قصه فـــداکاری. *کت‌وشلوار کهنه‌ای که در مراسم عروسی باعث خجالت پسر شد(رازی که ۳۰ سال در جیب یک پدر مخفی بود).* روز عروسی من بود. یکی از مجلل‌ترین تالارهای شهر را کرایه کرده بودم و تمام دوستان و همکاران ثروتمندم دعوت بودند. همه چیز عالی بود، به جز یک مورد: پدرم پدرم با همان کت‌وشلوار قدیمی و رنگ‌ورو رفته‌ای آمده بود که شاید ۱۰ سال بود آن را می‌پوشید. کفش‌هایش واکس داشتند اما کهنگی‌شان از دور فریاد می‌زد. وقتی همکارانم می‌پرسیدند: *«پدرتان کجا هستند»* از ترسِ قضاوت آن‌ها، با اکراه او را معرفی می‌کردم. حتی ته دلم آرزو می‌کردم کاش او گوشه‌ای می‌نشست تا کمتر جلب توجه کند.آن شب گذشت. چند ماه بعد، پدرم در اثر یک ایست قلبی ناگهانی از دنیا رفت.وقتی داشتم وسایل اتاق قدیمی‌اش را جمع می‌کردم، همان کت‌وشلوار کهنه را دیدم که با دقت اتو شده و در کمد آویزان بود. وقتی آن را برداشتم، متوجه شدم در جیبِ داخلی کت، یک دفترچه‌ی کوچکِ قدیمی قرار دارد.با کنجکاوی دفترچه را باز کردم. آنچه دیدم، تمام وجودم را لرزاند...در آن دفترچه، پدرم تمام مخارج زندگی مرا از کودکی تا آن شبِ عروسی یادداشت کرده بود: *«هزینه‌ی عمل جراحی پسرم (با فروش ساعت مچی یادگاری‌ام پرداخت شد).»* *«هزینه‌ی دانشگاه ترم آخر (با دو شیفت نگهبانی شبانه جور شد).»* *«هزینه‌ی خرید خانه‌ی جدید پسرم (با برداشتن تمام پس‌انداز ۳۰ ساله‌ام).»* و در صفحه‌ی آخر، با خطی لرزان نوشته شده بود:«امروز روز عروسی پسرم است. خیلی دوست داشتم یک کت‌وشلوار نو بخرم تا او پیش دوستانش خجالت نکشد، اما موجودی حسابم را که چک کردم، دیدم فقط به اندازه‌ی خریدِ *"سرویس طلای هدیه برای عروسم"* پول باقی مانده... پس همین کت قدیمی را خوب اتو می‌کنم. خدا کند پسرم مرا ببخشد که با این ظاهر در جشنش حاضر شدم...» من همان‌جا روی زمین افتادم و هق‌هق گریه کردم. من از « *ظاهرِ* » لباسی خجالت می‌کشیدم که تمامِ « *باطنش* » صرفِ خوشبختی من شده بود.نتیجه اخلاقی:زیبایی و شیک‌پوشی به لباس‌های گران‌قیمت نیست؛ گاهی پشتِ یک کفش کهنه یا یک لباس قدیمی، داستانی از فداکاری و عشقی نهفته است که با هیچ پولی نمی‌توان آن را خرید.«والدین ما، تنها کسانی هستند که حاضرند خودشان را ویران کنند تا ما را آباد بسازند.