🔺مرگِ کوچک ، مرگِ بزرگاین همه غمها که اندر سینه‌هاستاز بخار و گَردِ باد و بودِ ماستمولانا منشأ بسیا

🔺مرگِ کوچک ، مرگِ بزرگاین همه غمها که اندر سینه‌هاستاز بخار و گَردِ باد و بودِ ماستمولانا منشأ بسیاری از اندوه‌های انسان را نه جهان بیرون، بلکه «بودِ ما» می‌داند؛ همان خودی که خویشتن را در مرکز عالم می‌‌نشاند و همه چیز را با نسبتش به خویش می‌سنجد. از نگاه او، غم‌ها غالباً از آن‌جا سر برمی‌آورند که انسان در حصار این خودِ محدود گرفتار می‌شود. آنچه ما آن را رنجِ جهان می‌نامیم، در بسیاری از موارد چیزی جز بخارِ برخاسته از دلبستگی‌ها، ترس‌ها و تصورات ما نیست.این غمان بیخ کن چون داس ماستاین چنین شد و آنچنان وسواس ماستمولانا این غم‌ها را به داسی تشبیه می‌کند که ریشه‌ی جان را می‌بُرد. وسواسِ «چه خواهد شد؟» و «چه می‌شد اگر؟» انسان را از اکنون جدا می‌کند و در میان سایه‌های آینده و گذشته سرگردان می‌سازد. از همین رو، رنج تنها در حادثه نیست؛ بخش بزرگی از آن در تفسیر و چنگ‌زدن ما به حادثه شکل می‌گیرد.سپس شاعر گامی فراتر می‌نهد و سخنی شگفت می‌گوید: دان که هر رنجی ز مردن پاره ایستجزو مرگ از خود بران گر چاره ایستهر رنجی پاره‌ای از مرگ است. انسان در زندگی بارها «مرگ‌های جزئی» را تجربه می‌کند؛ از دست دادن، محرومیت، شکست، بیماری، پیری، دل‌کندن از خواسته‌ها و حتی شکستن تصویرهایی که از خود ساخته است. این‌ها همه «جزو مرگ» هستند؛ یعنی نمونه‌های کوچک و پراکنده‌ای از همان حقیقتی که در مرگ نهایی به صورت کامل ظاهر می‌شود.چون ز جزوِ مرگ نتوانی گریختدان که کُلّش بر سرت خواهند ریختمی‌فرماید: اگر گریزی از این مرگ‌های کوچک نیست، پس چگونه می‌توان از مرگ بزرگ گریخت؟ اگر قانون فنا و دگرگونی در هر لحظه‌ی زندگی حضور دارد، مرگ نهایی نیز امتداد همان قانون است.جزو مرگ ار گشت شیرین مر ترادان که شیرین می‌کند کل را خدایعنی انسان اگر در همین مرگ‌های جزئی، معنایی بیابد؛ اگر دل‌کندن از تعلقات، فرو ریختن خودخواهی، یا پذیرش دگرگونی برای او تلخیِ محض نباشد و به بصیرت و آرامش بینجامد، آن‌گاه مرگِ بزرگ نیز صورت دیگری پیدا می‌کند.به عبارتی دیگر، کسی که پیش‌تر هنرِ مردن از خواهش‌های نفسانی و دلبستگی‌های محدود را آموخته است، از مرگ نهایی هراسی نخواهد داشت.بنابراین، اگر از این مرگ‌های کوچک گریزی نیست، پس بهتر است پیام آن‌ها را بشنویم. کسی که از هر فقدان و دگرگونی می‌گریزد، در حقیقت از قانونی می‌گریزد که سراسر زندگی را دربر گرفته است. اما اگر انسان بتواند این مرگ‌های جزئی را بپذیرد و در آن‌ها معنایی بیابد، آنگاه مرگ بزرگ نیز هیبت خود را از دست خواهد داد.از همین رو، رنج در نگاه مولانا صرفاً نشانه‌ی فقدان نیست؛ نشانه‌ای است از حضوری پنهان که می‌خواهد انسان را به حقیقتی ژرف‌تر متوجه کند.در پایان، مولانا دردها را «رسول» و «پیام آور» می‌نامد. رسول را نمی‌توان تنها به سبب آن‌که خبر خوشی نیاورده است طرد کرد. درد، اگر درست فهمیده شود، دشمن انسان نیست؛ قاصدی است که او را از خواب غفلت بیدار می‌کند و به یادش می‌آورد که آنچه فانی است، در نهایت تکیه‌گاهی مناسب برای انسان نیست.بنابراین، رنج در نگاه مولانا، نه صرفاً زخمی بر جان، بلکه دعوتی به دگرگونی و بیداری است.دردها از مرگ می‌آید رسولاز رسولش رو مگردان ای فضول🔻نسخه‌های زندگی:🍃 @zlife