کشو را باز می‌کنید و نمی‌دانید دنبال چه می‌گردید؟ یادتان نمی‌آید ماشین را در کدام قسمت پارکینگ پارک…

طلای زمین از کجا اومده؟ سفری به اعماق کیهان#طلاطلایی که امروز روی زمین داریم ، روی زمین ساخته نشده ، برای پیدا کردن خاستگاه اون باید به اعماق کیهان سفر کنیم ، از دل ستاره‌ها و انفجارهای ابرنواختری تا برخورد سهمگین ستاره‌های نوترونیلینک یوتیوب :youtu.be/iax7qZQCMI8?si=eA8UvljMqrasvSA6%… @AndisheKonim

دلار شد دویست هزار تومن و همچنان وضعیت قشر خاکستری ، ماچا خور ، چپ کافه نشین ، من سیاسی نیستم ، خایه مالان اصلاح طلب و سلبریتی‌ها !⚛ @AndisheKonim

⚛ @AndisheKonim

چرا #تنهایی اینقدر آزاردهنده است؟ و چرا حضور #پارتنر ، قوی‌ترین داروی آرامش‌بخش تکاملی است؟چرا تنهایی اینقدر آزاردهنده است؟ و چرا حضور پارتنر، قوی‌ترین داروی آرامش‌بخش تکاملی است؟  چرا در کنار پارتنر خود، حتی در آشفته‌ترین روزها، به طرز عجیبی آرام می‌گیریم؟ چرا تنهایی، حتی در امن‌ترین مکان‌ها، حس یک تهدید کهن را در ما بیدار می‌کند؟ پاسخ را باید در میلیون‌ها سال تکامل و نقش کلیدی ژن‌ها در شکل‌گیری رفتارهای اجتماعی جستجو کرد.  از منظر ژن‌محور، تمام رفتارهای اجتماعی ما، از جمله گرایش به تشکیل پیوند زناشویی، در خدمت یک هدف نهایی است: انتقال موفقیت‌آمیز ژن‌ها به نسل بعد. همان‌طور که ریچارد داوکینز در کتاب «ژن خودخواه» توضیح می‌دهد، موجودات زنده، ماشین‌های بقایی هستند که ژن‌ها برای تکثیر خود ساخته‌اند. رفتارهایی مانند عشق، دلبستگی، و حتی حسادت، همگی استراتژی‌هایی هستند که شانس بقای ژن‌ها را افزایش می‌دهند. پیوند زناشویی، یک قرارداد عاطفی نیست؛ یک استراتژی ژنتیکی برای تضمین بقای فرزندان و انتقال ژن‌های مشترک است.  تنهایی، یک زنگ خطر باستانی است که ریشه در ژن‌های ما دارد. در دوران شکارچی-گردآورنده، تنها ماندن به معنای مرگ بود و ژن‌های کسانی که از گروه طرد می‌شدند، به نسل بعد منتقل نمی‌شدند. به همین دلیل، انتخاب طبیعی، مغز ما را به گونه‌ای سیم‌کشی کرده که تنهایی را به عنوان یک تهدید زیستی ثبت کند. وقتی تنها هستیم، سیستم عصبی سمپاتیک فعال می‌شود، هورمون استرس (کورتیزول) ترشح می‌شود، و بدن وارد حالت «جنگ یا گریز» می‌شود. این واکنش، یادگاری از دوران‌هایی است که طرد شدن از گروه، به معنای پایان خط انتقال ژن‌ها بود. به همین دلیل است که تنهایی، حتی در محیطی امن، حس ناخوشایندی دارد و ما را به سمت ایجاد و حفظ پیوندهای اجتماعی سوق می‌دهد.  اما حضور پارتنر، دقیقاً برعکس عمل می‌کند. در کنار شریک عاطفی، مغز ما هورمون اکسی‌توسین ترشح می‌کند؛ هورمونی که به عنوان «هورمون عشق» و «هورمون آرامش» شناخته می‌شود. اکسی‌توسین، سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال می‌کند، ضربان قلب را کاهش می‌دهد، فشار خون را پایین می‌آورد، و ترشح کورتیزول را مهار می‌کند. این ترکیب شیمیایی، به ما حس امنیت، اعتماد، و دلبستگی می‌دهد و استرس را به طرز چشمگیری کاهش می‌دهد. از دیدگاه فرگشتی، این واکنش شیمیایی، پاداشی است برای ماندن در کنار پارتنر و افزایش شانس بقای فرزندان.  همه‌ی این مکانیسم‌های پیچیده، برای یک هدف ساده طراحی شده‌اند: تضمین بقای ژن‌ها. انسان‌ها، نوزادانی ناتوان و نیازمند مراقبت طولانی‌مدت دارند. برای موفقیت در این سرمایه‌گذاری عظیم، زوجین باید برای سال‌ها با هم بمانند و از فرزند خود مراقبت کنند. عشق رمانتیک و پیوند زناشویی، دقیقاً برای همین هدف تکامل یافته‌اند: متقاعد کردن ما به سرمایه‌گذاری بر روی یک پارتنر خاص و فرزندان مشترکمان. این پیوندها، نه تنها بقای فرزندان را تضمین می‌کنند، بلکه انگیزه‌ای برای همکاری و بقای خود زوجین نیز فراهم می‌آورند.  پس، آرامشی که در کنار پارتنر خود احساس می‌کنید، نه فقط یک انتخاب عاشقانه، بلکه میراثی ژنتیکی از نیاکان شماست. میراثی که میلیون‌ها سال پیش، توسط انتخاب طبیعی در مغز شما حک شده تا شما را به ماندن در کنار هم دعوت کند و شانس انتقال ژن‌هایتان را افزایش دهد. نکته: این دیدگاه فقط از منظر دیدگاه ژن محور و فرگشتی تشریح شده است و حتما عوامل دیگری نیز در این آرامش دخیل هستند.بن‌مایه‌ها :Buss, D. M. (2016). The Evolution of Desire: Strategies of Human Mating. Basic Books. · Carter, C. S. (2014). Oxytocin pathways and the evolution of human behavior. Annual Review of Psychology, 65, 17-39. · Dawkins, R. (1976). The Selfish Gene. Oxford University Press. · Holt-Lunstad, J., Smith, T. B., & Layton, J. B. (2010). Social relationships and mortality risk: A meta-analytic review. PLoS Medicine, 7(7), e1000316. · Diamond, L. M. (2017). The evolution of attachment and pair-bonding in humans. Current Opinion in Psychology, 15, 93-98.  📄Charwin⚛ @AndisheKonim

📢 تصویر روز ناسا🗓 یکشنبه یکم شهریور ۱۴۰۵عنوان : کاسینی به کیوان نزدیک می‌شود.چه شکلی می‌شد اگر به سیاره‌ی بزرگ کیوان نزدیک می‌شدیم؟ لازم نیست فقط تصور کنیم، چون فضاپیمای کاسینی این کار را در سال ۲۰۰۴ انجام داد و در طول مسیر هزاران عکس گرفت و بعد از ورود به مدار کیوان، صدها هزار عکس دیگر هم ثبت کرد. بعضی از عکس‌های اولیه‌ی کاسینی با کامپیوتر ویرایش و برش خورده‌اند و کنار هم قرار گرفته‌اند تا ویدیوی الهام‌بخشی که اینجا می‌بینید ساخته شود. این ویدیو بخشی از یک پروژه‌ی بزرگ‌تر به نام "در حلقه‌های کیوان" است که برای سینمای آی‌مکس ساخته شده.در بخش پایانی این ویدیو، کیوان هر لحظه بزرگ‌تر و نزدیک‌تر دیده می‌شود و قمر ابری‌اش، تایتان، از پایین تصویر رد می‌شود. با چرخش کیوان در پس‌زمینه، کاسینی بعدش روی قمر میماس پرواز می‌کند و دهانه‌ی بزرگ هرشل به وضوح دیده می‌شود. بعد از آن، حلقه‌های باشکوه کیوان صحنه را در دست می‌گیرند و کاسینی از صفحه‌ی نازک حلقه‌های کیوان عبور می‌کند. ▶️ جهت مشاهده‌ی ویدئو اینجا کلیک کنید.⚛ @AndisheKonim

#نئاندرتال‌ها پیش از ناپدیدشدن، از نظر ژنتیکی در حال فروپاشی نبودند. یکی از فرضیه‌های مطرح دربارهٔ ناپدیدشدن نئاندرتال‌ها این بوده است که جمعیت‌های کوچک و پراکندهٔ آن‌ها به‌تدریج گرفتار درون‌آمیزی، کاهش تنوع ژنتیکی و افزایش بار ژنتیکی شده‌اند. از دیدگاه ژنتیک…ادامه‌ی پست فوق : 👆👇ادامه بررسی:بااین‌حال، این اتصال الزاماً به معنای یک جمعیت کاملاً یکپارچه و دائماً در حال اختلاط نیست؛ الگوی مشاهده‌شده بیشتر با اتصال منطقه‌ای و جابه‌جایی‌های دوره‌ای سازگار است که احتمالاً تحت تأثیر گسترش و انقباض جمعیت‌ها در پاسخ به تغییرات اقلیمی قرار داشته است. پژوهشگران سپس یک سؤال مهم‌تر را مطرح کردند: حتی اگر درون‌آمیزی شدید دیده نشود، آیا ممکن است در طول زمان بار ژنتیکی زیان‌بار در نئاندرتال‌ها افزایش یافته باشد؟ این پرسش اهمیت زیادی دارد، زیرا کاهش اندازهٔ مؤثر جمعیت می‌تواند کارایی انتخاب طبیعی در حذف برخی جهش‌های زیان‌بار را کاهش دهد. در چنین شرایطی، انتظار می‌رود بخشی از تغییرات زیان‌بار در جمعیت باقی بمانند و به‌تدریج بر بار ژنتیکی بیفزایند. نویسندگان برای آزمون این احتمال، چند شاخص مستقل از جمله نسبت تغییرات missense(دگرمعنا) به synonymous(هم‌معنا) و معیارهای محافظت تکاملی را بررسی کردند. نتیجه این بود که افزایش معناداری در بار ژنتیکی میان نئاندرتال‌های قدیمی‌تر و متأخرتر مشاهده نشد. این یافته در کنار دو مشاهدهٔ دیگر اهمیت پیدا می‌کند: نویسندگان نه افزایش مشخصی در قطعات طولانی HBD یافتند و نه کاهش معنی‌داری در هتروزیگوسیتی. بنابراین سه خط شواهد(درون‌آمیزی اخیر، تنوع ژنتیکی و بار ژنتیکی)در مجموع با مدلی که در آن نئاندرتال‌های شمال‌غرب اروپا به‌تدریج بر اثر یک فرایند ژنتیکی خودتقویت‌شونده دچار فروپاشی شده‌اند، سازگاری خوبی ندارند. مقاله البته ادعا نمی‌کند که نئاندرتال‌ها از نظر ژنتیکی کاملاً سالم یا از خطر انقراض مصون بوده‌اند؛ نتیجهٔ دقیق‌تر این است که داده‌های موجود با کاهش تدریجی تنوع ژنتیکی و تجمع بار ژنتیکی به‌عنوان عامل اصلی ناپدیدشدن این جمعیت‌ها سازگار نیستند. این تمایز بسیار مهم است، زیرا رد یک سازوکار با اثبات سازوکار دیگر تفاوت دارد. اگر داده‌ها نشان دهند که "فروپاشی ژنتیکی ناشی از درون‌آمیزی" توضیح کافی برای ناپدیدشدن نئاندرتال‌های شمال‌غرب اروپا نیست، از این امر نمی‌توان مستقیماً نتیجه گرفت که Homo sapiens عامل انقراض آن‌ها بوده است. ناپدیدشدن نئاندرتال‌ها احتمالاً مسئله‌ای چندعاملی است که می‌تواند شامل تغییرات اقلیمی، نوسان اندازهٔ جمعیت، تغییر دسترسی به منابع، ساختار فضایی جمعیت‌ها، رقابت یا هم‌زیستی با انسان‌های مدرن و سایر عوامل بوم‌شناختی و جمعیتی باشد. این مطالعه اساساً دربارهٔ یک بخش از این مسئله، یعنی وضعیت ژنتیکی نئاندرتال‌های متأخر شمال‌غرب اروپا، اطلاعات تازه‌ای ارائه می‌کند، نه یک پاسخ نهایی به کل معمای انقراض. رابطهٔ نئاندرتال‌ها با انسان‌های مدرن نیز در همین زمینه جالب است. نئاندرتال‌ها و انسان‌های مدرن در برخی مناطق اروپا از نظر زمانی با یکدیگر هم‌پوشانی داشتند و می‌دانیم که در تاریخ تکاملی این دو دودمان، آمیختگی ژنتیکی رخ داده است. بااین‌حال، در هیچ‌یک از ژنوم‌های نئاندرتالی بررسی‌شده در این مطالعه، شواهدی از gene flow اخیر از انسان‌های مدرن به نئاندرتال‌ها پیدا نشد. این نتیجه نشان نمی‌دهد که در شمال‌غرب اروپا هیچ تماس یا آمیزشی رخ نداده است؛ بلکه نشان می‌دهد در نمونه‌های بررسی‌شده، ردپای ژنتیکی چنین جریان ژنی قابل شناسایی نیست. نویسندگان همچنین نتیجه می‌گیرند که جریان ژنی‌ای که بخش‌هایی از نیاکان نئاندرتالی انسان‌های امروزی را ایجاد کرده است، احتمالاً عمدتاً خارج از شمال‌غرب اروپا رخ داده است. در نتیجه، مهم‌ترین دستاورد این مقاله شاید نه پاسخ به سؤال «چرا نئاندرتال‌ها منقرض شدند؟»، بلکه اصلاح تصویری باشد که از جمعیت نئاندرتال در واپسین مرحلهٔ تاریخش داریم. داده‌های قبلی، به‌ویژه از نئاندرتال‌های آلتای، تصویری از گروه‌هایی کوچک و به‌شدت درون‌آمیخته ارائه می‌کردند. اما مطالعهٔ جدید نشان می‌دهد که این وضعیت را نمی‌توان به‌سادگی به تمام نئاندرتال‌ها تعمیم داد. نئاندرتال‌های متأخر شمال‌غرب اروپا تنوع ژنتیکی بیشتری داشتند، نشانه‌های درون‌آمیزی شدید اخیر را نشان نمی‌دادند و میان گروه‌های مختلف آن‌ها اتصال ژنتیکی وجود داشت. بنابراین، تاریخ جمعیتی نئاندرتال‌ها بسیار ناهمگون‌تر از یک روایت سادهٔ «جمعیت کوچک ← درون‌آمیزی ← فروپاشی ژنتیکی ← انقراض» بوده است.مقاله نمی‌گوید درون‌آمیزی هرگز در نئاندرتال‌ها رخ نداده، نمی‌گوید هیچ نقش جمعیت‌شناختی نداشته، و مهم‌تر از همه، نمی‌گوید علت انقراض نئاندرتال‌ها را پیدا کرده است. آنچه نشان می‌دهد این است که دست‌کم در این بخش از جمعیت نئاندرتال‌های متأخر اروپا، ردپای ژنتیکیِ مورد انتظار برای یک فروپاشی تدریجی ناشی از درون‌آمیزی و تجمع بار ژنتیکی مشاهده نمی‌شود. ⚛ @AndisheKonim