هُمای گو مَفِکَن سایهٔ شرف هرگزدر آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشدبیانِ شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دلت…
انتشار: 2026/06/27 21:34 UTC
هُمای گو مَفِکَن سایهٔ شرف هرگزدر آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشدبیانِ شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دلتوان شناخت ز سوزی که در سخن باشدهوایِ کویِ تو از سر نمیرود آریغریب را دلِ سرگشته با وطن باشدبه سانِ سوسن اگر دَهزبان شود حافظچو غنچه پیشِ تواش مُهر بر دهن باشد#حافظ
پستهای تلگرام — آوای دل ها
خدایا🙏دراین شب زيبا ﺩلمان ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗوﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭیمغم و اندوه💗ناراحتی ودلتنگی را ازوجودمان پاک کن وبادست مهربانتبه دعاهایمان مهر تایید بزنشبتون ماه
دعاےشبایرانیان باستان :پروردگارا سپیده دم ڪه فلڪ بیدارمیشودسرزمینم ازدروغ وتهمت پاڪ شودخدایااکنون روحم به استراحت میرودتومراقبش باشعزیزان شبتون بخیر
شبی پرسيدم از دلبرچه فَن در عاشقی خوشتر؟!فشاند آن زلفِ چون عنبر به رخ،يعنی پريشــانی!▪️قاآنی
آمد بتِ میخانه، تا خانه بَرَد ما رابنمود بهارِ نو، تا تازه کند ما رابگشاد نشانِ خود، بربست میانِ خودپر کرد کمان خود، تا راه زَنَد ما راصد نکته دراندازد، صد دام و دغل سازدصد نَرد عجب بازَد، تا خوش بخورد ما را▪️مولانا
چه دانستم که این سودامرا زینسان کند مجنوندلم را دوزخی سازددو چشمم را کند جیحونچه دانستم که سیلابیمرا ناگاه بربایدچو کشتیام دراَندازدمیان قلزم پرخونزند موجی بر آن کشتیکه تخته تخته بشکافدکه هر تخته فرو ریزدز گردشهای گوناگوننهنگی هم برآرَد سر،خورَد آن آب دریا راچنان دریای بیپایانشود بیآب چون هامونشکافد نیز آن هاموننهنگِ بَحرفَرسا راکشد در قعر ناگاهانبه دست قهر چون قارونچو این تبدیلها آمد نه هامون ماند و نه دریاچه دانم من دگر چون شدکه چون غرقست در بیچونچه دانمهای بسیار استلیکن من نمیدانمکه خوردم از دهان بندیدر آن دریا کفی افیون▪️مولانا
