♨️ *وقتی درد به پوست میرسد:** (درکِ «آسیبرسانی به خود» در نوجوانان)*❗️دیدن ردِ خط خطیِ تیغ بر مُچ…
انتشار: 2026/08/07 14:01 UTCدریافت: 2026/08/08 12:00 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 12:00 UTC
♨️ *وقتی درد به پوست میرسد:** (درکِ «آسیبرسانی به خود» در نوجوانان)*❗️دیدن ردِ خط خطیِ تیغ بر مُچ، بازو یا رانِ فرزند، برای هر والدینی تجربهای تکاندهنده است. اولین واکنشِ طبیعی، شوک، خشم یا ترس شدید است. اما اگر از لنزِ روانکاوی به این رفتار نگاه کنیم، درمییابیم که این خطوط، نه یک «شورش» یا «جلب توجه»، بلکه *فریادی خاموش برای تسکینِ دردی غیرقابلتحمل هستند.*در دنیای نوجوان، گاهی حجمِ احساسات، مثل اضطراب، تنفر از خود، شرم یا احساس بیارزشی؛چنان بزرگ میشود که کلمات برای توصیف آن کافی نیستند. نوجوان در این لحظات، با یک بحرانِ درونی روبروست: «من دردی دارم که نمیدانم چیست و کجا قرار دارد.»در اینجا، آسیبرسانی به خود، کارکردی «تنظیمکننده» پیدا میکند:۱. *تبدیلِ دردِ روانی به دردِ جسمانی:* دردِ هیجانی (که انتزاعی و بیشکل است) برای نوجوان ترسناکتر از دردِ جسمانی است. با ایجاد زخم، او دردِ روانیاش را به یک دردِ فیزیکیِ «مشخص» و «قابلمدیریت» تبدیل میکند. تیغ کشیدن، راهی برای «بیرون ریختن»ِ فشارهای درونی است.۲. *تجربه «زنده بودن»:* بسیاری از نوجوانانی که دچار بیحسی هیجانی میشوند، برای اینکه مطمئن شوند هنوز زنده هستند و هنوز چیزی را حس میکنند، به خودشان آسیب میزنند. این کار، تلاشی است برای بازگشتن به خود و حس کردنِ وجود.✅ *والدین چه باید بکنند؟*در برخورد با این وضعیت، حفظِ «حضورِ امن» حیاتیترین اقدام است:🔺*از واکنشهای هیجانی پرهیز کنید:* فریاد زدن، تحقیر کردن، یا پرسیدنِ سوالات تهاجمی (مثل «مگه چی کم داری؟»)، فقط دیوارِ دفاعی نوجوان را مستحکمتر میکند و او را به سمت پنهانکاریِ بیشتر میبرد.🔺*به دنبالِ «چرایی» باشید، نه فقط «توقفِ رفتار»:* تمرکزِ صرف بر پنهان کردنِ تیغها یا بستنِ زخمها، مسأله را حل نمیکند. باید فضایی ایجاد شود که در آن، نوجوان احساس کند اجازه دارد از دردهای درونیاش حرف بزند.🔺*شرم را دامن نزنید:* آسیبرسانی به خود، با یک چرخه سنگین از «شرم» همراه است. نوجوان خودش از کاری که کرده متنفر است. افزودنِ شرمِ بیرونی (توسط والدین)، این چرخه را خطرناکتر میکند.🔺*کمکِ تخصصی فوری:* *آسیبرسانی به خود در نوجوانان، یک «اورژانسِ روانی» است.* این رفتار به تنهایی برطرف نمیشود. حضورِ یک رواندرمانگر متخصص که بتواند فضایی برای «تحملِ رنج» ایجاد کند ضروری است.آسیبرسانی به خود، زبانِ بدنِ نوجوانی است که یاد نگرفته چگونه با کلمات، دردش را «حمل» کند. وظیفه والدینی که با این پدیده روبرو هستند، تبدیل شدن به یک «بستر امن» است؛ کسی که میتواند این درد را بشنود، بدون اینکه از شدتِ آن، مضطرب یا ویران شود.*این زخمها، بیش از آنکه نشانهی ضعف باشند، نشانهی نبردی سنگین در سکوت هستند. نبردی که فرزندتان برای پیروزی در آن، به همراهیِ امنِ شما نیاز دارد.*🖊*محدثه نجاتیجهرمی*دکترای تخصصی روانشناسی تربیتیدرمانگر تحلیلی(روانکاوی) کودک و نوجوان___برای خواندن نوشتههای بیشتر دربارهٔ روانکاوی، رابطهٔ والد–فرزند، میتوانید کانال زیر را در پیامرسانهای بله و واتساپ دنبال کنید:.ble.ir/pooyeshnejatihttps://whatsapp.com/… فوری، معتبر و متنوع از جهرم در پربازدیدترین رسانهی خبری فارساینستاگرام👇instagram.com/akhbarejahrom.ir/واتساپ اخبار جهرم ۱۰۹👇chat.whatsapp.com/KezM7HkBf186ENwVKaFwpY%…