سر چهارراه زنی ایستاده بود؛ پشت چراغ قرمز، زنی با مانتویی سیاه و با موهایی سپید که از زیر مقنعه‌ی سی

سر چهارراه زنی ایستاده بود؛ پشت چراغ قرمز، زنی با مانتویی سیاه و با موهایی سپید که از زیر مقنعه‌ی سیاه، تلاش کرده بودند سر بیرون آورند.سر چهارراه زنی ایستاده بود؛ با چهره‌ای چروکیده و خط خورده‌ و قدم‌هایی که لنگ لنگان در عرض خیابان حرکت می‌کرد. کنار تک تک ماشین‌ها می‌ایستاد و چند بسته دستمال کاغذی را پیش می‌کرد تا ازش بخرند. پیش ما که رسید گفت: "اگر خانه دارید قدر بدانید."و من به زن فکر کردم، به خطوط چهره‌ و موهای سپیدش و به خانه فکر کردم‌. خانه‌های قدیمی بزرگ، با حوض‌های فیروزه‌ای، با پدرکلان‌ها و مادرکلان‌هایی خوشحال با نواسه‌هایی که دور و برشان خیزک می‌زدند و خوشحالی می‌کردند.صدای بوق ماشین‌ها تصویر را اما به هم زد.  پشت چراغ قرمز بودم کنار زنی که مادربزرگ بود اما دست‌فروشی می‌کرد.پشت همان چراغ قرمزی که نواسه‌های مادرکلان، شیشه‌های ماشین‌ها را می‌شستند.حالا مادرکلان با چهره‌‌ای خط خورده، زانوهایی دردمند و موهایی سپید مجبور شده بود به خیابان بیاید در حالی که دلش خانه می‌خواست.#مادربزرگان‌‌کار#کودکان‌کار#روزنوشت#زینب‌بیات@zaynabbayat