*آیا تا بحال تعریفی به این کاملی و زیبایی از وجود خدا دیده اید؟**باروخ دو اسپینوزا* فیلسوف هلندی، هم‌عصر دکارت،از بزرگ‌ خردگرایان فلسفه قرن ۱۷ بوده است،   *اسپینوزا میگفت :*خدا می گوید :کاری که من از شما انسان ها میخواهم، این است که بدون آن که به کسی آزار برسانی،  *آواز بخوانی و لذت ببری* از همه ی چیزهایی که برای تو خلق کرده ام ..! [دیگر از رفتن به آن *معبد ها و کلیسا ها و مسجد های* بزرگ و کوچک که خود ساخته ای دست بردار و نگو آنجا *خانه خداست*]من در کوه ها، جنگل ها، رودخانه‌ها و دریاچه‌ها، و در همه جا  با تو زندگی می کنم و عشق خود را به تو ابراز می کنم .همه جای این کائنات *خانه من* است و مرا حتی در وجود خود جستجو کن! اگر نمی توانی  در طلوع آفتابدر منظره‌ای زیبا از طبیعت، در نگاه دوستاندر چشمان عزیزانو در ذره ذره وجودت مرا ببینی ...پس یقین بدان هرگز در هیچ *کتاب مقدسی* مرا پیدا نخواهی کرد ...دیگر چیزی از من نپرس، به عقلت رجوع کن، با *تفکر واندیشه* ، مجهولاتت را خواهی فهمید. *دست از ترس من بردار*هرگز از من *نترس*، این ها فریبی بیش نیست. من تورا  قضاوت نمی کنم، عصبانی و خشمگین هم نمی شوم  این را بدان که [ *من عشق خالص هستم*] دیگر تقاضای عفو و بخشش و توبه نکن، تو را من ساخته ام،،پر از، احساساتمحدودیت هالذت هانیازهاناسازگاری ها، و با اِراده و آزاد واندیشمند، اگر تو حاصل چیزی هستی که من  ساخته ام ، چگونه می توانم تو را مجازات کنم ؟! *کدام خدایی این کار را می کند*اکنون به تو می‌گویم به دیگران *احترام بگذار*آنچه را بر خود نمی خواهی برای دیگران هم نخواه*بی آزار* باش  به زندگی خود توجه کن، *اندیشه و خرد* راهنمای تو خواهد بود ، ... محبوب من ...این زندگی :*نه امتحان* است، نه یک تمرین، نه مقدمه ای برای زندگی در بهشت یا جهنم،،، من به تو نمی گویم که آیا دنیایی بعد از این زندگی وجود دارد یا نه، *خودت فکر کن*! اما یک نکته مهم را به تو می گویم :طوری زندگی کن که انگار بعد از این زندگی هیچ دنیایی نیست..! و این دنیا تنها شانس تو برای *لذت بردن  و دوست داشتن و انسانی زیستن است*. بنابراین اگر بعد از این دنیا ، چیزی وجود نداشته باشد، از فرصتی که به تو داده ام لذت برده ای..! و اگر هم به این یقین رسیدی که دنیای دیگری وجود دارد ، مطمئن باش، تنها سوالی که در دنیای پس از این دنیا از تو خواهم پرسید، این است که *آیا از زندگی و فرصتی که بهت دادم لذت برده ای*..؟! آیا به دیگران *نیکی* کرده ای..؟! و آیا *وجودت* برای خودت، عزیزانت و هم نوعانت منشا خیر بوده است ؟آیا چیزی یاد گرفته ای ؟به  حدی از کمال رسیده ای ؟آیا به کسی آزار رسانده ای ؟دیگر از ستایش من دست بردار، من نمی خواهم به من *ایمان داشته باشی*، می خواهم که به خود ایمان داشته باشی*بیرون ز تو نیست هرچه در عالم هست**از خود بطلب، هرآنچه خواهی که تویی*. می‌خواهم :وقتی معشوق خود را میبوسیوقتی دختر کوچک  خود را لمس میکنی، وقتی عزیز خود را نوازش می‌کنی. *مرا در خود حس کنی،،،* من نیاز به *ستایش* ندارماگر احساس قدردانی میکنی ؟؟؟با مراقبت از خود، حفظ سلامتی، بهبود روابط خود با دنیا، این قدردانی را ثابت کن، *شادی*  را ابراز کن .این راه ستایش من است، تنها چیز مطمئن این است که تو اینجایی ‌، زنده ای و این دنیا پر از شگفتی استپس.*انسان باش*. و . زندگی کن‌ ...