🎲 تبارشناسی یک شعار توخالی: از «یا مغان یا پارس‌آباد» تا بحران عدالت قلمرویی در استان اردبیل - بخش اول✍️ #ابوکاظم_حسنی🔻 قصد نداشتم به این زودی پرده از آنچه در دل دارم بردارم؛ اما رفتار عوام‌فریبانه برخی از مسئولین استانی، مرا ناگزیر ساخت تا اندکی روشنگری کنم. آنچه در نامه سرگشاده‌ام از خلف وعده‌ها، تبعیض‌ها و بی‌عدالتی‌ها سخن گفته بودم، نه حکایت شنیده‌ها بود و نه بازنشر روایت دیگران؛ آنچه نوشتم، حاصل مشاهده مستقیم و تجربه زیسته بود. هرچند مشابه آن را از زبان بسیاری از عزیزان نیز شنیده بودم، اما مگر نه آن‌که گفته‌اند: «شنیدن کی بود مانند دیدن؟»سخن بنده درباره «تبعیض»، میان گروه‌های فرهنگی، تبلیغی و اجتماعی بود؛ تبعیضی که با غوغا و هیاهو خواستند به حاشیه رانند، و اکنون برخی حضرات، برای حفظ جایگاه یا به طمع کسب قدرت، بر آن موضوع جامۀ نمایش پوشانده‌اند و چند چهرۀ گزینشی را به‌عنوان زبان مردم مغان معرفی می‌کنند، بی‌آن‌که صدای حقیقی این دیار را، که در انتخابات‌ها به روشنی دیده و شنیده بودند، به رسمیت بشناسند.در چنین فضایی، سکوت دیگر روا نیست. ناگزیرم که با زبان «جهاد تبیین» و با فرمان «آتش به اختیار»، آنچه را دیده‌ام و می‌دانم، بی‌پرده بازگویم؛ و آن هم از سر خشم نیست، بلکه از سر مسئولیت و تعهدی است که نسبت به مردم مغان و مطالبه عدالت برای سایر شهرهای استان دارم. چرا که حقیقت، اگر در سکوت دفن شود، ریشه‌های اعتماد را خواهد پوساند.🔹 مقدمه: شعارهای تبلیغاتی در مقابل واقعیت‌های میدانیدر صحنه سیاست‌ورزی استان اردبیل، گاه مردی را می‌بینی که گویا همواره تسبیح در دست، ذکر «یا مغان یا پارس‌آباد» بر زبان می‌نشاند؛ تا وانمود کند که دغدغه‌اش تنها و تنها توسعه این منطقه بوده، و عدم محبوبیتش در میان مردم آگاه مغان را نتیجه‌ای ناعادلانه جلوه دهد. برای زدودن این تصویر، بساطی از جلسات پُرزَرق‌وبَرق، تریبون‌های مهندسی‌شده و کمپین‌های نمایشی به راه افتاده تا شاید با بانگ طبل و دُهُلِ تبلیغات، صدای حقیقت را خاموش ساخته و و تصویر واقعی عملکرد خویش را وارونه جلوه دهند.اما مردم مغان، با چشمانی بینا و دلی آگاه، به خوبی می‌دانند که صداقت را نمی‌توان در خطابه‌های پُرطَمطَراق یافت، بلکه آنچه در میدان عمل رخ می‌دهد حاکی از نیت و عملکرد حضرات دارد:از زیرساخت‌هایی که سال‌هاست در حسرت توسعه مانده‌اند، تا صنایعی که بی‌صدا کوچ کرده‌اند. اینان معیار را در واقعیت می‌جویند، نه در نمایش؛ و حقیقت را در محرومیت می‌فهمند، نه در شعار.🔹 حق آبه: پرده‌ای برای یک تراژدی بزرگ‌تر:مسئله حق آبه رود ارس برای دشت مغان، بی‌تردید یک مطالبه بحق و ملی است. با این حال، این مسئله برای برخی از مدیران استانی، به یک ابزار نمایشی و پرطمطراق تبدیل شده است. آنها با تمرکز افراطی و تبلیغاتی بر این یک موضوع، سعی دارند خود را «ناجی مغان» جا بزنند، در حالی که اولاً این یک مسئله تعریف شده ملی است و ثانیاً صرفاً به نفع پارس‌آباد مغان نیست، ثالثاً همزمان، دیگر پروژه‌های حیاتی و اشتغال‌زای این منطقه را به طور سیستماتیک نادیده می‌گیرند یا به نفع مرکز استان تاراج می‌کنند. این رفتار، مصداق بارز «عوام‌فریبی گزینشی» است؛ پیگیری پرسروصدای یک حق برای پوشش دادن صدها حقی که در سکوت پایمال می‌شوند.🔹 الگوی توسعه ناعادلانه: از شعار تا عمل:وقتی موشکافانه‌تر به عملکرد این مدیران نگاه می‌کنیم، یک الگوی نگران‌کننده از توسعه نامتوازن و بی‌عدالتی قلمرویی آشکار می‌شود. چگونه می‌شود مدعی دفاع از مغان بود، اما در عمل شاهد:➖ انتقال صنایع مادر مانند کارخانه چرم مغان از پارس‌آباد بود؟➖ بلاتکلیفی و مصادره پروژه‌های کلیدی مانند منطقه آزاد تجاری مغان و راه‌آهن مغان بود؟➖ بی‌توجهی به زیرساخت‌های حیاتی مانند کشتارگاه صنعتی و ساماندهی «جادۀ مرگ» مغان بود؟➖ دخالت در انتصابات محلی برای تضعیف حکمرانی خوب در خود شهرستان بود؟این اقدامات، گواهی روشن است بر اینکه ذکر «یا مغان یا پارس‌آباد» در عمل به انحصارگرایی «اول اردبیل، سپس سایر مناطق» تبدیل شده است.ادامه دارد...