ما لحظات و اتفاقات دشواری را از سر گذرانده و تاب آورده‌ایم، که خودمان هم باورمان نمی‌شد.@Al_matnnab

مشکل من اینه که این همه نرسیدن، نشدن و نتونستن، داره از من یه آدم حسود میسازه.چون میبینم که برای من نمیشه،گریه میکنم، تلاش میکنم، دست و پا میزنم، خواهش میکنم، التماس میکنم، قول میدم، قهر میکنم، آشتی میکنم ولی نمیشه.در حالی که برای بقیه خیلی راحت میشه، گاهی حتی بدون اینکه بخوان@Al_matnnab

مشکل این بود که همش می‌خواستم درستش کنم، درحالی که باید ولش می‌کردم.@Al_matnnab

باورم نمیشه “تعهد” که ابتدایی‌ترین وظیفه آدماس، تبدیل شده به مهم‌ترین ملاک و به راحتی هم پیدا نمیشه.@Al_matnnab

دست از سر خودت بردار عزیزم. روزهای سختی داشتی و خواهی داشت. به خودت نیاز داری.با خودت مهربون تر باش@Al_matnnab

خیلی مختصر ؛شانس دومی وجود نداره،آدما تغییر نمیکنن.@Al_matnnab

چرا به آدمی که غمگین است می‌گویید غمگین نباشد و اشک نریزد و قوی باشد؟ چرا حق نمی‌دهید آدم‌ها توان عبور از برخی رنج‌ها را نداشته‌باشند؟ که نیاز داشته‌باشند در خود فرو بروند و سوگواری کنند و فروپاشیده‌شوند و وقتش که رسید، از نو خودشان را ترمیم کنند و به زندگی برگردند؟چرا فکر می‌کنید همه در مواجهه با رنج و اندوه، یک‌جور رفتار می‌کنند؟ یکی تحمل می‌کند، یکی می‌شکند و دیگری لِه می‌شود!!! هرچند هر سه با یک گونه از رنج روبرو شده‌باشند! شیوه‌ی تعامل و مواجهه‌ی آدم‌ها با رنج‌هاشان را هرگز نمی‌توان پیش‌بینی کرد. آدمی که تا امروز عظیم‌ترین مصیبت‌ها را تحمل می‌کرده امکان دارد فردا با کوچکترین ناملایمتی و اندوهی از هم بپاشد!ما نمی‌دانیم ظرفیت آدم‌ها در کدامین بزنگاه پر می‌شود، کجا بی‌نهایت آسیب‌پذیر و شکننده می‌شوند و با کمترین تلنگری فرو می‌ریزند، چرا که از پیش، تمام ضربه‌های ممکن به روان و جانشان وارد شده و همیشه این آخرین ضربه است که کار را تمام می‌کند...در مواجهه با آدم‌ها، حواسمان به حرف‌ها و رفتارهامان باشد، شاید این ما باشیم که آخرین ضربه را وارد می‌کنیم.@Al_matnnab