🎲 پرواز در گرداب دنیا؛ از استبداد نفس تا وارستگی(درنگی بر هشدارهای شهید صدر و سعدی)- بخش دوم🔹 دعوت به تأمل؛ آزمون امانت و عبور از خویشتن:هر دل آگاهی را سزاوار است که لحظه‌ای درنگ کند و آینه اندیشه را در برابر خویش بگیرد؛ بپرسد با صداقت و بی‌پیرایه: از کجا برخاسته‌ام؟ به کدامین سوی روانم؟ برای چه آمده و در این میان، چه کرده‌ام که شایسته نام انسان باشد؟و اگر امروز، بار مسئولیتی بر دوش ما نهاده‌اند، باید به یاد داشته باشیم که این بار، سبک نیست؛ در فردای قیامت، آن‌گاه که دستان بسته به گردن، ما را به صحرای محشر می‌کشند، هیچ حجابی میان ما و حقیقت باقی نمی‌ماند. آن‌جا، نه مقام می‌ماند و نه عنوان؛ تنها اعمال‌اند که سخن می‌گویند.مسئولیت، گاه نردبانی است برای صعود، و گاه زنجیری است برای سقوط. اگر دل از دنیا شسته باشیم و امانت را چون جان پاس داشته باشیم، دستان‌مان را خواهند گشود؛ اما اگر در بند تعلقات و طمع گرفتار آمده باشیم، همان بند، ما را زمین‌گیر خواهد کرد.و این، تذکری است از سر بیداری. چرا که نسیان او را دچار خودفراموشی و خدافراموشی کرده و تهی دست می‌کند.🔹 امانتِ سنگینِ مسئولیت:اما در نظام جمهوری اسلامی ایران، مسئولیت نه برای تشریفات است و نه برای امتیاز؛ بلکه امانتی است سترگ، دشوار و آزمون‌ساز. آن‌که بر این جایگاه قدم می‌نهد، باید بداند که هر تصمیم، هر سکوت، و هر اقدام، در ترازوی عدل الهی سنجیده خواهد شد. این مقام، میدان خودنمایی و عرض اندام نیست، بلکه عرصه بندگی و خدمت است؛ و اگر از آن غفلت شود، بارش چنان سنگین است که آسمان نیز از حمل آن ابا كرده و از آن هراس دارد.(فَأَبَیْنَ أَنْ یَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها)🔹 مسئولیت؛ یا نردبان تعالی، یا پرتگاه تباهی:پناه می‌بریم به خداوند از آن مسئولیتی که به جای آن‌که آدمی را به خویشتنِ برترش برساند، او را به هیئتی فرعونی دراندازد؛ فرعونی نه با عصای سحر و تخت زرین، بلکه با لباسی مقدس و نو و زبانی آراسته، که بر کرسی قدرت تکیه زده و خویش را معیار حق می‌پندارد. در این سرزمین، کم نیستند آنان که مسئولیت، ابزار خودبینی آنان شد، نه آیینه خودشناسی؛ و فرصتی برای سلطه‌جویی شد، نه خدمت.و چه اندک‌اند آنان که از این امانت سنگین، پلی ساخته‌اند برای عبور از دنیا به دیار باقی؛ کسانی که نام‌شان با خدمت گره خورده و رد پای‌شان بر دل‌ها مانده است. اینان، نه در پی نام و القاب بودند و نه در سودای نان؛ بلکه در پی آن بودند تا در سایه صداقت و بی‌ادعایی، باری از دوش خلق بردارند و رضای خالق را بجویند.🔹 فرصتِ مغتنمِ امروز؛ پیش از آن‌که دیر شود…پیش از آن‌که زمان از دست برود و حسرت، زبان جان را به فریاد آورد، باید به خویشتن بازگشت؛ به آن نقطه ناب که انسان، خود را بی‌پیرایه می‌بیند و از هیاهوی بیرون، به سکوت درون پناه می‌برد. نخستین گام، رهایی از استبداد نفس است؛ آن خودکامگی پنهان که آدمی را به بند می‌کشد و از پرواز بازمی‌دارد. و پس از آن، رسیدن به تجرد روح؛ آن لطافت بی‌تعلق که انسان را سبک‌بار می‌سازد و آماده عبور از این جهان فانی.وگرنه، هر آنچه کاشته‌ایم، اگر با نیت خویش‌آرایی بوده باشد، جز زیان نخواهد داد؛ و هر آنچه اندوخته‌ایم، اگر برای فخر و تفاخر بوده باشد، جز حسرت به همراه نخواهد داشت. آن‌چه با خود خواهیم برد، نه عنوان‌هاست و نه دارایی‌ها؛ بلکه بار سنگین اعمال، و وزنه‌ای از گناه و غفلت، که اگر به وقتش سبک نشود، در قیامت، سنگین‌تر از آن خواهد بود که بتوان از زمین برخاست.و این است راه رستگاری:«مُردن از خویش و زادن در حق»خدایا چنان کن سرانجامِ کارتو خشنود باشی و ما رستگاروَالسَّلَامُ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى©️ #سردبیر_سایت_ضیاءالصالحین┘◄🌐| سایت | بله | تلگرام | ایتا | 🇮🇷 @sardabir313 🇮🇷