایران در حلقه بحران؛ سناریوهای محتمل جنگ و تنش در هفت روز آیندهتحولات نظامی و سیاسی روزهای اخیر نشان می‌دهد که ایران و محیط پیرامونی آن وارد یکی از حساس‌ترین مقاطع امنیتی ماه‌های گذشته شده‌اند. افزایش برخوردهای مستقیم و غیرمستقیم میان ایران و آمریکا، گسترش دامنه عملیات به عراق و کشورهای عربی منطقه، تهدید کشتیرانی در خلیج فارس و احتمال فعال‌شدن گروه‌های مسلح در جبهه‌های مختلف، خطر سرایت یک درگیری محدود به جنگی گسترده‌تر را افزایش داده است.با این حال، ارزیابی داده‌های آشکار نظامی و سیاسی نشان می‌دهد که همه مرزهای ایران به یک اندازه در معرض بحران نیستند. در افق هفت روز آینده، بیشترین خطر از محور غرب و جنوب ایران، به‌ویژه عراق، پایگاه‌های آمریکا، عربستان و تنگه هرمز ناشی می‌شود. مرزهای شرقی و شمال‌غربی در شرایط فعلی از ثبات بیشتری برخوردارند، هرچند وقوع حوادث امنیتی محدود در این مناطق منتفی نیست.جبهه اصلی بحران؛ ایران، عراق، آمریکا و عربستانمهم‌ترین کانون خطر برای ایران، پیوند میان تحولات عراق، حضور نظامی آمریکا و افزایش نقش عربستان در عملیات منطقه‌ای است. حملات به مواضع گروه‌های همسو با ایران در عراق و احتمال واکنش این گروه‌ها، می‌تواند دور جدیدی از اقدام و پاسخ را آغاز کند.در این محور، سه سناریوی اصلی برای هفت روز آینده قابل تصور است.سناریوی نخست، ادامه حملات محدود و کنترل‌شده با احتمال حدود ۳۵ درصد است. در این وضعیت، حملات موشکی، پهپادی و هوایی ادامه پیدا می‌کند، اما طرفین تلاش می‌کنند از ایجاد تلفات سنگین و عبور از خطوط قرمز یکدیگر خودداری کنند. انتخاب انبارها، پایگاه‌های تخلیه‌شده، سامانه‌های راداری یا اهداف کم‌تلفات، می‌تواند نشانه تثبیت این سناریو باشد.سناریوی دوم، تصاعد تنش و گسترش حملات با احتمال ۵۵ درصد است. این سناریو در حال حاضر محتمل‌ترین گزینه محسوب می‌شود. کشته‌شدن نیروهای آمریکایی یا سعودی، اصابت موشک یا پهپاد به تأسیسات مهم نفتی، حمله گسترده گروه‌های عراقی یا مشارکت مستقیم‌تر عربستان می‌تواند آمریکا را به اجرای عملیات وسیع‌تری علیه اهداف مرتبط با ایران و حتی مراکز داخل خاک ایران سوق دهد.انتقال گسترده هواپیماهای سوخت‌رسان، بمب‌افکن‌ها، سامانه‌های پاتریوت و تاد، تخلیه کارکنان سفارت‌ها و خانواده نظامیان، افزایش پروازهای شناسایی و اعلام محدودیت در فضای هوایی کشورهای منطقه، از مهم‌ترین علائم نزدیک‌شدن به این سناریو خواهد بود.سناریوی سوم، توقف موقت عملیات و فعال‌شدن میانجی‌گری با احتمال ۱۰ درصد است. در این حالت، کشورهایی مانند عراق، عمان یا قطر تلاش می‌کنند با ایجاد یک توقف ۴۸ تا ۷۲ ساعته، چرخه حملات را متوقف کنند. کاهش لحن تهدیدآمیز مقامات، سفرهای فوری دیپلماتیک و صدور بیانیه‌هایی با مضمون پایان‌یافتن «دور پاسخ» از نشانه‌های این سناریو خواهد بود.تنگه هرمز؛ مهم‌ترین نقطه فشار اقتصادی و نظامیتنگه هرمز همچنان حساس‌ترین نقطه ژئوپلیتیکی پیرامون ایران است. هرگونه اختلال در این آبراه می‌تواند بر صادرات نفت، قیمت انرژی، هزینه بیمه، حمل‌ونقل دریایی و تجارت کشورهای منطقه تأثیر مستقیم بگذارد.احتمال ادامه فشار محدود و کنترل‌شده بر کشتیرانی حدود ۴۰ درصد ارزیابی می‌شود. در این سناریو ممکن است شاهد بازرسی، توقیف محدود، تغییر مسیر کشتی‌ها یا افزایش تهدیدهای دریایی باشیم، بدون آنکه تنگه به‌طور کامل مسدود شود.احتمال تشدید جنگ دریایی و گسترش حملات به کشورهای جنوبی خلیج فارس حدود ۴۵ درصد است. آسیب‌دیدن یک نفتکش بزرگ، مین‌گذاری، حمله به بندر یا پالایشگاه، یا استفاده از پایگاه‌های کشورهای عربی برای عملیات علیه ایران می‌تواند این سناریو را فعال کند.در چنین شرایطی، افزایش حضور ناوشکن‌ها و مین‌روب‌های آمریکا، توقف بارگیری نفتکش‌ها، خروج کشتی‌های تجاری از منطقه، محدودشدن فضای هوایی و استقرار گسترده موشک‌های ساحل به دریا از نشانه‌های هشداردهنده خواهد بود.احتمال دستیابی به یک توافق محدود دریایی با میانجی‌گری عمان حدود ۱۵ درصد است. این توافق می‌تواند شامل تضمین عبور کشتی‌ها، توقف حملات به نفتکش‌ها و کاهش عملیات علیه تأسیسات ساحلی باشد.مرزهای شرقی؛ خطر جنگ پایین، ریسک امنیتی پابرجادر مرزهای ایران با پاکستان و افغانستان، نشانه‌ای از آمادگی برای جنگ مستقیم مشاهده نمی‌شود. مهم‌ترین تهدید در این منطقه، فعالیت گروه‌های مسلح، قاچاقچیان و شبکه‌هایی است که ممکن است از تمرکز نظامی ایران بر جبهه غرب و جنوب استفاده کنند.احتمال حفظ وضع موجود و ثبات نسبی در این محور حدود ۶۵ درصد است. احتمال وقوع یک حادثه امنیتی، حمله به پاسگاه یا عملیات گروه‌های مسلح حدود ۲۲ درصد و احتمال افزایش همکاری امنیتی میان ایران، پاکستان و افغانستان حدود ۱۳ درصد برآورد می‌شود.بسته‌شدن گذرگاه‌های مرزی، افزایش پرواز پهپادهای شناسایی، انتقال نیرو به سیستان‌وبلوچستان و هشدارهای امنیتی رسمی، می‌تواند نشانه افزایش خطر در این محور باشد.قفقاز جنوبی؛ ثبات شکننده در مرزهای شمال‌غربیدر محور جمهوری آذربایجان، ارمنستان و ترکیه نیز احتمال جنگ مستقیم علیه ایران در بازه هفت‌روزه پایین است. مهم‌ترین نگرانی ایران در این منطقه، تغییر ترتیبات ترانزیتی، ایجاد مسیرهای خارج از حاکمیت ارمنستان و هرگونه تهدید علیه مرز زمینی ایران و ارمنستان است.احتمال ادامه وضع موجود و مذاکرات سیاسی حدود ۷۰ درصد، احتمال فشار نظامی یا سیاسی محدود حدود ۱۸ درصد و احتمال دستیابی به توافقی برای کاهش تنش حدود ۱۲ درصد ارزیابی می‌شود.انتقال یگان‌های زرهی به مناطق مرزی، رزمایش ناگهانی ایران در شمال‌غرب، محدودشدن گذرگاه‌ها یا طرح مجدد ایجاد کریدوری خارج از حاکمیت ارمنستان، می‌تواند وضعیت این جبهه را تغییر دهد.سه علامت هشدار برای آغاز یک جنگ گسترده‌تردر مجموع، سه نشانه می‌تواند احتمال حمله گسترده علیه ایران یا گسترش جنگ منطقه‌ای را به‌شدت افزایش دهد:1⃣ نخست، تخلیه کارکنان سفارتخانه‌ها، خانواده نظامیان و شهروندان کشورهای غربی از عراق و کشورهای خلیج فارس.2⃣ دوم، ورود گسترده بمب‌افکن‌ها، هواپیماهای سوخت‌رسان، ناوهای جنگی و سامانه‌های پدافندی جدید آمریکا به منطقه.3⃣ سوم، کشته‌شدن شمار قابل‌توجهی از نیروهای آمریکایی یا واردشدن خسارت سنگین به یک تأسیسات بزرگ نفتی و نظامی در کشورهای عربی.جمع‌بندیدر هفت روز آینده، محتمل‌ترین خطر برای ایران از مرزهای شرقی یا قفقاز ناشی نمی‌شود؛ بلکه از اتصال سه میدان عراق، عربستان و تنگه هرمز شکل می‌گیرد.محتمل‌ترین زنجیره تصاعد می‌تواند با حمله به نیروهای آمریکایی یا تأسیسات عربستان آغاز شود، با پاسخ گسترده آمریکا ادامه پیدا کند، سپس به حملات ایران علیه پایگاه‌ها یا زیرساخت‌های منطقه‌ای منجر شود و در نهایت امنیت تنگه هرمز و تجارت دریایی را با بحران جدی روبه‌رو سازد.برآورد کلی نشان می‌دهد که درگیری محدود اما رو به گسترش، سناریوی غالب روزهای آینده است. هنوز همه بازیگران از هزینه‌های یک جنگ تمام‌عیار آگاه‌اند، اما تعدد بازیگران، ضعف کانال‌های ارتباطی و احتمال خطای محاسباتی باعث شده است فاصله میان یک حمله محدود و یک جنگ منطقه‌ای بسیار کوتاه شود.این روزها، مهم‌تر از دنبال‌کردن اظهارات سیاسی، باید تحرکات واقعی نظامی، تغییر وضعیت سفارتخانه‌ها، جابه‌جایی ناوها و هواپیماها، وضعیت کشتیرانی و امنیت زیرساخت‌های انرژی را زیر نظر داشت؛ زیرا تصمیم واقعی بازیگران، بیش از آنکه در سخنرانی‌ها دیده شود، در میدان و در نوع آرایش نیروها نمایان خواهد شد.📍 @Zavieh360