#روایت_نقداستونردر شروع، کتاب سخت جلو میرود؛ اما از نیمههای ابتدایی کتاب، داستان جان گرفته و مخاط…
انتشار: 2026/08/17 05:43 UTCدریافت: 2026/08/18 22:55 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/18 22:55 UTC
#روایت_نقداستونردر شروع، کتاب سخت جلو میرود؛ اما از نیمههای ابتدایی کتاب، داستان جان گرفته و مخاطب تا سطر آخر با شخصیت همراه میشود.داستان، به سبک کلاسیک نوشته شده، اما همزمان مدرن هم هست، چون به درونیات شخصیت میپردازد.چه چیز باعث میشود که ما با شخصیت استونر، یا به قولِ همسرش، ویلی بیچاره همراه شویم؟همذاتپنداری؛ هر مخاطبی وقت خواندن، خودش را در استونر میبیند و آن دردِ پایان کتاب به قلبش چنگ خواهد زد:آیا زندگی همین بود، همینقدر مسخره!لحن کتاب سرد و کاملا مناسب شخصیت است و اگر زاویه دید اول شخص انتخاب میشد، این لحن بیشتر به جان داستان مینشست.ما از کودکی تا مرگ با استونر همراه میشویم. در کودکی، ارتباط عاطفی خاصی با پدر و مادر ندارد؛ در رنج و بدون احساس بزرگ میشود، پس برای مخاطب باورپذیر است که در ارتباط با همسرش دچار مشکل شود. بعد میبینیم همین اتفاق برای همسرش هم افتاده است.هر دو، در برقراری ارتباط با هم دچار مشکل هستند و آدمهای مناسب هم نبودند.در ادامه تنها فرزند هم در چنین شرایطی بزرگ میشود و چرخه باطل و اشتباه ادامه پیدا میکند. و عشق، در بزرگسالی برای استونر اتفاق میافتد و در مییابد زندگی چقدر میتواند رنگی و شاد و متفاوت باشد.و نویسنده چقدر هنرمندانه، انگار به عمد این بخش کتاب را رنگی به تصویر کشیده است و مابقی کتاب فضایِ خاکستری و سرد حاکم است.مناسبات؛ مناسبات اجتماعی مانع از ادامه رنگ میشود و استونر به زندگی خاکستریش بازمیگردد.استونر؛ شخصیتی معمولی است. تقریبا با همهچیز کنار میآید. آنچنان اعتراض نمیکند. خط عادی زندگی را ترجیح میدهد.طغیانهای کوچکی هم دارد: تغییر رشته، عشق، درگیری با رییس،...ما با استونر، همسر، فرزند، پدر، مادر، کاترین، همذاتپنداری میکنیم.چرا؟چون بخشهایی از خودمان را در آنها میبینیم. و همین امر، خواندن کتاب را سخت میکند. زیرا، میدانی مناسبتهای اجتماعی بر زندگی و تصمیمهایت سایه افکنده و گاهی چارهای جز تسلیم نیست.و درد جایی بیشتر حس میشود که خوب میدانی زندگی میتوانست طور دیگری باشد، اما باید کنار آمد، تا کی؟ گاهی تا مرگ.و همینامر ؛ باعث میشود تا مرگ استونر و پایانبندی کتاب، برای مخاطب جانکاه باشد. زیرا مخاطب به ناچار به مرور زندگی خویش میپردازد و شاید تا پایان را تصور کند.از نکات پررنگ کتاب، دیالوگ دوست استوتر است، که دانشگاه را پناهگاه در نظر میگیرد.استونر، به دانشگاه و رشتهاش ادبیات پناه میبرد. و برای همین در پایان، برای اینکه به او اجازه دادند تدریس کند، سپاسگزار است.چون، اگر تدریس نمیکرد، نمیدانست با زندگیش چهکار کند!از دیگر درونمایههای داستان، میتوان به پرداختن به تنهایی انسان اشاره کرد.تنهایی، که از آن گریزی نیست. تنهایی، که باید با آن روبهرو شد.باید به چیزی پناه برد.معنایی برای زیستن، ادامه دادن و دوام آوردن پیدا کرد.روبهرو شدن و پذیرفتن و کنار آمدن با تنهایی.کتاب در ۱۹۶۵؛ به نگارش در آمده، اما مخاطب امروز و مخاطب سالهای بعد به راحتی با شخصیت کتاب همراه میشود. و این امر، از مولفههای کتاب خوب است: تاریخ انقضا نداشتن. زیرا شخصیتپردازی، همذاتپنداری و تاثیر گذاری را توامان و به صورت درستی در خود دارد.من، بسیار این جمله را دوست میدارم که میگوید: «ادبیات طرح سوال است.»کتاب همینکار را انجام میدهد.سوالهای زیادی را در ذهن مخاطب ایجاد میکند. وادارش میکند یک آینه دست بگیرد و با چیزهای زیادی روبهرو بشود، رویارویی که آسان نخواهد بود.از خواندن کتاب، رنج کشیدم اما خواندنش را توصیه میکنم با تاکید بر این نکته که خواندنی آسان در انتظارتان نخواهد بود.روبهرو شدن با خود سختترین کار در دنیاست و این کتاب، دقیقا همینکار را با مخاطب انجام میدهد.📝 #فرزانه_باباجانی@adabi_revayat
پستهای تلگرام — انجمن ادبی روایت
#روایت_خبر انتشار کتابی درباره «دایانا» از زبان برادرشبه گزارش ایسنا، «چارلز اسپنسر» قرار است در ماه سپتامبر کتابی درباره خواهرش، «دایانا» را منتشر کند.«گاردین» نوشت: «اسپنسر» در این کتاب که «آواز قو: دایانا، خواهر من» نام دارد، داستان زندگی «دایانا» و هفته منتهی به مرگ او را بازگو میکند. به گفته انتشارات «مایکل جوزف» از مجموعه پنگوئن، در این کتاب «ارل اسپنسر برای نخستینبار بهطور علنی و مفصل درباره خواهرش سخن گفته است».این کتاب در ۲۲ سپتامبر در بریتانیا منتشر خواهد شد.«اسپنسر» گفت: «با نزدیک شدن به سیاُمین سالگرد مرگ غمانگیز دایانا، بار دیگر با درخواستهای متعدد برای مصاحبه درباره خواهرم مواجه شدهام. این موضوع مرا قانع کرد که افکار و خاطرات خودم را یکبار برای همیشه بنویسم.»isna.ir/xdWVhQ%D9%85%D8%A7 را دنبال کنید در:@adabi_revayathttp://revayatedastan.irinstagram.com/anjoman_revayat?igshid=r5pq…
#روایت_دلبعضی وقتها زندگی از چیزهای مهم خالی نمیشود؛ ما از توان دیدن همان چیزهای مهم خالی میشویم.آدم صبح بیدار میشود، کارهایش را انجام میدهد، با بقیه حرف میزند، جواب پیامها را میدهد، غذا درست میکند، به قرارهایش میرسد. از بیرون اتفاق خاصی نیفتاده، اما خودش میداند فاصلهای میان او و زندگی افتاده است. کارها را انجام میدهد، بیآنکه واقعا در آنها حضور داشته باشد.در چنین روزهایی، باید چیزی باشد که آدم را دوباره به زندگی برگرداند.برای یکی، کتابی است که شبها چند صفحه از آن را میخواند. برای دیگری، قدم زدن، رفتن به سر کار، رسیدگی به گلدانی یا حرف زدن با کسی که شنیدن صدایش حالش را بهتر میکند. گاهی هم کاری است که مدتهاست شروع کرده و با وجود همهچیز هنوز دلش نمیآید رهایش کند.این چیزها مشکل را حل نمیکنند. زندگی را هم ناگهان بهتر نمیکنند. فقط نمیگذارند روزها کاملا از هم جدا شوند.آدم به واسطهی همین دلبستگیهای کوچک، هنوز با فردا کاری دارد.شاید بعضی چیزها با همهی کوچکیشان مهم میشوند، نه به خاطر معنای بزرگی که پشتشان پنهان است، در واقع چون هنوز میتوانند ما را درگیر زندگی کنند. هنوز چیزی هست که باید به آن رسیدگی کنیم، کسی که باید با او حرف بزنیم، صفحهای که باید ورق بزنیم، کاری که باید تمامش کنیم.وقتی خیلی خستهایم، شاید لازم نباشد دنبال دلیل بزرگی برای ادامه دادن بگردیم. کافی است ببینیم چه چیزی هنوز ما را به زندگی وصل نگه داشته است.گاهی این اتصال محکم نیست. چیزی باریک و ساده است؛ آنقدر باریک که ممکن است وسط شلوغی و خستگی فراموشش کنیم.اما تا وقتی هست، میشود گرفتش.شاید بعضی روزها همین کافی باشد؛ اینکه هنوز یک نخ، هرچقدر باریک، میان ما و زندگی باقی مانده باشد.📝 #آنوش_رزازان@adabi_revayat
#روایت_قلم گوتز: خدا نور هدایت به من عنایت کرده است.ناستی: زمانی که خدا ساکت است،می توان هر ادعایی را به او نسبت داد.#ژانپل_سارتر #شیطان_و_خدا@adabi_revayat
#روایت_اندیشه قبل از آن که بتوانیم انتخابهای خوبی بکنیم، باید دلیل انتخابهای بد خود را بفهمیم. #تئوری_انتخاب#ویلیام_گلاسر@adabi_revayat
#روایت_شب "پيش ازين، پيش ازين كه ماه شوی جزر و مدّی نمینواخت مرا ...!" #حسین_صفا@adabi_revayat
#روایت_موسیقی هنوز هم که هنوز است دوستت دارمهنوز هم که هنوز است دوستم داری؟#محمد_حسین_مددی@adabi_revayat