فسیل شگفت‌انگیز ۴۵۰ میلیون ساله که بافت نرم را حفظ کرده است. ⚛ @AndisheKonim ادامه در پست بعدی 👇فسی…

فسیل شگفت‌انگیز ۴۵۰ میلیون ساله که بافت نرم را حفظ کرده است. ⚛ @AndisheKonim ادامه در پست بعدی 👇فسیل شگفت‌انگیز ۴۵۰ میلیون ساله که بافت نرم را حفظ کرده است.کشف بافت نرم یک کرینوئید ۴۵۰ میلیون ساله، دید مستقیمی از یکی از نخستین اکوسیستم‌های مرجانی زمین ارائه می‌دهد. این تنها دومین بار است که بافت نرم در فسیل‌های کرینوئیدها پیدا می‌شود و قدیمی‌ترین نمونه شناخته‌شده از این نوع است.از میان تریلیون‌ها کرینوئیدی که در اقیانوس‌های زمین زندگی کرده و از بین رفته‌اند، تنها برای دومین بار است که بافت نرم یکی از آن‌ها در فسیل حفظ شده است؛ نمونه‌ای که به‌طور قابل توجهی قدیمی‌ترین مورد شناخته‌شده محسوب می‌شود.بیشتر فسیل‌های شناخته‌شده از بخش‌های سخت بدن مانند استخوان، دندان یا پوسته‌های کربنات کلسیم تشکیل شده‌اند. حفظ شدن بافت نرم بسیار نادر است و معمولاً تنها زمانی رخ می‌دهد که شرایط محیطی مانند یک یخچال طبیعی یا بسته‌بندی خلأ عمل کند.دکتر لنا کول از دانشگاه اوکلاهاما می‌گوید: «پس از مرگ جانور، بافت‌های نرم مانند پوست، چشم‌ها یا اندام‌های داخلی نخستین بخش‌هایی هستند که تجزیه می‌شوند. بیشتر فسیل‌ها فقط بخش‌های سخت بدن را حفظ می‌کنند.»نمونه‌هایی مانند پوست دایناسورها نیز وجود دارند، اما فسیل‌های مربوط به دوره اردویسین نه‌تنها میلیون‌ها سال قدیمی‌تر هستند، بلکه اطلاعات ارزشمندی درباره اکوسیستم‌هایی ارائه می‌کنند که شناخت ما از آن‌ها بسیار محدود است.کول و همکارش دکتر دیوید رایت، بقایای فسیل‌شده پاهای لوله‌ای کرینوئید گونهDendrocrinus simcoensisرا در نمونه‌ای از موزه دیرینه‌شناسی و تکامل مونترال پیدا کردند. اهمیت این نمونه که در نزدیکی شهر کبک کشف شده بود، تا زمان بررسی پژوهشگران مشخص نشده بود.کرینوئیدها گروهی از خارپوستان هستند که ستاره‌های دریایی نیز به آن‌ها تعلق دارند. گونه‌های امروزی آن‌ها شامل لاله‌های دریایی و ستاره‌های پردار هستند. بخش زیادی از بدن آن‌ها از صفحات آهکی تشکیل شده که به‌خوبی فسیل می‌شوند، اما بخش‌های نرم مانند پاهای لوله‌ای اطلاعات مهمی درباره شیوه زندگی آن‌ها ارائه می‌دهند.پاهای لوله‌ای کرینوئیدها برای راه رفتن یا ایستادن نیستند؛ آن‌ها برای تغذیه استفاده می‌شوند. کرینوئیدها با حرکت دادن بازوهای خود در آب، پلانکتون‌ها را توسط این پاها جمع‌آوری کرده و به سمت دهان هدایت می‌کنند.تفاوت در اندازه، شکل و فاصله این پاها نشان‌دهنده سازگاری گونه‌ها با محیط‌های مختلف است. رایت می‌گوید ساختار این اندام‌ها مانند دندان‌های پستانداران می‌تواند اطلاعاتی درباره رژیم غذایی و محیط زندگی یک گونه ارائه دهد.بررسی‌ها نشان داد شکل و آرایش پاهای لوله‌ای این فسیل با کرینوئیدهای امروزی شباهت‌هایی دارد، اما هیچ گونه زنده‌ای ترکیب مشابهی از این ویژگی‌ها ندارد.کول می‌گوید: «مقایسه با کرینوئیدهای زنده نشان می‌دهد آناتومی این گونه باستانی بسیار متفاوت بوده و اطلاعات تازه‌ای درباره تکامل کرینوئیدها و تغییر راهبردهای تغذیه‌ای آن‌ها در طول صدها میلیون سال فراهم می‌کند.»پژوهشگران هنوز نمی‌دانند چرا این ساختارهای نرم حفظ شده‌اند، در حالی که میلیون‌ها نمونه دیگر از بین رفته‌اند. آن‌ها توضیح می‌دهند که بافت نرم پاهای لوله‌ای به شکل ساختارهایی برجسته و اندکی پیریت‌شده باقی مانده، در حالی که بخش‌های اسکلتی کرینوئید به شکل کلسیت حفظ شده‌اند.کول می‌گوید: «این نوع حفظ‌شدن واقعاً یکی در میلیون است. فسیل‌های کرینوئید در میلیون‌ها نمونه وجود دارند، اما این تنها دومین بار است که بافت نرم آن‌ها پیدا شده است.»این کشف همچنین اهمیت مجموعه‌های موزه‌ای را نشان می‌دهد. بسیاری از فسیل‌ها هنوز بررسی نشده‌اند و ممکن است نمونه‌های ارزشمند دیگری نیز در مجموعه‌های موجود پنهان باشند.رایت می‌گوید: «تعداد فسیل‌ها آن‌قدر زیاد است که بررسی همه آن‌ها در طول عمر یک پژوهشگر ممکن نیست. هنوز بیش از یک عمر کشف علمی در انتظار پیدا شدن است.»خاستگاه :Royal Society Open Science⚛ @AndisheKonim