🗞 از مکتب امام تا نقاب‌داران امروز: نقدی بر وارونگی اخلاق در سایۀ قدرت - بخش اول✍️ #ابوکاظم_حسنی🔻 در طلیعۀ سخن، باید از حقیقتی آغاز کرد که ریشه در آموزه‌های اسلامی دارد: اخلاق اسلامی، نه زینت گفتار است و نه پوششی برای رفتار؛ بلکه جوهرۀ زیست مؤمنانه است، و معیار سنجش صداقت در گفتار و کردار. اخلاق اسلامی، آن‌گاه معنا می‌یابد که در برابر نقد، به جای آشفتگی، به تأمل و اصلاح روی آورد؛ و به جای عوام‌فریبی، به صداقت و شفافیت تمسک جوید.چه بر ما گذشته که نقدی دلسوزانه، به جای آن‌که چراغی باشد در تاریکیِ تصمیم، موجی از آشفتگی در دل مسئولان می‌افکند؟ چرا به جای پاسخ‌گویی و اصلاح، به تمجید و تقدیر پناه می‌برند تا خود را عزیز جلوه دهند و منتقد را ناآگاه؟ آیا اینان از مکتب امام راحل بهره‌ای برده‌اند؟ آن امامی که در برابر ستایش، نه به وجد می‌آمد، بلکه نفس خویش را ملامت می‌کرد و از مادح، با نرمی و حکمت، گله می‌نمود؛ نه آن‌که مدح را قاب گیرد و در بنرها و کانال‌ها بیاراید.امروز اما، مدعیان خط امام، چنان از آن مکتب دور افتاده‌اند که گویی با مبانی‌اش بیگانه‌اند. آری، مکتب امام راحل، همان مکتب صادق آل محمد علیهماالسلام است؛ مکتبی که در برابر تمجید، چهره بر خاک می‌نهاد و دل از ستایش تهی می‌داشت. نه آن‌که جلسات سفارشی با نفرات گزینشی ترتیب داده و سیره و مبانی اسلام و انقلاب را وارونه جلوه داده و به دست فراموشی بسپارد.منتقد، برای اهل حق، نعمتی‌ست گران‌سنگ؛ اگر تو را به توبه و انابه و بازگشت به مسیر حق فراخواند، و دعای خیر بدرقه‌ات کند، باید شکرگزار این شهد شیرین باشی. و اگر قدر نشناسی و آن را تلخ چون زهر پنداری، چنان مصیبتی بر تو فرود خواهد آمد که مفتضح‌تر از پیش خواهی شد. اگر باور ندارید کلام حق را به‌خاطر بسپارید و منتظر بمانید که فرمود: «فَانْتَظِرُوا إِنِّی مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِینَ»اما عده‌ای، طبل‌های توخالی را به صحنه می‌آورند تا صدای حق شنیده نشود؛ از تمام قوا بهره می‌گیرند تا چراغ حقیقت را خاموش سازند. غافل از آن‌که حق، نه در کف میدان، بلکه در ذات و اصالت خود پایدار است. و باطل، هرچند پر سر و صدا، چون کف روی آب، ناپایدار و بی‌ریشه است.«يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ»بی‌گمان، تاریخ آینه‌ای‌ست که در آن چهرۀ حق و باطل، گاه در غبار فتنه پنهان، و گاه در فروغ حقیقت نمایان می‌شود. چه بسیار روزگاران که باطل، بر سریر قدرت تکیه زد، خون پاکان را بر زمین ریخت، و چراغ هدایت را در زندان ظلم خاموش خواست؛ اما سنت الهی آن بود که حق، هرچند مظلوم، سرانجام سربرآورد و باطل، هرچند پرهیاهو، رسوا گردد.نظام مقدس جمهوری اسلامی، به برکت خون شهدا و با هدایت ولایت، چونان پرچمی از نور در افق تاریخ برافراشته شد؛ نشانه‌ای از پیروزی ایمان بر طاغوت، و صدای مظلومان در برابر مستکبران. اما در این مسیر، فتنه‌گرانی با جامۀ تقدس و نقاب روشنفکری، چه با عمامه و چه یقۀ سفید، کوشیده‌اند حقیقت را وارونه جلوه دهند؛ شهید را به جای جلاد بنشانند، نه تنها در گفتار، بلکه در کردار، با ناعدالتی‌ها، تبعیض‌ها، و تحریف مسیر نورانی انقلاب.اینان، ذغال‌فکرانی‌اند که در لباس اندیشه، آتش تفرقه می‌افروزند؛ و مقدس‌نماهایی که به نام دین، به کام دنیا می‌کوشند. اما تاریخ، بار دیگر گواه خواهد شد: حق، اگرچه در محاصرۀ تردید و تحریف، باز خواهد درخشید؛ و باطل، هرچند بزک‌شده، بی‌پرده خواهد افتاد.در روزگار ما، گاه دیده می‌شود که برخی از اصحاب قدرت، به جای پاسخ‌گویی و خدمت، به کنج مذلتِ رفتارهای مذبوحانه پناه می‌برند؛ با بی‌تقوایی در نیت، و استبداد در عمل، دست بر مراکز خدمت‌رسانی و فرهنگی و تربیتی چون #ضیاءالصالحین می‌گذارند، بی‌آن‌که از حرمت نام آن شرم داشته باشند.و چون مردمی از سر حق‌طلبی به اداره‌ای ذی‌ربط رجوع کنند، به جای قانون و انصاف، با دیوار تعصب و کینه روبه‌رو می‌شوند: «اینجا از آنِ فلان آقاست که شما نقدش کرده‌اید!» گویی نقد، نه فریضه‌ای عقلانی، که جرمی نابخشودنی‌ست؛ و گویی قدرت، نه امانتی الهی، که میراثی شخصی‌ست.آیا اینان، که منتقد را اهل جهنم می‌خوانند، از روزی نمی‌هراسند که پرده‌ها فرو افتد و اسناد حق‌جویان آشکار گردد؟آیا نمی‌دانند که عوام‌فریبی، هرچند پرزرق، سرانجام بی‌پرده خواهد شد؟و آیا نمی‌شنوند صدای وجدان ملت را که از تبعیض و تحقیر به فغان آمده است؟نه، حقیقت را نمی‌توان؛ نه با هیاهو و ارعاب و نه با عوام‌فریبی و مصلحت‌اندیشی پوشاند. آن‌که امروز از نقد می‌گریزد، فردا در محکمۀ تاریخ، بی‌پناه خواهد ایستاد. و آن‌که به جای تقوا، به تزویر پناه برده، از فروغ ایمان خواهد سوخت.ادامه دارد...