کدام کلاغ آن تکه‌ی تیز خاطره را به منقار گرفت و رفت.@armin_yusefi

شاید آن‌طور که باید دیوانه نبوده‌ای هرگز!

اینکه می‌گن هنر ذاتی نیست، حرف مفته. هنرمندبودن، شاعربودن و خلق همه‌ش به درونی که داری، ساختی، ازت ساختن برمی‌گرده. بعد از یه لولی به بعد دیگه می‌شه فن که با تلاش بهتر می‌شه؛ ولی تو اون درون رو نداشته باشی، هرکار کنی نمی‌شه.اصلا شما اگه یه زندگی نرمالی داشتی و حالت خوب بوده، هنرمند ازت درنمی‌آد. با یه سنگ صاف و صیقلی نمی‌تونی خط بندازی به صورت دنیا؛ باید زاویه داشته باشی و همه‌ش زوایات بگیرن به این‌ورواون‌ور.حالا هرکی می‌خواد هرچیز دیگه‌ای هم بگه، چرت گفته.شاعربودن هم به نوشتن ربط نداره، ونگوگ شاعره، تاروفسکی شاعره، باخ شاعره ولی خیلی از این‌ها که می‌نویسن شاعر نیستن؛ نیستن دیگه آقا؛ حالا هزارتا کتاب هم چاپ کنن. من حتی می‌گم خیلی از آدم‌ها که هیچی خلق نمی‌کنن شاعرن.

دیدم که برنداشت کسی نَعشَم از زمین‏خود نعشِ خود به شانه گرفتم، گریستم.- عفیف باختری

سخن اندک و مفید، چنان است که شمعی افروخته، شمعی ناافروخته را بوسه داد و برفت.... مولانا؛ فیه مافیهو شمس تبریز در مقالات:من کو؟ مرا خبر نیستاگر مرا بینی، سلام برسان...

سخن اندک و مفید، چنان است که شمعی افروخته، شمعی ناافروخته را بوسه داد و برفت....مولانا؛ فیه مافیه