به نام خدابا سلام و احترام خدمت همه دوستان، همراهان و مخاطبان عزیزابتدا لازم می‌دانیم به مطلبی که اخ

به نام خدابا سلام و احترام خدمت همه دوستان، همراهان و مخاطبان عزیزابتدا لازم می‌دانیم به مطلبی که اخیراً در یکی از کانال‌های منطقه رحیم‌آباد منتشر شده اشاره کنیم. متنی که متأسفانه مانند بسیاری از مطالب مشابه، بدون شنیدن صدای مردم محلی و بدون در نظر گرفتن واقعیت‌های زندگی اهالی سموش منتشر شده است.صرف اینکه یک کانال یا رسانه مخاطبان بیشتری داشته باشد، دلیل بر درست بودن تمام مطالب آن نیست. پیش از قضاوت درباره یک منطقه، باید پای صحبت مردمی نشست که سال‌هاست در آنجا زندگی می‌کنند و بار تمام مشکلات را بر دوش می‌کشند.بخشی از متن منتشرشده چنین بود:«در مجموع منطقه توریستی سموش از دایره رسیدگی خارج شده و تخلفات بسیاری وجود دارد که صنعت توریسم را نیز به خطر انداخته است. جایگاه‌های تردد مسدود و پارک خودروها نیز به سختی انجام می‌شود. حال سؤال گردشگران این است که آیا در حاشیه رودخانه می‌توان ملک شخصی ایجاد کرد و از حضورشان جلوگیری کرد؟ کدام نهاد پاسخگوی این همه هرج‌ومرج خواهد بود؟»این مطلب موجب ناراحتی بسیاری از اهالی سموش شد. قصد ما ورود به حاشیه و پاسخگویی به هر انتقاد و هر نوشته‌ای نیست، اما وقتی یک‌طرفه قضاوت می‌شود و هیچ‌کس حاضر نیست مشکلات مردم منطقه را ببیند، ناچار به شفاف‌سازی هستیم.🔹 ابتدا یک موضوع را کاملاً روشن اعلام می‌کنیم:من و تمامی اهالی سموش مخالف قطع درختان، تخریب جنگل، آتش‌سوزی، قلع‌وقمع منابع طبیعی و هرگونه آسیب به طبیعت هستیم. جنگل، رودخانه و منابع طبیعی این منطقه میراث پدران و اجداد ماست و هر فردی که به این سرمایه‌ها آسیب وارد کند باید در برابر قانون پاسخگو باشد.اما سؤال اینجاست:وقتی از «خطر برای صنعت گردشگری» صحبت می‌شود، آیا کسی از خود پرسیده است که برای این صنعت چه زیرساختی در سموش ایجاد شده است؟گردشگری فقط با نصب یک تابلو و معرفی یک منطقه شکل نمی‌گیرد.گردشگری یعنی جاده مناسب.گردشگری یعنی پارکینگ.گردشگری یعنی سرویس بهداشتی.گردشگری یعنی مدیریت پسماند.گردشگری یعنی امنیت، امکانات و زیرساخت.کدام‌یک از این موارد در سموش فراهم شده است؟سال‌هاست منطقه‌ای کاملاً بومی، روستایی و اجدادی را به‌عنوان مقصد گردشگری معرفی کرده‌اند، اما کوچک‌ترین زیرساخت متناسب با حجم ورود مسافران ایجاد نشده است.سؤال ما از مسئولان و منتقدان این است:اگر سموش منطقه گردشگری است، سهم دولت، مسئولان و متولیان گردشگری در توسعه این منطقه چه بوده است؟چرا تمام بار مشکلات بر دوش مردم محلی افتاده است؟چرا هر زمان مشکلی به وجود می‌آید، اولین متهم اهالی سموش هستند؟🔹 چند سال است که اهالی فریاد می‌زنند جاده سموش ظرفیت این حجم از تردد را ندارد.🔹 چند سال است که مردم از نبود شانه جاده برای توقف خودروها گلایه می‌کنند.🔹 چند سال است که اهالی از حجم زباله‌های رهاشده در طبیعت آسیب می‌بینند.🔹 چند سال است که نبود سرویس‌های بهداشتی و امکانات اولیه موجب ایجاد مشکلات متعدد برای مردم و گردشگران شده است.اما آیا کسی این مطالبات را پوشش داده است؟آیا کانال‌هایی که امروز از گردشگران دفاع می‌کنند، حتی یک‌بار از مشکلات مردم سموش نوشته‌اند؟آیا کسی از رنج مردمی گفته که در روزهای تعطیل عملاً امکان تردد عادی در منطقه خود را ندارند؟مردمی که برای رسیدن به زمین‌های کشاورزی، باغ‌ها و محل کار خود با ترافیک و ازدحام مواجه می‌شوند؟مردمی که مجبورند ساعت‌ها مشکلاتی را تحمل کنند که هیچ نقشی در ایجاد آن نداشته‌اند؟🔹 درباره موضوع محصور شدن برخی زمین‌ها نیز باید واقعیت گفته شود.بخش عمده این زمین‌ها، املاک شخصی، باغی، دامی و اجدادی مردم منطقه هستند.در شرایطی که منابع طبیعی و دستگاه‌های مسئول سخت‌گیرانه‌ترین ضوابط را برای مردم اعمال می‌کنند، این‌گونه القا کردن که گویا کل منطقه به‌صورت غیرقانونی تصرف شده، بی‌انصافی محض است.اگر فردی تخلفی انجام داده باشد، قانون باید با همان فرد برخورد کند؛ نه اینکه کل اهالی سموش زیر سؤال بروند.مگر می‌شود خطای احتمالی چند نفر را به حساب یک روستا و یک جامعه محلی نوشت؟🔹 نکته‌ای که برخی دوستان فراموش می‌کنند این است که مردم سموش هیچ‌گاه دشمن گردشگر نبوده‌اند.سال‌هاست که با صبوری، مهمان‌نوازی و احترام با مسافران برخورد کرده‌اند.اما مهمان‌نوازی حد و مرز دارد.وقتی زیرساخت وجود ندارد، وقتی امکانات وجود ندارد، وقتی هیچ حمایتی از مردم نمی‌شود، طبیعی است که فشارهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی بر جامعه محلی افزایش پیدا کند.امروز برخی از منتقدان طوری صحبت می‌کنند که گویی اهالی سموش مزاحم گردشگران هستند؛ در حالی که واقعیت دقیقاً برعکس است.این سرزمین، خانه آبا و اجدادی مردم سموش است.