«نگران نبودم خانه را دزد بزند. هیچچیزِ باارزشی نداشتم، جز کتاب و دواتی مرمرین، که یک روز یوسف هدیه…
انتشار: 2026/08/18 21:33 UTCدریافت: 2026/08/26 06:35 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/26 06:35 UTC
«نگران نبودم خانه را دزد بزند. هیچچیزِ باارزشی نداشتم، جز کتاب و دواتی مرمرین، که یک روز یوسف هدیهام کرد و دزدها معمولاً نگاهشان به کتاب نمیافتد، چون به نظرشان به زحمت جابهجاییاش نمیارزد...احمقها! کتاب بدزدید! روزگارِ پلشتی تمام خواهد شد و کتاب از طلا…من کتاب نمیخواندم که سرگرم شوم، کتاب میخواندم چون حرفهایی که در زندانگاهِ گلویم اسیر شد را کتابها میگفتند. کتابها زبانی بر رویِ تن سخت نداشتند، اما به سکوتِ مبهوت واژگان حقیر سوگند که زبان بیزبانِ آنها، با من سخن میگفت.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — آهیات؛🌱
حکایت کنند که مردی را زنی بود و در کارِ وی برفته بود. و یک چشمِ آن زن سپید بود و مرد از آن عیب بیخبر بود به فرطالمحبت. چون آن محبت کم گشت، زن را گفت: این سپیدی کِی پدید آمد؟!زن گفت: «آنگاه که محبتِ ما اندر دلِ تو نُقصان گرفت.»_کشفالاسرار و عدةالابرار/ خواجهعبدالله انصاری. _پینوشت: ای بیمعرفت «آدمیزاد»!ای بیمعرفت «آدمیزاد»!ای بیمعرفت «آدمیزاد»!
شببه من گفت: چرا شبها بیداری؟! گفتم: «میترسم سهمِ من از تماشای تاریکی را کسی دیگر بدزدد. شب، طولانیترین نامهایست که خدا برای آدمهای سرگردان نوشته.»
و از شب بگوکه مبتلایانش بسیارند؛بسیار...
و خدا میداند اگر سختیِ استخوانهایِ سینهام نبود، قطعا قلبم از جا کنده میشد.
_باید چیزی نمیدانستیم، باید چیزی نمیفهمیدیم. این «فهمیدن» بود که درد داشت و این ما بودیم که دَرمانی نداشتیم.
و و و...