📝 پرده‌برداری از یک معیار الهی: تهمت، سنجه بی‌دینینگاهی به تفسیر آیه ۱۰۵ سوره نحل در بیان آیت‌الله احمد عابدی✍️ #ابوکاظم_حسنی🔹 درآمد:در روزگاری که جماعتی با ظاهر دیندارانه، سالیان دراز است که با تهمت‌زنی و برچسب‌زنی، چون تیغی بر گلوی اخلاق، ساحت دل‌های پاک جوانان مؤمن را می‌آلایند و مردم را از جلوه‌های زیبای دین و انقلاب رویگردان می‌سازند، بایسته است که این پرسش بنیادین را به ژرفای اندیشه بسپاریم:➖ ریشه این همه نابخردی در کجاست؟➖ آیا می‌توان در پوشش دینداری، به تیشه‌زنی بر بنیاد دین دست یازید؟در این نوشتار، مقصود آن است که این افراد را با حقیقت کردارشان آشنا سازیم؛ باشد که درسی گیرند و با توبه، انابه و جبران اشتباهات دیرین، به صراط حق بازگردند؛ وگرنه، در شمار ملعونان ابدی جای خواهند گرفت.📖 آیه‌ای که پرده از حقیقت برمی‌داردآیه ۱۰۵ سوره نحل، در این عرصه، سخنی ژرف و کانون‌گشا دارد؛ گویی پرمایه‌ترین درس حیات فردی و اجتماعی را به جان بشریت می‌آموزد:«إِنَّمَا يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْكَاذِبُونَ» (به‌راستی که تنها کسانی دروغ می‌بندند که به آیات خدا ایمان ندارند.)این آیه شریفه، چونان تیغی فولادین، پرده از چهره حقیقت برمی‌گیرد:تهمت‌زن، هرچند ردای دین بر تن و سجاده‌ای گشوده در پیش رو داشته باشد، در پیشگاه الهی بی‌ایمان شمرده می‌شود. آن‌که زبان به افترا می‌گشاید، هرچند نمازش در دید عامه بی‌نقص جلوه کند، در حقیقت، پیمان با خدا را در هم شکسته است.❓ پرسش‌های امروز ما:اکنون باید پرسید:➖ آیا آنان که سال‌هاست با تهمت و تکفیر، سرمایه‌های اجتماعی را به باد فنا داده‌اند، سوداگرانی در پوشش دین نیستند؟➖ آیا اینان (خواسته یا ناخواسته) مهره‌ای در بازی‌های دشمن نشده‌اند؟در ادامه، با تفسیر روح‌افزای استاد #احمد_عابدی از این آیه همراه می‌شویم تا پاسخی الهی برای این پرسش‌های بنیادین بیابیم. بی‌تردید، سخن الهی، فراسوی زمان و مکان، چراغ هدایت و معیار سنجش حقیقت است.🔻 نکات تفسیری آیه شریفه:1️⃣. افترای کذب:➖ «يَفْتَرِي الْكَذِبَ» به معنای تهمت زدن است.➖ این آیه، دلالتی شگرف دارد: تهمت‌زنی، هم‌سنگ بی‌ایمانی است.2️⃣. ایمان و بی‌ایمانی:➖ به فرموده قرآن، فقط کسانی تهمت می‌زنند که ایمان ندارند.➖ کسی که به دیگری تهمت بزند، نماز می‌خواند که بخواند؛ ولی دین ندارد.➖ «الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ» در حقیقت، همان کسانی‌اند که زبانشان به دروغ و افترا آلوده است.3️⃣. معیار الهی: سنجش بر اساس کردار، نه ظاهر➖ قرآن کریم به صراحت حکم می‌کند: عمل به افترا، نشانۀ عدم ایمان به آیات الهی است.➖ این حکم، معیاری استوار برای تمییز حق از باطل، فارغ از هرگونه پوشش، مقام یا موقعیت اجتماعی.➖ هر کس که زبان به تهمت گشود، باید او را از حقیقت ایمان بی‌بهره دانست — هرچند نمازش کامل و عبادتش بی‌نقص باشد.🔹 سخن پایانی:اکنون، در پرتو این کلام آسمانی، باید دید در جامعه‌مان با چه کسانی روبروییم. فرقی نمی‌کند چه ردایی بر تن کنند، چه مقامی داشته باشند یا چه عنوانی بر خود نهند؛ هر که زبانش به تهمت آلوده، به فرموده قرآن، از دین و ایمان به دور است؛ هرچند که در جلوه‌ی عام، نمازش به پا باشد و عبادتش تمام.این است آن معیار الهی ناب: نه ظاهر، نه لباس، نه مقام؛ آن‌چه نشانۀ ایمان راستین برشمرده می‌شود، اخلاق الهی (مبتنی بر فقه) و صداقت است.📚 با اقتباس از جلسه ۸۷۰ تفسیر مجمع‌البیان استاد احمد عابدی، ذیل آیه ۱۰۵ سورۀ مبارکۀ نحل➖➖➖➖➖🌐 بله، تلگرام، ایتا، تیک‌تاک، ایکس👇🆔 @sardabir313