🍁چراغ بیاور✍ زینب بیات با سلام سلام اول و شنیدن صدای دختران عاشق آموختن وطن، کلاس با لذتی دلپذیر آغ

🍁چراغ بیاور✍ زینب بیات با سلام سلام اول و شنیدن صدای دختران عاشق آموختن وطن، کلاس با لذتی دلپذیر آغاز می‌شود. کلاس بال و پر می‌گیرد.طبق رسم و سنت همیشگی، اول کلاس یک خبر یا یک تجربه شخصی یا اجتماعی را می‌خواهم که نقل کنند. مثلا اگر یک اتفاق فرهنگی در شهر شما یا در خانواده شما رخ داده تعریف کنید و با این زمینه می‌روم به استقبال شنیدن.صداها موج می‌‌اندازند، دختران یکی یکی لب باز می‌کنند و خیلی حرف برای گفتن دارند. هم از دل‌تنگ خودشان می‌گویند و هم از انبوه صداهای حبس شده در سینه‌ی دختران هموطن‌ و هم‌شهری‌شان. یکی از فشار و دستگیری زنان و دختران به بهانه حجاب می‌گوید.یکی از خودکشی دختری و نامزدش بعد از برآمدن از زندان طا،لبان.یکی از شکسته شدن گوشی‌ها توسط طا،لبان. یکی از اعتراف‌های اجباری، یکی از ترس و لرز و وحشت مردم در خیابان‌ها و یکی از افسردگی‌ها...بغض چنان به گلویم چنگ می‌اندازد که یارای سخن گفتنم نیست. حتی شنیدن این حجم از سیاهی طا،لبانی، فک و دهانم را قفل کرده چه برسد به آنکه آن را زندگی کنی.قرار بود با هم رمان بخوانیم. اما حال و هوای همه‌مان دگرگونه است در کلاس؛ احساس فرورفتن در یخبندان را دارم. دست و پا می‌زنم در این میان و می‌خواهم خودم را بالا بکشم. دنبال چیزی می‌گردم. گوش می‌سپارم بیشتر به صداها، صداها هر چند روایتگر تاریکی‌‌اند اما لرزش ندارند، اما استوارند اما گرمند اما بالارونده‌اند. صداهایی رسا و استوار و نه ضعیف و میرا. حس و حالی متناقض دارم. روشنی در تاریکی، امید در دل ناامیدی و گرمایی که از ته دلم در برابر سرمای هجوم آورنده شروع به جوشش می‌کند.و ناگهان از دل همین صداها خود را بازیابی می‌کنم. سرمایی مرا در بر گرفته اما از درون در حال گرم شدن هستم. قرار بود رمان بخوانیم. حالا اما خودمان در حال نوشتن یک رمان هستیم. قصه‌ی دخترانی که در تاریکی مطلق، چراغی برافروخته‌اند و خودشان روشنی شده‌اند.رو به رویم در صفحه مانیتور لپ‌تاپ چندین دختر از کابل و هرات و ... پنجره باز کرده‌اند و همگی مشتاق واژه‌های تازه‌اند. اشتیاق و استواری که حالا من از آنها نیرو می‌گیرم و با صدای بلند به آنها می‌گویم، من به شما می‌بالم و از شما انگیزه می‌گیرم‌.تاریخ از شماها خواهد گفت و از شما خواهد نوشت.دلم حالا گرم شده است‌‌.شعر فروغ فرخزاد را روی صفحه نمایشگر آورده‌ام.دخترها شروع می‌کنند به خواندن:من از نهایت شب حرف می‌زنممن از نهایت‌ تاریکی و از نهایت شب حرف می‌زنماگر به خانه‌ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاورو یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه‌ی خوشبخت بنگرم#زینب‌بیات#روزنوشت#دختران@zaynabbayat