🔅هنر ظریف بیخیالی!مسعود قربانینگریستن به زندگی همچون یک اثر هنری، که درآن کامیابی و شادکامی الزام…
انتشار: 2026/06/30 15:39 UTC
🔅هنر ظریف بیخیالی!مسعود قربانینگریستن به زندگی همچون یک اثر هنری، که درآن کامیابی و شادکامی الزام و ضروری نیست؛ بلکه زیستنی که ارزشش را داشته باشد، مسیر آن است؛ هدف مجموعهی "خوب زیستن" انتشارات #کرگدن است. جایی که معتقد است «بهترین تمرینِ خوب مردن، خوب زیستن است." زیستنی که نظام آموزشی ما، چه در خانواده و چه درمدرسه، به آن اعتنایی ندارد و به ما نمیآموزد که چگونه میشود زندگی راعمیقتر دید و در راهِ خلقِ خویشتن، یافتش! #هنر_ظریف_بیخیالی کتابی است ازاین مجموعه، که درآن نویسندهاش #مارک_منسون ، رویهیی برای زیست پیشنهاد میدهد که درآن، بیخیالی! را هنری به سوی خوب زیستن تصور میکند.از دید او بیخیالی هنری است که باید آنرا آموخت و دانست که درکجاها از آن استفاده نمود و به کار بست. باید دانست که چه چیزهایی اساسا در زندگی مهماند و ارزشمند، و بعد از شناخت آن هنرِ ظریف، چگونه میشود به ترسناکترین و سختترین چالشهای زندگی زُل زد واقدام کرد!🔅او میخواهد به کتابش «به چشمِ راهنمایِ "چگونه رنج بکشیم" یا "چگونه بهتر رنج بکشیم"»(ص21) نیز نگاه کنیم. اینکه چگونه رنج بردنمان همراه با معنا و شفقت و تواضع بیشتری باشد.منسون اضافه میکند: «این کتاب به شما یاد نمیدهد چگونه به دست بیآورید یا برنده شوید، بلکه یاد میدهد چگونه ببازید و رها کنید. به شما یاد میدهد کولهپشتی زندگیتان را بردارید وجز چند چیز مهم، بقیه را بیرون بریزید».(ص21) 🔅شادکامی دراین نگاه خود به یک مشکل تبدیل میشود! البته مشکلی اجتناب ناپذیر. چراکه شادکامی از حلِ مشکلات به دست میآید و راهحلِ مشکلات امروز، سنگِ بنای مشکلات فردا را میگذارد.«راز موفقیت در حل کردن مشکلات است، نه دراینکه از اول هیچ مشکلی نداشته باشید».(ص30) پس باید این اصل را فراموش نکرد که مشکلات برگشتپذیر و اجتنابناپذیرند.ازدواج بادعواهای بعدش معنا مییابد! خانهی مورد علاقه، تعمیرات میخواهد. شغل خوب، استرسزا هم هست و دریک جمله «هر چیزی که حالمان راخوب میکند، ناگزیر، حالمان را بد هم خواهد کرد».(ص35) 🔅تو خاص نیستی! درنگاه نویسنده ممکن است این موضوع به زبان من و تو بیاید، ولی در عمل همگی به نوعی خود را تافتهی جدا بافتهیی در هستی میبینیم! ما خیلِ متوسطانی هستیم که جهان را پر کردهایم! ما خاص نیستیم!از نگاه نویسنده حال که دربازی رسانه، متوسط بودن معیاری برای شکست شده است تو باید برای سلامت روانت هم شده، رژیم بیمزهی حقایقِ رُک و پوستکندهی زندگی رااجرا کنی: «حقایقی مثل اینکه "اعمالتان در نگاه کلی، تاثیر خیلی زیادی در جهان ندارد" یا"بخش عمدهی زندگیتان کسل کننده و بیارزش است، وایرادی هم ندارد". 🔅مارک منسون در ادامه، به ارزشهای نامتعارفی درزندگی میپردازد که جملگی از قانون نتیجهی عکس پیروی میکنند؛ یعنی منفیاند و «همهشان مستلزم رویارویی با مشکلات عمیق هستند...».(ص87) مسوولیتپذیری یکی ازاین ارزشها است. ما مسوول زندگیمان هستیم؛ به ویژه شکستهایش!نویسنده با تمیز بین دومفهوم تقصیر و مسوولیت، که اولی متعلق به گذشته و تصمیماتش و دومی، نتیجهی انتخابهایی است که درحال حاضر در پیش میگیریم؛ از ما میخواهد که مسوولیت مشکلاتمان را به عهده بگیریم. چراکه در این لحظه است که بهبودی حاصل میشود. درست است که ما این زندگی را انتخاب نکردهایم، اما چگونگی دست و پنجه نرم کردن با آن، به انتخابهای ما بر میگردد. از دید نویسنده روند زندگی از غلط به سوی درست نیست! وقتی چیزی یاد میگیریم ازغلط، به کمی غلط حرکت کردهایم. چراکه «باورهای ما مثل موم نرم و شکلپذیرند و خاطراتمان به شدت غیرقابل اعتماد».(ص126)ابزار مواجهه با مغزی که ملغمهیی از بیدقتیها است، تردید است.وقتی مابدترین نُظارهگر خویشیم و آخرین نفری هستیم که افعالِ بدمان رامیبینیم، «به جای تلاش برای رسیدن به یقین و قطعیت، بایددائما در جستجوی تردید باشیم».(ص117)او میگوید برخی آدمها آنقدر روی اشتباه نکردن درزندگی وسواس دارند که در نهایت هیچوقت زندگی نمیکنند. منسون باتاکید چندباره براین مهم که راه پیشرفت از شکست میگذرد، بریک اصل پافشاری میکند: کاری بکن!او میگوید: «عمل کردن، صرفا نتیجهی انگیزش نیست، بلکه علت آن نیز است».(ص158)اما دراین میان به نکتهیی هم نگاه ویژه دارد،"نه گفتن" او دربارهی توانایی متعهد بودن به خویش توضیح میدهدو به خود اشاره دارد که «انتخاب کردم به همه چیز به جز بهترین آدمها و تجربهها و ارزشهای زندگیام جواب رد بدهم».(ص186) و اما توجه به فناپذیریمان واپسین ارزشی است که نویسنده بدان توجه دارد. مرگی که به آدمی کمک میکند ارزشها را درجای درست زندگی قرار دهد.دراین دید، مرگ است که «تمام ارزشهای مزخرف، شکننده وسطحی را در زندگی محو میکند...»(ص204)@MasoudQorbani7
پستهای تلگرام — مهرآوا
نمیخواهم مال من باشی. میخواهم آزاد باشی و [آرزو دارم]همچنان با من بمانی.محمود درویش
و سلام بر آنانكه در ديدار، اندکاندو در ياد، بسيار...محمود درویش
.من صندوقدار یک فروشگاه مواد غذایی هستم.شیفت شب کار میکنماز ساعت ۱۰ شب تا ۶ صبح. وقتی شبها کار میکنی، آدمهای ثابتی را میبینی؛ بیخوابها،کارگرهای شیفت شب، آدمهایی که شاید نمیخواهند به خانههای خالیشان برگردند.هفته گذشته، مردی ساعت ۲ بامداد از صندوق من رد شد.۱۷ دلار و ۲۳ سنت خرید کرد و با یک اسکناس ۲۰ دلاری پرداخت کرد.وقتی رسیدش را به او دادم، یک دقیقه کامل به آن خیره شد.بعد به من نگاه کرد و گفت: «میتونم یه چیز عجیب ازت بخوام؟»گفتم: «حتماً.»گفت: «میتونی چیزی روی این رسید بنویسی؟... هر چیزی. فقط چیزی که یک انسان برای یک انسان دیگر نوشته باشه.»گیج شده بودم. گفتم: «مثلاً چی؟»گفت: «هر چیزی؛ اسمت، وضعیت هوا، یه شکلک لبخند... فرقی نمیکنه. فقط به یک نشون نیاز دارم که بفهمم امروز یه نفر منو دیده.»این حرف را خیلی معمولی زد، انگار درخواست عجیبی نبود. یه خودکار برداشتم و روی رسیدش نوشتم:*امیدوارم شب خوبی داشته باشی!**مارکوس*رسید را با دقت تا کرد و داخل کیف پولش گذاشت. گفت:*«ممنونم. تو شش روز گذشته، تو تنها آدمی هستی که با من حرف زده.»*بعد رفت.نمیتوانستم از فکر آن اتفاق بیرون بیایم.شش روز بدون یک گفتگوی انسانی...چطور ممکن بود؟شروع کردم بیشتر دقت کردنزنی که ساعت ۳ صبح غذای گربه میخرد، هیچوقت حرف نمیزند.مردی که ساعت ۴ صبح قهوه و دونات میگیرد، همیشه هدفون در گوشش است.دختر نوجوانی که غذای تکنفره میخرد، همیشه نگاهش پایین است.همه اینجا هستیمهمان فروشگاه،همان ساعتها،اما هر کدام در تنهایی خودمان.پس شروع کردم کاری انجام دادن؛*نوشتن پیامهای کوچک روی رسیدها:**«تو مهم هستی!»**«یک نفر تو را میبیند!»**«امیدوارم فردا روز بهتری باشد.»*و این کار را دو هفته ادامه دادم.هیچکس چیزی نگفت.فکر کردم دارم کار عجیبی انجام میدهم.تا اینکه یک شب همان زنِ غذای گربه آمد.ساعت ۳ صبح بود. رسیدش را گرفت، خواند و سرش را بلند کرد. برای اولین بار بعد از هشت ماه، چشم در چشم شدیم.گفت: اینها را تو مینویسی؟سرم را تکان دادم.شروع کرد به گریه کردن، همانجا پشت صندوق.گفت:«دارم طلاق میگیرم. بعد از ۳۲ سال، برای اولین بار تنهایی را تجربه میکنم. این یادداشتها تنها حرفهای مهربانانهای هستند که در چند ماه گذشته شنیدهام. همهشان را نگه داشتهام. چهاردهتا از آنها را روی یخچالم چسباندهام.»عکسی را در گوشیاش نشانم داد.یخچالش پر بود از رسیدهای فروشگاه، با دستخط من روی همهشان.گفت: «تو داشتی با من حرف میزدی.من فقط نمیدانستم چطور جواب بدهم.»نمیدانم چطور، اما این موضوع پخش شد.مردی که قهوه میخرید،آن دختر نوجوان؛آنها هم شروع کردند به حرف زدن، با من، با همدیگر.فروشگاهِ ۳ صبح دیگر همان جای قبلی نبود.کمتر تنها بود.آدمها گاهی فقط برای حرف زدن میآمدند، نه برای خرید؛ فقط برای اینکه کنار آدمهایی باشند که آنها هم وقتی دنیا خواب است، بیدارند.مدیرم متوجه شد. گفت:چرا مردم ساعت ۳ صبح اینجا دور هم جمع میشوند؟گفتم:«تنها هستند. جایی میخواهند که بتوانند آنجا باشند.»فکر کردم قرار است به دردسر بیفتم، اما کاری کرد که انتظارش را نداشتم. یک نیمکت جلوی فروشگاه گذاشت و روی آن نوشت:«نیمکت ساعت ۳ صبح! برای هر کسی که جایی برای بودن میخواهد.»فقط خواستم اینو بدونی. حالا آن نیمکت هر شب همانجاست.آدمها ساعت ۲، ۳ و ۴ صبح میآیندوقتی خوابشان نمیبرد، وقتی تنهایی سنگین میشود، وقتی فقط نیاز دارند بدانند یک نفر آنها را میبیند. مینشینند،حرف میزنند،کنار هم هستند.همهاش از جایی شروع شد که یک نفر خواست روی یک رسید، چیزی انسانی دریافت کند. چون تنهایی یک همهگیری است که خیلیها دربارهاش حرف نمیزنند. چون گاهی دیده شدن، فرق بین دوام آوردن و تسلیم شدن است.من هنوز روی رسیدها مینویسمتکتکشان را.چون هیچوقت نمیدانی چه کسی روزهاست منتظر شنیدن یک جمله از یک انسان دیگر است.نمیدانی یخچال چه کسی پر از دستخط توست.نمیدانی چه زمانی جملهٔ «شب خوبی داشته باشی»، تنها شب خوبی است که یک نفر تجربه میکند.پس مینویسمهر بار، برای هر کسی.چون دیده شدن مهم است. چون دیده شدن میتواند نجاتبخش باشد.✍🏻ناشناس@aavaymehr
مرضیه – می زدهاین آهنگها منرو میبره به خاطرات نوجوانی و جوانیم…در راه سفر و بابا که هنگام رانندگی این شعرها رو میخوند…♥️🫂🕊️
آهنگساز پرویز یاحقیشعر بیژن ترقی