خواجه حافظ فرمود:زبورِ عشق‌نوازی نه کارِ هر مرغی‌ستبیا و نوگلِ این بلبلِ غزل‌خوان باش... امّا امیدی نیست دوستان:نوایِ بلبلت ای گل کجا پسند افتد؟!که گوشِ هوش، به مرغانِ هرزه‌گو داری!البتّه گلایه‌ای هم نیست:خموش حافظ و از جورِ یار ناله مکنتو را که گفت که در رویِ خوب حیران باش!آخر خنجر که بر گردنمان نبود. حق با معشوق است:گفت: خود دادی به ما دل حافظاما محصّل بر کسی نگماشتیم!حالا خودمانیم، این همه درست؛ امّا به وقتش آتشی در دل آدم زبانه می‌کشد که به آب هفت دریا هم فرونمی‌نشیند:خود را بکش ای بلبل از این رشک، که گل رابا بادِ صبا وقتِ سحر جلوه‌گری بود! @ziregonbadekabood🍂🍂🍂