می‌گن شهریار وقتی خبر ازدواج معشوقه‌ش ثریا رو می‌شنوه این غزل رو می‌گه:از زندگانی‌ام گله دارد جوانی‌

می‌گن شهریار وقتی خبر ازدواج معشوقه‌ش ثریا رو می‌شنوه این غزل رو می‌گه:از زندگانی‌ام گله دارد جوانی‌امشرمندهٔ جوانی از این زندگانی‌امدور از کنار مادر و یاران مهربانزال زمانه کُشت به نامهربانی‌امدارم هوای صحبت یاران رفته رایاری کن ای اجل که به یاران رسانی‌امچون یوسفم به چاه بیابان غم اسیروز دور مژدهٔ جرس (زنگ) کاروانی‌امگفتی که آتشم بنشانی ولی چه سودبرخاستی که بر سر آتش نشانی‌امدر خواب زنده‌ام که تو می‌خوانی‌ام به خویشبیداری‌ام مباد که دیگر نرانی‌امشمعم گریست زار به بالین که شهریارمن نیز چون تو همدم سوز نهانی‌ام✍🏻شهریار🎙اردشیر رستمی(پست ۱۲۱۸) زیبا بشنویم)