تنهایی خیلی خودخواهه، خیلی بی شرفه، خیلی بی ناموسه، تنهایی یه جوری بغلت می کنه که دلت می خواد از هر شلوغی، از هر آدمی فرار کنی و بپری توی آغوش بی پدرش، اوایل از تنها موندن می ترسی، شب ها همه چراغ های خونه را روشن می کنی، تا صبح دو بار قفل در را چک می کنی، برق که می ره، شیر آب که چکه می کنه، یه چیزی که توی خونه خراب می شه ، می شینی گریه می کنی، بعضی شب ها انقدر دلت هم صحبت می خواد که غذا می پزی می بری در خونه همسایه ها که یکی دو دقیقه جلوی در باهات حرف بزنه، اما تنهایی کم کم آرومت می کنه، بهت یاد می ده نترسی، مریض که می شی همین تنهایی لجوج نمی ذاره زنگ بزنی یکی یه لیوان آب دستت بده، عاشقش می شی، عاشق همین سکوت، جذاب تر می شه که سعی می کنی مشکلاتت را حل کنی، شیر آب درست کنی، آنتن تنظیم کنی، به خودت محبت کنی، با خودت خوش بگذرونی، بخندی، تفریح کنی، تنهایی خوشبخت زندگی کنی. اما تنهایی که هست امید نیست، یکی باید باشه صبح به عشقش چشم باز کنی، خوشگل کنی، ریشاتو بزنی، یکی باید باشه به خاطرش کار کنی، پیشرفت کنی، یکی باید باشه که تو بتونی خوشحالش کنی، یکی که نگرانت باشه، دلت براش تنگ بشه، یکی که یه شاخه گل بزاره روی قبرت. خودت را باید نجات بدی از بیماری تنهاایی﻿"ذهن کپک زده من...ッ"