📹 پرواز در گرداب دنیا؛ از استبداد نفس تا وارستگی(درنگی بر هشدارهای شهید صدر و سعدی)- بخش اول✍️ #ابو

📹 پرواز در گرداب دنیا؛ از استبداد نفس تا وارستگی(درنگی بر هشدارهای شهید صدر و سعدی)- بخش اول✍️ #ابوکاظم_حسنینَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ شُرُورِ أَنْفُسِنَا وَ مِنْ سَيِّئَاتِ أَعْمَالِنَا؛🔻 وَ الْقَلَمِ وَ مَا یَسْطُرُونَ؛ سوگند به قلم...قلم، امانت است؛ و آن‌که به آن دست می‌برد، باید بداند که هر واژه، گواهی است در پیشگاه حقیقت. پس به رسم عهدی که با وجدان خویش بسته‌ام، جز حق ننوشته‌ام و نخواهم نوشت.اما آن‌چه مرا بر آن داشت تا چند سطر از سر خیرخواهی بنگارم، نه میل به جدل است و نه سودای شهرت؛ بلکه استبداد و استکبار پنهان برخی از مسئولین (بالاخص در منطقه) است، که خود را پشت عناوین و نهادها پنهان ساخته‌اند. آنان که به جای خدمت بدون تبعیض، در پی سلطه‌اند؛ و به جای صداقت، در پی صحنه‌سازی.این سطور، (فعلاً) هنگامه افشاگری نیست، بلکه برای تذکر است؛ تذکری از سر دلسوزی، نه از سر دشمنی. چرا که اگر امروز، قدرتی در دست داریم، فردا باید پاسخگوی آن باشیم. و اگر امروز، صدایی بلند و رسا داریم، فردا باید در برابر صدای وجدان، ساکت بمانیم.پس شما هم بشنوید، نه از سر خشم و بغض و کینه، بلکه از سر محبت؛ و بخوانید، نه برای رد و موضع‌گیری، بلکه برای تأملی چند...🔹 در ظلّ فرمایش شهید صدر(رحمه‌الله): نقدِ مکتب زور:مرحوم علامه کبیر، شهید سید محمدباقر صدر(قدّس سرّه) در صفحه ۳۵۸ اثر وزین «بارقه‌ها»، حقیقتی ژرف از کتاب تکوین را به نظاره نشسته و فرموده‌اند: «اگر زور، چاره‌ای نهایی و همیشگی بود، فرعون‌ها و طاغوت‌ها باقی می‌ماندند.»آری، چه نیکو سروده است استاد سخن، سعدی شیرازی(رحمه‌الله):«مَکن تکیه بَر مُلْکِ دنیا و پُشتکه بسیار کَس چون تو پَروَرْد و کُشت»🔹 حقیقتِ مقام دنیا و نفس:بدان که عالم هستی، با همه شکوه و گستردگی‌اش، در برابر حقیقت انسانِ کامل، چون سایه‌ای در برابر خورشید است. آن‌کس که در بند تمنای خویش گرفتار است، هنوز از آستانه انسانیت عبور نکرده. مقام بلند آدمی، آنگاه رخ می‌نماید که از گرداب «انیّت» و خودخواهی رهایی یابد، و به سوی خویشتنِ حقیقیِ خویش، پرواز کند؛ آن خویشتنی که نه در آیینه غرور و تکبر، بلکه در سکوت حضور و در آغوش معنا پنهان است.🔹 اسارت در چنبرۀ دنیا:آدمی، در بند اعمال خویش گرفتار است؛ و آن‌گاه که دل به متاع فانی دنیا و جلوه‌های گذرای قدرت ببندد، پرِ پروازش سست می‌شود و جانش از اوج بازمی‌ماند. تعلق، اگر در دل خانه کند، بال فرشتگان را می‌شکند و انسان را از افق‌های بلند بازمی‌دارد.روزمرّگی، با چهره‌ای فریبنده، و هوس‌های پرزرق‌وبرق، با وعده‌های پوچ، پرده‌ای از غفلت بر جان می‌افکنند؛ و آدمی فراموش می‌کند که این جهان، منزلگاه نیست، بلکه گذرگاهی است برای عبور. آن‌که سبک‌بار است، دلیرانه‌تر پرواز می‌کند؛ و آن‌که در بند تعلقات است، دلش در گِلِ زمین فرومی‌ماند و جرأت رهایی از خویشتنِ فرودست را از کف می‌دهد.پرواز، سهم آن دل‌هایی است که از خود گذشته‌اند؛ و سقوط، سرنوشت آنان که به سایه خویش دل بسته‌اند.🔹 سقوط از مقام انسانیت:و آن‌گاه که انسان از مدار فطرت خویش خارج شود، سیر او نه به‌سوی تعالی، که به‌سوی سقوط آغاز می‌گردد. استدراج تا جایی که تاریکی خصالِ پستِ استبداد، اندیشه‌اش را در می‌نوردد، و خوی فرعونیت در رفتار و گفتارش رخ می‌نماید. در این وادی، دیگر نشانی از لطافت انسانی نمی‌ماند؛ غریزه، جایگزین بصیرت می‌شود و درندگی، جامه عقل می‌پوشد. چنین انسانی، در چنگال دنیا، «مسخ» می‌شود؛ آن چنان‌که جانش از گوهر انسانیت تهی می‌گردد.در این مقام، کلام خداوند، چون آینه‌ای بی‌پیرایه، حقیقت را بازمی‌تاباند:«لَهُمْ قُلُوبٌ لَا يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لَا يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَا يَسْمَعُونَ بِهَا ۚ أُولَٰئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ ۚ أُولَٰئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ»دل دارند، اما در آن اندیشه نمی‌جوشد؛ چشم دارند، اما حقیقت را نمی‌بینند؛ گوش دارند، اما صدای حق را نمی‌شنوند. اینان، نه‌تنها چون چارپایان‌اند، بلکه از آنان نیز گمراه‌ترند؛ چرا که غفلت، سراسر وجودشان را فرا گرفته است.ادامه دارد...