✍ ابوشامه، مورخ دمشقی که در همین زمان زندگی میکرده مینویسد:در شعبان سال ۶۵۴ نامههایی از مدینه رسول…
انتشار: 2026/06/23 06:21 UTC
✍ ابوشامه، مورخ دمشقی که در همین زمان زندگی میکرده مینویسد:در شعبان سال ۶۵۴ نامههایی از مدینه رسول الله به شهر دمشق -که خدا حفظش دارد- رسید که در آن تصدیق خبری در صحیحین بود از حدیث ابوهریره که ساعت برپا نمیشود تا آتشی از سرزمین حجاز خارج شود که گردن شتران را در بصری روشن کند. کسی که به او اعتماد دارم و خود این واقعه را در مدینه دیده بود، به من خبر داد که در تیماء (شمالی ترین نقاط عربستان سعودی امروز) به نور آن آتش نامه مینوشتند. او گفت: ما در آن شبها در خانههای خود در مدینه بودیم، و چنان بود که گویا در خانهٔ هر یک از ما چراغی روشن است. و با آن عظمتش، نه گرمایی داشت و نه سوزشی؛ بلکه تنها نشانهای الهی بود.»ابوشامه نامهای را ضبط میکند که نوشته:«در آغاز جمادیالثانی، در مدینه صدایی مانند رعد دوردست پدید آمد و دو روز ادامه یافت. در روز سوم ماه، پس از آن زلزلهای رخ داد که سه روز ادامه داشت، بهگونهای که در شبانهروز چهارده زمینلرزه روی میداد.پس هنگامی که روز پنجم فرا رسید، زمین از ناحیهٔ حرّه شکافته شد و آتشی عظیم از آن بیرون زد که اندازهاش همچون مسجد رسول خدا ﷺ بود و از مدینه با چشم دیده میشد، و شرارههایی همچون قصرها پرتاب میکرد.این آتش در مکانی به نام أُحلین بود، و از آن آتش درهای روان شد که طولش چهار فرسنگ، عرضش چهار میل، و عمقش یک قامت و نیم بود. ... و مردم از گناهان دست کشیدند و به طاعات و عبادات روی آوردند، و امیر مدینه نیز از بسیاری از ستمها و مظالم خود توبه کرد.»📚 تراجم رجال القرنين السادس والسابع، الذيل علي الروضتين✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾🇵🇸 @anti_shobahat
