در نظر خودم‌صحبت می کنم؛ اجتناب با عشق هیچ ارتباطی برای من نداره و این دو موضوع کنار هم معنا‌ پیدا ن

در نظر خودم‌صحبت می کنم؛ اجتناب با عشق هیچ ارتباطی برای من نداره و این دو موضوع کنار هم معنا‌ پیدا نمی کنه؛ مثل این می مونه که مادری که عاشقانه کودکش رو دوست داره از غذا دادن به او اجتناب کنه و بهونه ی ترس رو به کار ها و واکنش هاش بزنه. انسان ترسو، عاشق نیست، عشق با ترس در یک‌جایگاه قرار نمی گیره چون عشق سراسر رنجش و سختی و فراز و نشیب و قهر و آشتیه؛ اگر عشق آسون و بدون رنج بود، همه ی آدمیان عاشق می شدن و عشق به شکل تجربه ای دست یافتنی و آسون تلقی می شد و انسان دیگه به جستجو نمی رفت؛ عشق نتیجه ی تفاوت ها و کشف و شهود هست که انسان رو سراسر تعالی می بخشه و به مرحله ای از پختگی می رسونه. عشق و عاشقی کردن بازی کودکانه نیست، عشق ما رو در سختی و چه زیبا در برابر خودمون قرار میده تا بیشتر به شناخت خودمون و اعمال و عادت هامون برسیم و بنگریم؛ و انسانی که در عشق و‌جنون یار خود اندیشه نمی کنه و در کشف عادات و اعمال یار خودش تلاشی نمی کنه‌نمی تونه خودش رو عاشق خطاب کنه، ما اگه کسی که دوست داشته باشیم به دنبال غم و شادیش می ریم، به دنبال حال و خوب بدش می ریم، به دنبال موضوعات مربوط بهش می ریم‌تا بهتر بتونیم بهش عشق بدیم تا یارمون از طریقه ی عشق دادن مون بیشتر به آغوش ما پناه بیاره. اجتناب کردن بیشتر ریشه در کودکی و احساسات کودکی داره که خب قابل حسه و در کل می تونم بگم هر نوع دلبستگی و رفتار نادرستی می تونه آسیب زا باشه چه برای مفهوم‌عشق چه برای یار ما. و من فکر می کنم عشق و آغوشی که از جنس امنیت باشه بتونه هر نوع دلبستگی و یا رفتار بیمار گونه ای رو درمان کنه، اگر انسان عاشق قرارش بر این باشه که دور بشه و یا ما رو با اجبار متزلزل کنه قبل از عشق امنیت از بین میره، چرا که حل مسئله در درک متقابل و درمان رفتار های تهاجمی و دلبستگی های سمی و دور شدن ها و نزدیک شدن های نا به جاست. عشق زمان و تلاش می خواد که انسان‌با صبوری و مکالمه به بهبود خودش و یارش کمک کنه.